The Flying Dutch

The Flying Dutch vond afgelopen weekend voor de tweede keer plaats op drie verschillende festivallocaties. Een week eerder werd al de compilatie-cd uitgebracht.

De meeste nummers die je op deze plaat voorgeschoteld krijgt, zijn reeds volledig grijsgedraaid. Op events alsmede op de reguliere radio. Hoe vet nummers als ‘Hey’ (Fais & Afrojack), ‘Heading up High’ (Armin van Buuren & Kensington), ‘Don’t Look Down’ (Martin Garrix & Usher) en ‘Another You’ (Armin van Buuren & Mr. Probz) ook waren toen we ze voor het eerst hoorden, ik kan me niet voorstellen dat mensen er nog geen versie van hebben op hun muziekspeler.

Hoge (kinderlijke) stemmetjes ken ik nog uit de tijd van de Happy Hardcore. Werd toen verguisd wegens infantiel, tegenwoordig wordt het weer breed omarmd zo lijkt het. Galantis heeft een hit met ‘No Money’ en ook W&W doet mee aan de trend met ‘How Many’. Was ‘vroegah’ dan toch alles beter? Ook Tiësto en Bobby Puma bedienen zich van een oude sample in hun ‘Making me Dizzy’. Als ‘dance-bejaarde’ hoor je me trouwens niet klagen hoor. Het brengt de EDM-jeugd wellicht wat dichter bij ons eerste generatie danceliefhebbers. Geen evolutie zonder historisch besef immers.

‘Harmony’ van Nicky Romero en Stadiumx is al een half jaar oud, maar daarom niet minder die heerlijke festivalknaller die het was toen ie net uitkwam! Zonnetje op je bol, drankje in je hand en gaan! Net zo lekker op een festival klinkt ‘Dat Disco Swindle’ van Firebeatz & Schella. Alleen wel op een heel ander feest of op zijn minst in een andere area. Ook het opvolgende ‘If It Ain’t Dutch’ is weer van een heel andere orde. Een chaotisch gevoel overheerst. ‘It’s all over the place’. De toevoeging van de samenwerking van Armin van Buuren met W&W met die titel kon op deze plaat natuurlijk niet ontbreken. Wat mij betreft had dit trouwens de afsluiter van de schijf mogen zijn. Het is een echte knaller die je in ieder geval een positief gevoel geeft aan het einde.

Conclusie
Verzamelalbums/compilaties, wat kun je ermee? Als liefhebber vrij weinig. Vaak worden ze al voor het evenement uitgebracht en is alleen de albumhoes hetgeen wat het evenement met de plaat verbindt. Deze cd is zelfs geen mix. Was het niet leuker geweest om drie cd’s (rood, wit en blauw) uit te brengen en te laten verzorgen door de hostingpartners van verschillende stages? Of drie headliners te pakken en een consistente mix in het eigen genre te laten produceren om zo in ieder geval gevoel vast te kunnen houden? In plaats van 13 euro te besteden aan een fysiek exemplaar, kun je beter gewoon op Spotify de losse nummers in een playlist gooien. Sterker nog, er is al een TFD afspeellijst. De toegevoegde waarde lijkt zo nog verder geminimaliseerd.

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail