Tagarchief: Verdriet

Uitweg

Ik heb afscheid genomen
Weet alleen nog niet waarvan
Ik verneem namelijk niets dan stilte
Vanuit een leegte in mijn borst
Een leemte vol verdrietige eenzaamheid
Omsloten door een muur van onbegrip
In het donker gehurkt tegen het bouwwerk rond mijn hart
Elke ingang voorzien van een loodzwaar slot
Aangeboden hulp overhandigt mij een sleutelbos
Die binnen het circuit de rol van loper vervult
Maar mijn gecompliceerde vergrendeling blijkt uniek
Van improductieve gesprekken naar het slikken van medicijnen
Links- noch rechtsom draaien verschaft mij vrije toegang
Het inzicht héél graag willen, blijkt gewoonweg niet genoeg
Reikhalzend verlang ik naar het plukken van de vruchten
Met de zoete smaak van rustgevende tevredenheid

In plaats van het voelen van belonende voldoening
Dendert mijn bestaan voort gelijk een trein
Mijn coupé stroomt vol met medereizigers
Zelfs in hun gezelschap voel ik bittere eenzaamheid
We naderen een halte en minderen duidelijk vaart
Hoe weet ik of dit een tussenstation is of het eindpunt al?
Niemand roept iets om, geen hand pakt begeleidend de mijne
Onzeker kijk ik om mij heen en zie medereizigers opstaan
Hun kleine rugzakje met alle gemak over de schouder gooiend
Mijn reusachtige plunjebaal gevuld met baksteen
Met een schok komt de trein weer in beweging
Vlot besef dat ik te laat ben om uit te stijgen en te blijven
Het enige geboden alternatief voor stilstaan in het heden
Is de terugkeer naar het toen of de onzekerheid van straks
Tranen vinden hun weg over mijn wangen
En slijten diepe groeven in de hoeken van mijn mond
Uit het raam van het razende voertuig zie ik slechts pikzwart
Het eindpunt van de reis mijn ziel
Mijlenver in donkere oneindigheid
Zie ik aan het einde van de tunnel nu een schijnsel?
Nee, zelfs dat licht dooft verder dag na dag

Ooit was het leven iets dat mij aansprak
En ik praatte terug door het te omarmen
Enthousiaste bewegingen van weleer
Veranderde in het louter optrekken van mijn schouders
Destijds met overtuiging gedane uitspraken over geluk
Weerklinken alleen nog als een echo in mijn lege ziel
Ervaren van mijlpalen reeds lang verworden tot slechts gewaarworden
Het leven toont dapper zijn kracht door mij nog altijd te laten bestaan
Ik realiseer me nu waarvan ik afscheid nam

Jordy

Ik ken jou niet
En jij niet mij
Toch betekent jouw te vroeg geeindigd bestaan voor mij een heleboel
Ik vond de jongen waaraan ik mijn hart kon geven
Hij vond ook het meisje
waaraan hij zijn hart kon geven, maar niet totaal
Want een groot stuk van dat hart is nog altijd ingedeeld voor jou
Het is voor hem soms moeilijk
en huilt ie tranen van verdriet
Voor mij dubbel moeilijk
omdat ik geen idee heb hoe te reageren
Ik wou dat ik je had gekend, zodat ik een deel van zijn verdriet begreep
nee, ik wou dat ik je nu kende
want wat is in hemelsnaam de reden dat zoveel jonge mensen
zo vroeg hebben moeten leren
hoe wreed de dood, maar vooral het leven kan zijn?