Trance Nation mixed by Markus Schulz

Trance NationDe Trance Nation serie draait al een poosje mee en het is een schokkende tekortkoming dat er nog niet eerder een bijdrage van Markus Schulz is gevraagd. Gelukkig is deze fout ingezien en is er nu eindelijk een mix van de in de VS wonende Duitser.

Het is een dubbelaar met in totaal 36 tracks en een mix van eigen werk, (eigen) remixes en tracks van al dan niet grote namen uit de trance-wereld.

Het eerste deel van de mix kabbelt een beetje voort. Het is wat eentonig, niet echt spannend, geen uitschieters en het is meer dan waarschijnlijk heiligschennis, want Giorgio Moroder en Sia zijn niet de minsten, maar de herhaling in ‘Deja vu’ gaat me enigszins op mijn zenuwen werken! Gelukkig is de tweede helft van deze eerste cd beter te pruimen. Het wordt levendiger, maar het blijft wat mij betreft bij ‘degelijk’. Het voldoet aan de eisen van een mix en is opbouwend van karakter. Maar toch pakt ie me niet. Een eerste luisterbeurt voor een recensie is altijd ontdekkend. Als een nummer me opvalt, check ik snel de tracklist. Dat gebeurt me tijdens deze cd me maar een paar keer. Onder andere tijdens ‘Bashert (We’ll Meet Again)’ rond 1:50 en het opvolgende ‘Don’t Let Go’ rond de minuut. Dit zal overigens volledig ingegeven zijn door het feit dat ik een liefhebster ben van vocalen. Ik kan het Schulz dus niet kwalijk nemen dat ik er niet opgewonden van raak.

Ik zie eigenlijk een beetje op tegen het luisteren van cd 2, omdat ik Markus muzikaal een held vind en na een interview dat ik ooit met hem mocht afnemen weet ik ook dat het gewoon een leuke vent is. Ik wil dus niet met een negatief verhaal komen. Na twee dagen durf ik het aan om mijn VLC player weer aan te zetten.

Deze tweede schijf begint, godzijdank!, meteen met een klapper. ‘Tomorrow Never Dies [Bombay] (Markus Schulz Coldharbour Intro Mix)’ is een bek vol, maar ook een hart vol. Mijn trancehartje begint namelijk flink te gloeien bij deze track. Euforisch en veelbelovend tegelijk! En als er dan ook nog eens een vocal inzit, wordt mijn verwachting aangewakkerd en is de teleurstellende eerste cd al bijna vergeten! ‘Supernova’ is ook al zo’n lekkere dansvloer-knaller en ik krijg zo midden op de week echt zin in een feestje! Tijdens deze tweede mix kun je je gemakkelijk een dansvloer voorstellen en zo niet: in je eentje op een woensdagmiddag met je ogen dicht dansen op je werkkamer kan ook heerlijk zijn! Tot en met ‘The Punisher’ rag ik door! Halverwege dat nummer betrap ik mezelf op de gedachte dat er wel een extra laagje bij mag! En dat laagje wordt aangebracht door Fisherman & Hawkins want het is hun remix van ‘Two Souls’ die een omslag betekent. Vocaal en vrolijk.

Tijdens ‘Anahera’ check ik na 40 seconden of het einde van het album nadert en ook na een minuut of drie verwacht ik dat het afbouwen wordt. Het klinkt als een intro op een instrumenteel slaapliedje , maar we gaan nog eventjes upbeat door. Al volgen de wat rustigere momenten elkaar wel sneller op. Maar dat hoort in een mix met een kop en kont! ‘Memories’ is een mooi dankwoord en ‘Avalon’ is inderdaad een treffende outro mix.

Conclusie
Na de eerste cd was ik bang dat ik een favoriet uit mijn lijstje moest verwijderen, maar die angst was niet gegrond. Een dubbelaar kun je niet vullen met alleen maar dezelfde stijl en dat heeft Markus Schulz prima begrepen. Deze uitgave brengt een heel scala aan muziek. Zowel voor de momenten dat je gewoon wilt luisteren en genieten, voor als je uit je dak wil gaan en ook voor als je wakker gehouden moet worden tijdens een nachtelijke autorit van een feestje naar huis.

Deze recensie verscheen op Partyflock.nl.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail