Tagarchief: Partyflock

Celebrate Life

Cover boek Celebrate LifeEr zijn twee uitgaven van het boek: een koffietafelboek met naast de tekst een grote hoeveelheid foto’s en een ‘gewone’ hardcover met daarin zowel Release (deel I) als Celebrate Life (deel II). Een enorm dikke pil van 700 bladzijden. Wel wat fotobladen, maar voornamelijk tekst. Deze review betreft de laatste beschreven uitgave. De eerste 246 bladzijden is het boek ‘Release’ dat uitkwam in 2004. We laten dat op dit moment voor wat het is. We willen immers de smeuïge details van de meest recente periode lezen.

Aan het hoofd van succesvolle bedrijven staan vaak wat excentrieke mensen. Eigenzinnige types waarmee het vaak lastig samenwerken is. Althans dat horen we vaak van ex-werknemers. Zo ook bij ID&T en Q-dance…
ID&T-topman Duncan Stutterheim is geen makkelijk type. Luisterde slecht naar anderen en deed vooral graag waar hij zelf zin in had, omdat hij gewoon vond dat hij gelijk had. Het beter wist. Of hij wilde iets gewoon heel graag. Hij is vooral een aanjager van nieuwe ideeën, krijgt mensen mee met zijn plannen. Hij geeft toe niet tegen kritiek en slecht tegen zijn verlies te kunnen. Niet echt karaktertrekken van een teamspeler. Lange tijd is het nieuwe op de kaart zetten natuurlijk ook het belangrijkste: het bedrijf moet groeien.
Q-dance in de beginjaren wordt beschreven als ware het een soort sekte. Wouter hield de gelederen strak, schreeuwde als iets niet in zijn straatje paste en eiste maximale inzet van iedereen die voor hem werkzaam was. Kwam je na een nacht lang posters plakken een keer om 9:30 in plaats van 9:00 op kantoor dan vroeg hij ‘zo, toch gekomen?’. Maar iedereen ging voor hem door het vuur en zonder hem was Q waarschijnlijk niet geworden wat het nu is. Zonder ID&T trouwens ook niet. Het was de wens op gelijke hoogte te komen en ze te overtreffen die het bedrijf voortstuwde. Tegelijkertijd hebben ze beide enorm van elkaar weten te profiteren.

Voor degenen die er halverwege de jaren 2000 bij waren en discussieerden over ‘Id€t’ is het tof om nu eens te lezen hoe het écht was. Dat er af en toe echt paniekvoetbal werd gespeeld, dat een concept als Innercity inderdaad ten onder ging aan de, wellicht egocentrische, wens te vernieuwen. De geschiedenis rond Trance Energy is niet iedereen bekend: het was niet, zoals velen dachten, direct een vrije keus de trance te laten vallen. Ook lees je over de kentering die Samsung veroorzaakte met een megagrote sponsordeal waardoor Sensation de wereld over ging naar zeventien landen.

Bij sommige hoofdstukken denk ik: het is meer geluk dan wijsheid. Van buiten leek het vaak een steak geoliede machine, zakenmensen op en top, wetend wat te doen en hoe te handelen. Enthousiasme, passie en mazzel deden veel probeersels in successen veranderen. Het is bijvoorbeeld opvallend hoe vaak men eigenlijk in een financiële valkuil liep. Toch kwam ID&T elke klap uiteindelijk, soms met hulp van derden, weer te boven. Nu bestempelen we het als goed zakendoen van Duncan. Maar af en toe had hij het geluk gewoonweg aan zijn kont hangen.

De meesten van ons zaten stiekem vooral te wachten op het verhaal over de verkoop aan SFX. De zakken met dollars. Veel vond in achterkamertjes en aan de andere kant van de grote plas plaats. Wij Nederlanders snapten het niet, misgunden het ze misschien? Het sprak in ieder geval tot onze verbeelding en dat fantasie een loopje met mensen kan nemen, tonen de vele speculaties en verhalen die op onder andere Partyflock de ronde deden. Kern van het verhaal is dat men wel ‘moest’: ID&Q had het nooit gered tegenover powerhouses als AEG, Live Nation en SFX. Doordat de ego’s van de Nederlanders en Pasquale Rotella te groot waren voor een samenwerking, moest haast wel gekozen worden voor geld in plaats van creativiteit. Al moet gezegd dat het niet niet letterlijk de keuze voor geld was. Stutterheim had, misschien ietwat naïef, de wens een wereldwijd opererend conglomeraat te vormen. Q wilde juist niet mee, werd losgetrokken van ID&T.

Uiteindelijk komt het er op neer: zijn ze gewoon keihard genaaid door Sillerman en het leek er lange tijd op dat ze er niet eens voor betaald zouden worden. Voor ons buitenstaanders was het hele SFX verhaal chaotisch en onduidelijk, het boek maakt duidelijk dat het voor de hoofdrolspelers niet per se anders was.

Conclusie
Het is een zeer omvangrijk werk geworden. Het is duidelijk dat Gert van Veen weet waarover hij schrijft, de spelers kent. Voor de nieuwe generatie een geschiedenisboek, een leerschool over hoe een muziekstijl als hardstyle is ontstaan, het hoe en waarom van de steeds heftigere decors en steeds hogere, dikkere stages. Voor de ouwe rotten is het een heerlijk tijdsbeeld. Zij waren erbij en hebben het meegemaakt, zien veranderen. Voor iedereen, generaties overstijgend, is het een superinteressant verhaal. Een kijkje in de keuken van de organisaties die we allemaal kennen, maar waar we eigenlijk weinig van weten…..

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Wonderful Days – Vincent de Vries

Cover boek Wonderful DaysEen jaar of vijftien geleden had ik een ‘ontmoeting’ met Mental Theo. Ergens Backstage, het feest staat me niet eens meer bij. We werden aan elkaar voorgesteld en toen ik zei dat ik van Partyflock was zei Theo: ‘Dat is toch die site met al die pillenslikkers en snuivers?’ Mijn respons was even snedig als gemeen: Mental Theo? Jij bent toch die gast die op TMF jonge meisjes foute dingen laat doen?’. Mijn opmerking raakte hem niet echt vermoed ik. Het heeft hem in ieder geval geen windeieren gelegd…

Dat is tegelijkertijd misschien het enige dat voor sommigen als nieuw of verbazingwekkend uit de biografie ‘Wonderful Days’ naar voren komt: Theo Nabuurs is een aardige zakenman. Hij is de man achter de Thunderdome-verzamelalbums, hij had een groot aandeel in het succes van TMF (bladzijde 128: ‘En dat zeg ik in alle bescheidenheid’), de door hem geproduceerde single Now you’re gone’ stond wekenlang in de hoogste regionen van de internationale hitlijsten. Ook leren we bijvoorbeeld dat Theo de stroming ‘freestyle’ heeft uitgevonden. Verder is het boek, ondanks de grootse aankondiging op bladzijde 16 (‘Maar je weet nog lang niet alles. En dat ga ik je nu voor het eerst echt allemaal vertellen. Alles.’), best tam. Echt hele wilde verhalen staan er niet in. Véél anekdotes staan er wel in…

Het is alsof Theo en schrijver Vincent de Vries een middag zijn gaan zitten en de eerstgenoemde zoveel mogelijk ervaringen heeft opgelepeld. Het blijft bij het opsommen van de gebeurtenissen waarbij het vooral oppervlakkig blijft. Nou ja, ergens probeert Theo nog wel een soort van (zelf)reflectie toe te passen waar het de ‘break-up’ van Charly Lownoise & Mental Theo betreft, maar het komt niet uit de verf. Hij probeert uit te leggen wat er volgens hem aan de hand was, geeft aan dat hij totaal niet gevoelig was voor de persoonlijkheid/het karakter van Ramon die meer rust nodig had om er vervolgens aan toe te voegen ‘niet dat ik mezelf ook maar iets verwijt. Absoluut niet’. Ook beschrijft hij hoe zijn relatie met model Armanda op de klippen loopt. Dit doet hem kennelijk echt wat, het voelt alleen niet zo als ik het lees. Iedere keer dat het verhaal enige diepgang dreigt te krijgen is het hup! naar de volgende anekdote. Net als we meegenomen worden in de ontluikende liefde tussen Theo en Maaike belanden we plotsklaps in het verhaal over Myrna met eierstokkanker. Al is dit gedeelte het enige dat wel iets losmaakt bij mij als lezer. Er lijkt minder in geknipt en er lijkt meer aandacht aan gegeven te zijn.

Hoe verder ik in het boek beland hoe teleurgestelder ik me voel. Het is een gemiste kans. Ik geloof namelijk echt dat er veel en veel meer uit gehaald had kunnen worden. Waar ik bijvoorbeeld de biografie van Dano niet opzij wilde leggen omdat ik echt het verhaal in gezogen werd en er gevoelens losgemaakt werden, merk ik dat ik er geen moeite mee heb de bio van Mental Theo opzij te leggen om naar een verjaardag te gaan. Het is dus niet voldoende om een kleurrijke persoon te zijn die een interessant leven heeft geleid. Als je het aan het papier toevertrouwt moet de schrijver je ook echt goed begrijpen en kunnen vangen. En wat mij betreft is dat Vincent de Vries in deze jammer genoeg niet goed gelukt.

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Wat de fok, ouwe · Het bizarre leven van DJ Dano

Tegenwoordig zijn dj’s supersterren. Er gaan miljarden om in de dance-industrie en iedere platendraaier heeft een gevolg van meerdere mensen: managers, boekers, PR- en persbegeleiders, mental coaches…dat was natuurlijk niet altijd zo. In de begintijd van wat we nu de elektronische muziekscene noemen, stond een artiest er alleen voor.

 

Zo ook Dano, een van de pioniers van de scene. Superster is en was hij zeker ook, maar hij heeft het moeten rooien zonder professionele, zakelijke ondersteuning. Hij had een geheel eigen soort gevolg: chauffeurs, dealers, profiterende ‘vrienden’… het enige dat hij wellicht nog miste was een fluffer die hem kon helpen op het onfortuinlijke moment dat hij kleine Dano niet omhoog kreeg tijdens een door drank en drugs overladen nachtelijke escapade. Voorgaande schetst miniem het leven van de inmiddels opa geworden Daniel Leeflang. Een diepgewortelde passie voor muziek die uitmondde in chaos, gekte, al dan niet chemisch opgewekte hoogtepunten en door diezelfde pillen, poeders en drank aangezwengelde dieptepunten.

Vanuit het perspectief van Dano en zijn directe omgeving wordt uitgebreid beschreven hoe de housemuziek en -cultuur in Nederland tot ontwikkeling kwam en zich evolueerde. Niet alleen Dano zelf is aan het woord. Vooral zijn ex vrouw Sandra geeft interessant commentaar op de persoon achter dj Dano. Ze spreekt opvallend liefdevol en met genegenheid over haar uiterst gecompliceerde ex die haar de meest rottige dingen heeft geflikt. Ook Dano’s ouders, vrienden van vroeger en collega’s uit de scene doen een boekje open over de dj, de persoon erachter, de muziek en de (evolutie van) de scene. Het boek is dus noch een lofzang, noch een klaagzang vanuit louter het ego van Dano zelf. Uiteraard is hij veel aan het woord en lezen we dat hij zijn liefde voor de techno nooit vol heeft kunnen (mogen?!) uiten aan het publiek, we leren hoe en waarom The Dreamteam nu echt uit elkaar is gegaan en welke rol The Prophet hier nu echt in speelde. Het boek vertelt over Dano’s creatieve stilstand na de draconische belastingaanslag van ruim 3 ton gulden die hij kreeg, maar ook over het leven dat het publiek niet meekreeg. De sessies in zijn thuisstudio, zijn verplichtingen als vader en echtgenoot. Het verhaal is verre van objectief, maar dat is juist de verademing. Allerlei feiten kunnen we opzoeken in boeken als ‘Mary Go Wild: 25 jaar dance in Nederland’. Het gaat in ‘Wat de fok, ouwe’ om de mens achter de artiest, om gevoel.

Het boek leest als een trein, al slaat het verhaal hier en daar een stationnetje over. Soms wil je net even meer weten over een gebeurtenis, wil je iets meer uitgediept hebben. Maar schrijver Arne van Terphoven heeft keuzes moeten maken, want met de bijna 400 pagina’s dat het boek nu telt, is wel een maximumdikte bereikt.

Uiteindelijk was het boek voor mij toch vooral een kijkje in het leven, de ziel van een van de iconen uit de dance scene. Daniel Leeflang is een complex en kleurrijk persoon met een plus en een min, hemel en hel, fluffy liefde en keiharde boosheid. Dit alles vindt een weg naar buiten en dit gaat niet altijd zachtzinnig en zeker niet met goede timing. Het ene moment leef je mee, voel je de pijn, de emotie en ben je vol begrip voor de goedzak, held, lieverd, het slachtoffer, maar het volgende moment voel je onbegrip en zelfs kwaadheid jegens de antiheld, de klootzak, de vreemdganger en verslaafde.

‘Wat de fok, ouwe’ is een aanrader en ik spreek hierbij de hoop uit dat uitgever Mary Go Wild meer van dit soort werk gaat uitbrengen. Ik weet zeker dat ontelbaar veel mensen de boeken zullen verslinden.

Score: 90/100
Deze review verscheen op Partyflock.nl.

The Flying Dutch

The Flying Dutch vond afgelopen weekend voor de tweede keer plaats op drie verschillende festivallocaties. Een week eerder werd al de compilatie-cd uitgebracht.

De meeste nummers die je op deze plaat voorgeschoteld krijgt, zijn reeds volledig grijsgedraaid. Op events alsmede op de reguliere radio. Hoe vet nummers als ‘Hey’ (Fais & Afrojack), ‘Heading up High’ (Armin van Buuren & Kensington), ‘Don’t Look Down’ (Martin Garrix & Usher) en ‘Another You’ (Armin van Buuren & Mr. Probz) ook waren toen we ze voor het eerst hoorden, ik kan me niet voorstellen dat mensen er nog geen versie van hebben op hun muziekspeler.

Hoge (kinderlijke) stemmetjes ken ik nog uit de tijd van de Happy Hardcore. Werd toen verguisd wegens infantiel, tegenwoordig wordt het weer breed omarmd zo lijkt het. Galantis heeft een hit met ‘No Money’ en ook W&W doet mee aan de trend met ‘How Many’. Was ‘vroegah’ dan toch alles beter? Ook Tiësto en Bobby Puma bedienen zich van een oude sample in hun ‘Making me Dizzy’. Als ‘dance-bejaarde’ hoor je me trouwens niet klagen hoor. Het brengt de EDM-jeugd wellicht wat dichter bij ons eerste generatie danceliefhebbers. Geen evolutie zonder historisch besef immers.

‘Harmony’ van Nicky Romero en Stadiumx is al een half jaar oud, maar daarom niet minder die heerlijke festivalknaller die het was toen ie net uitkwam! Zonnetje op je bol, drankje in je hand en gaan! Net zo lekker op een festival klinkt ‘Dat Disco Swindle’ van Firebeatz & Schella. Alleen wel op een heel ander feest of op zijn minst in een andere area. Ook het opvolgende ‘If It Ain’t Dutch’ is weer van een heel andere orde. Een chaotisch gevoel overheerst. ‘It’s all over the place’. De toevoeging van de samenwerking van Armin van Buuren met W&W met die titel kon op deze plaat natuurlijk niet ontbreken. Wat mij betreft had dit trouwens de afsluiter van de schijf mogen zijn. Het is een echte knaller die je in ieder geval een positief gevoel geeft aan het einde.

Conclusie
Verzamelalbums/compilaties, wat kun je ermee? Als liefhebber vrij weinig. Vaak worden ze al voor het evenement uitgebracht en is alleen de albumhoes hetgeen wat het evenement met de plaat verbindt. Deze cd is zelfs geen mix. Was het niet leuker geweest om drie cd’s (rood, wit en blauw) uit te brengen en te laten verzorgen door de hostingpartners van verschillende stages? Of drie headliners te pakken en een consistente mix in het eigen genre te laten produceren om zo in ieder geval gevoel vast te kunnen houden? In plaats van 13 euro te besteden aan een fysiek exemplaar, kun je beter gewoon op Spotify de losse nummers in een playlist gooien. Sterker nog, er is al een TFD afspeellijst. De toegevoegde waarde lijkt zo nog verder geminimaliseerd.

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Partyflock brengt Nederlandse horeca virtueel in beeld

’24/7 zonder entreegeld geopend zijn voor publiek’

Dancecommunity Partyflock werkt aan het in beeld brengen van uitgaanslocaties en gaat daarbij verder dan Google Streetview. Partyflock gaat namelijk naar binnen om daar virtuele rondleidingen te maken en voegt daarmee voegt extra dimensie toe aan uitgaan: thuisbeleving.

Stappers kunnen op deze manier vanuit hun luie stoel een kijkje nemen in de locatie waar ze vaak komen of juist eens kijken hoe die ene veelbesproken locatie aan de andere kant van het land eruit ziet. Maandelijks bezoeken rond de miljoen mensen Partyflock en daarmee is zij één van de belangrijkste websites voor uitgaand Nederland. Door de enorme database met onder meer artiesten, organisaties en feesten is deze website voor locaties een prachtig middel om veel mensen 24/7 en zonder entreegeld welkom te heten in hun club.

Wim Kooiman, bedrijfsleider van Eindelijk Weer in Almere beaamt dit: ‘We krijgen feedback van bezoekers dat ze het leuk vinden om vooraf de tent te kunnen bekijken. Vooral bezoekers die nog niet eerder in Eindelijk Weer zijn geweest, vinden dit leuk.’ Ook Corné van Ewijk, marketing manager van Crystal Venue ziet voor bezoekers deze meerwaarde. Maar ook ziet hij kansen voor business-to-business inzet: ‘Op deze manier kunnen wij onze locatie tonen aan potentiële afnemers zonder dat ze onze locatie hoeven te bezoeken, vierentwintig uur per dag!’

Partyflock maakt de virtuele tours in Nederlandse uitgaansgelegenheden voorlopig, ter introductie, kostenloos. Er wordt slechts een vergoeding in reiskosten en eventueel parkeerkosten gevraagd. ‘Als grootste website in de dance willen wij zorgen dat het publiek geinteresseerd blijft in de dance en dat ze elke week weer ergens gaan stappen. Door een tour te bekijken, worden mensen geprikkeld ook eens ergens anders dan de bekende clubs te gaan kijken.’ aldus fotograaf Dennis van den Broek. ‘Partyfoto’s zijn tegenwoordig eerder regel dan uitzondering, maar foto’s gemaakt tijdens een stapavond geven vaak toch een incompleet beeld van een locatie. Een virtuele tour geeft je echt de mogelijkheid om in alle ruimten een kijkje te nemen.’

Tot nu toe vind je tours in bekende locaties als North Sea Venue, Matrixx, Crystal Venue, Escape, AIR en Westerunie. Maar ook kleinere en minder bekende locaties worden aangedaan. ‘We maken geen onderscheid tussen grote en kleine locaties, beide zijn belangrijk voor de branche’, aldus Van den Broek.

Benieuwd naar deze en andere uitgaansgelegenheden? Kijk dan op https://partyflock.nl/virtualtour/


  1. Geplaatst:
  2. http://www.proostmagazine.nl/201110034681/Laatste-nieuws/Partyflock-brengt-horeca-virtueel-in-beeld.html
  3. http://www.nieuwsbank.nl/inp/2011/10/04/G005.htm
  4. http://www.rsscockpit.com/article.do?action=show&id=2153659731
  5. http://www.nationalehorecagids.nl/anp/index.php?item_id=237&anp_id=2110
  6. http://www.dichtbij.nl/nijmegen-en-omstreken/ondernemersnieuws/artikel/2156687/partyflock-brengt-horeca-virtueel-in-beeld.aspx
  7. http://culemborg.startpagina.nl/nieuws/index.html
  8. http://almere.startpagina.nl/nieuws/index.html
  9. http://www.missethoreca.nl/1087618/cafe/cafe-nieuws/PartyflockStartMetVirtueleRondleidingen.htm
  10. http://www.horecatrends.com/nl/leisure/virtueel-stappen

Ummet Ozcan: timewave van punt zero naar de top

De wederopstanding van de trance is al een tijdje bezig. Er is weer ruimte voor trancefeesten van allerlei formaten en er komt weer nieuw talent boven drijven dat heeft moeten wachten op de terugkeer van dit genre. Een voorbeeld van zo’n bovendrijvend talent is de op het moment vaak gedraaide Ummet Ozcan. Geïnspireerd door een titel die in zijn hoofd bleef rondzweven, maakte hij de dikke hit ‘TimeWave Zero’. Hoera voor zijn melodieuze platen!

Onder het 538 event Evolution, dat op 19 september plaatsvindt in Assen, staat een opmerking van iemand die nog nooit van je gehoord heeft. Dus bij deze je kans: Wie is Ummet Ozcan?
Oke, bij deze aan alle flockers: ik ben Ummet Ozcan, 26 jaar, geboren en getogen in Putten dus een echte Puttenaar. Verslaafd aan red bull, houd wel van gamen en ga vaak naar een feestje. Ik heb op de technische school gezeten maar heb hier niks mee gedaan. Mijn interesses voor muziek en sound design waren groter dan techniek. Creatief bezig zijn heb ik altijd al leuk gevonden, en dan heb ik het niet over knutselen en boetseren maar digitaal creatief bezig zijn op de computer. Ik heb een aantal verschillende baantjes gehad maar ben nu fulltime producer, sound designer en software ontwikkelaar. En dan gaat het om muzieksoftware.

Heb je altijd dj en producer willen worden?
Ik zag het altijd als één van de dingen wat ik graag wilde doen. Het was meer de creativiteit die ik voelde. Ik vind namelijk meerdere dingen net zo leuk. Ik kreeg alleen sneller de middelen in handen om muziek te maken, dus mijn tijd en aandacht verplaatste sneller naar muziek. Toen ik mijn eerste keyboard had gekregen was ik gelijk verslaafd en toen ik mijn eerste pc met muzieksoftware had wist ik zeker dat ik dj en producer wou worden.

Hoeveel tijd, geld en moeite heeft het je gekost om te komen tot waar je nu bent? Heb je tegenslagen ervaren?
Nou… het gaat natuurlijk niet helemaal vanzelf je moet er zeker wat voor over hebben. Vanaf mijn twaalfde ben ik eigenlijk al elke dag bezig met muziek en geluid. Na vijf jaartjes knutselen op mijn kamer en heel wat demootjes, die ik heb opgestuurd naar vele labels, had ik in 1999 dan eindelijk mijn eerste echte release “Pump This Party” die met hulp van de Sunclub is uitgebracht onder het label ProDance. Hij is toen ook destijds in ‘Maak’t of Kraak’t’ geweest en is toen gemaakt met zesenzeventig procent geloof ik, maar uiteindelijk flopte de plaat.

Ik heb tot 2007 verder geen releases gehad. Ik maakte wel muziek maar was meer aan het experimenteren qua stijl die ik wilde aannemen. In die tijd heb ik ook wat feestjes proberen te organiseren. Dit liep niet zo goed als verwacht en heb toen besloten voorlopig hier niet mee verder te gaan.

Vanaf 2007 heb ik mijn draai wel aardig gevonden. Ik begon met wat techy stuff te releasen bij Basic Beat en vervolgens nog wat meer trancy dingetjes op verschillende labels die het allemaal wel aardig goed hebben gedaan. Sinds 2008 ben ik pas echt op het punt gekomen dat ik weet wat ik kan en wat ik wil maken en sindsdien gaat het alleen maar de goede kant op.

Dus ja, het kost wel wat tijd en moeite en een beetje geld, maar als het echt je passie is maakt dat allemaal toch niet uit en ga je ervoor. Na al die jaartjes zie ik nu de tegenslagen ook als een onderdeel van mijn eigen proces. Ik zie ze daarom niet meer als tegenslagen maar als een soort van lessen waaruit je veel kunt leren. Het is belangrijk dat je blijft proberen en blijft doorgaan. Het is net een ruwe diamant die je in al die tijd aan het slijpen bent.

Je produceert al heel wat jaartjes. Noem eens enkele releases die we van je moeten kennen? En welke is je eigen favoriet en waarom?
Natural Waves, The Light, Genesis en Deep Basic waren toch wel tracks die er tussen uit kwamen en die het redelijk goed hebben gedaan qua downloadlijsten en verzamel-cd’s. Ik heb ook niet echt een favoriet. Als ik het eerlijk moet zeggen, elke track spreekt op zich en heeft zijn eigen plekje, maar als ik dan toch moet kiezen is het denk ik wel TimeWave Zero. Ik zie dit als een soort “opening track” en natuurlijk omdat het mijn eerste plaat is die zover is gekomen.

Je staat op Partyflock pas vanaf 2007 regelmatig in lineups. Draaide je daarvoor niet? Ben je bewust naast je produceerwerk gaan draaien?
Ik draaide daarvoor ook wel maar alleen op lokale kleinere feestjes van vrienden en bekenden. Ik wilde altijd al wel draaien, maar besefte ook snel dat produceren de sleutel was tot draaien dus vandaar dat ik me eerst hebt gefocust op het produceren, om zo eerst een beetje naamsbekendheid te maken.

Welke van de twee activiteiten heeft je voorkeur en waarom?
Ik vind het allebei net zo leuk, het één vult het ander aan. Terwijl je een track maakt in de studio beeld je je al in hoe het zou zijn om je nieuwe track te draaien op een feest en vervolgens draai je hem dat weekend op een feest en zie je iedereen uit zijn dak gaan en zit je weer vol met inspiratie om weer de studio in te duiken. Ik zie produceren en draaien als twee bij elkaar horende elementen, het één wisselt het ander af.

Je bent opgegroeid in Putten, een dorp dat niet bepaald bekendstaat als openminded, jong, snel of wild. Hoe reageerde je omgeving op het feit dat je je met ‘verdorven dancemuziek’ bezighield?
Haha, verdorven dancemuziek? Nou ja, dat valt wel mee toch? Maar ik weet wel wat je bedoelt. Eerlijk gezegd valt het best mee en heb ik er totaal geen last van. De mensen om me heen vinden het net zo leuk als dat ik het zelf vind. Ik bedoel, Putten zit ook vol met jongeren die van een feestje en dancemuziek houden. Je hebt altijd wel mensen die dancemuziek niks vinden. Daarom heeft iedereen ook zijn eigen smaak en mening.

Je bent van Turkse afkomst, heeft de Turkse cultuur invloed op jouw muziek? Zo ja: Op welke manier?
Ik denk op een hele subtiele manier…. als luisteraar zul je het waarschijnlijk niet eens opmerken. Soms merk ik wel eens dat als ik bezig ben met het inspelen van een melodie, dat ik soms heel subtiel overloopjes of bruggetjes gebruik die een beetje Turkse of oosterse invloeden hebben. Of ik gebruik bepaalde percussieritmes die erop lijken. Ik zal ongetwijfeld wel beïnvloed zijn bewust of onbewust. Maar dat maakt mijn muziekstijl zo als die is.

Hoe zit het eigenlijk met de dance in Turkije? Of kom je er niet vaak?
Ik ben er al een aantal jaren niet meer geweest. Er is daar zeker animo voor dance en trance. Ik krijg ook best veel positieve reacties via myspace en ik kijk soms ook op forums waaruit je wel duidelijk kunt zien dat daar veel mensen zijn die van trance houden. Veel bekende dj’s uit Nederland hebben veel fans in Turkije en ze vliegen er ook regelmatig naar toe voor boekingen. Dance leeft daar dus wel.

‘TimeWave Zero‘ is jouw hit van 2009 tot nu toe. Kun je de wordingsgeschiedenis van deze plaat eens beschrijven? Waar haalde je je inspiratie vandaan?
Deze naam had ik al een poosje in me hoofd zitten om te gebruiken voor een nummer. Ik denk ook dat de meeste inspiratie daarvandaan komt. Ik vind het een hele passende naam en het verhaal erachter vind ik ook interessant. Ik probeer altijd wel een verband te leggen met mijn muziek en de benamingen. Ik wil dat mijn nummers een soort van verhaal erover vertellen.

Door de benaming draagt het nummer het verhaal van een timewave met zich mee. Timewave zero is een tijdsgolf van veranderingen gebaseerd op de Chinese I Ching. De tijdsgolf gaat naar een eindtijd, vandaar “zero”. De Mayakalender en timewave zero eindigen beiden op 21 december 2012. Er is hier veel over te vinden op het internet, als je hier meer over wilt weten kan je even googelen. Het verhaal erachter fascineert me omdat veel oude beschavingen veel van dezelfde overeenkomsten hebben terwijl ze niet van elkaars bestaan af wisten en omdat het een mysterieuze sfeer heeft.

Is je leven veranderd sinds je hit ‘TimeWave Zero‘? Kijken mensen nu anders tegen je aan omdat ze je naam horen op de radio? Wordt je vaker geboekt?
Ze kijken niet echt anders naar me. Het is meer dat ze enthousiast zijn en graag even met me willen kletsen over mijn muziek, maarja dat is ook heel normaal en leuk! Ja… ik krijg er wel meer boekingen door, vooral grotere en bekendere evenementen.

Bij de aankondiging van je plaat op Beatport staan lovende kritieken van Tiësto, Armin van Buuren, Ferry Corsten en Sander van Doorn. Wat betekent dat voor je?
Nou, heel veel natuurlijk! Als bekende dj-namen je muziek goed vinden en je volop supporten geeft dat een goed gevoel. Het motiveert me natuurlijk ook om nog meer goeie muziek te maken. Het geeft ook wel op een bepaalde manier een collegiaal gevoel, ze helpen je namelijk wel enorm met het bekendmaken van je naam en muziek.

Heb je artiesten of personen die voor jou een groot voorbeeld vormen?
Ik heb niet echt één bepaald voorbeeld. Ik zie in elke artiest of persoon zijn eigen uniekheid en style en ik vind dat we elkaar allemaal wel ergens een voorbeeld geven.

Voor wie zou je nog wel eens willen produceren en wie of welke plaat zou je nog eens willen remixen?
Natuurlijk lijkt het me leuk om een remix te maken voor andere bekende dj´s, maar ik heb niet echt speciaal een voorkeur. Ik laat het zijn gang gaan en zie wel wat er op mijn pad verschijnt. Ik heb zeker wel ideeën voor platen die ik zou willen remixen, maar het is leuker om dat nog voor me te houden dan blijft het nog een beetje spannend.

Op Facebook is een speciale fanpage voor je aangemaakt en ook op Flock lees je veel persoonlijk getinte berichten van mensen die van jou en je draaistijl gecharmeerd zijn. Hoe verklaar je die betrokkenheid van de muziekliefhebbers?
Ik vind het belangrijk als artiest dat je een bepaald gevoel kunt overbrengen met muziek. In mijn nummers vind ik het fijn dat mensen er een positief gevoel bij krijgen wanneer ze er naar luisteren. Ik ben altijd al verslaafd geweest aan melodielijntjes spelen en verzinnen. Ik kan dat wel uren achter elkaar doen. Ik hou er van om nummers te maken die erg melodieus zijn. Ik denk dat het een belangrijke vaardigheid is die ik heb ontwikkeld als onderdeel van het produceren. Het geeft de mensen sneller een gevoel en blijkbaar kunnen veel mensen datgene eruit halen wat ik ze over wil brengen.

Op Flock noch op internet heb ik ergens lekkere sappige roddels of leuke anekdotes kunnen vinden. Ben je zo’n ‘privepersoon’? Vertel ons eens een leuke anekdote die typisch is voor Ummet Ozcan……
Hmm, gelukkig voor mij dat je niets hebt kunnen vinden haha. Ik denk dat ik je ook echt moet teleurstellen: ik zou het zo echt niet weten. Ik hou je wel op de hoogte als er wat binnenschiet, goed?

Misschien dat je fans nog wel iets leuks te vertellen hebben? Plaats vooral jouw verhaal als comment op dit interview! Red.

Wat gaan we in de toekomst van je horen en zien? Wat zijn je vaststaande plannen en welke wensen en dromen heb je op dit moment?
Er staat heel veel in de planning. Voor dit jaar heb ik nog een paar releases klaarstaan. Kort geleden heb ik een remix gemaakt voor Ronald van Gelderen: ‘Backstabberzz’. 29 juni komt mijn nieuwe release uit ‘Synergy’ die ik in samenwerking heb gemaakt met W&W. De plaat wordt al erg goed ontvangen en heeft full support van alle big jocks! Mijn tweede eigen release voor dit jaar staat gepland in augustus.

Voor de rest werk ik veel samen met MEM en Robbert Ladiges, waar nog een paar goede projecten uit voort zullen komen. Deze dj’s en tevens producers hebben veel talent! Naast het produceren en draaien wil ik ook dit jaar mijn nieuwe ‘Vst Instrument’ (Muziek Software, Red.) releasen als opvolger van mijn vorige synth ‘Genesis CM’. Deze is samen met computer music magazine geleverd en is wereldwijd goed ontvangen. Op mijn website heb ik soundsets te koop staan en daar komen binnenkort nieuwe soundsets bij. Hou mijn website in de gaten voor verdere informatie en ontwikkelingen!

Dit interview verscheen op Partyflock.nl

Carl Cox; his House is your House!

Carl CoxCarl Cox, een levende legende. Een man die alle uithoeken van de wereld al heeft gezien en overal een feestje weet te bouwen. Toch heeft Nederland (blijkbaar) een speciaal plekje in zijn hart, gezien het feit dat hij vaak in Nederland te vinden is. Acht april is dat weer zover: Carl Cox & Friends! Met een line-up die behalve de grootmeester himself bestaat uit onder andere Darren Emerson, Marco Carola, Trevor Rockcliffe en Valentino Kanzyani gaat het dak er gegarandeerd af. Tijd voor Partyflock om wat vragen te stellen aan ‘Ome Karel’, zoals hij wel eens liefkozend wordt genoemd.

Carl, you’ve been performing in the house-scene for many years. Most of that time you spent in the spotlights, in the upper class and between the crème-de-la crème of DJ’s? What is your secret?
I can talk to you all night long about the scene, music and artist. But it just comes down to enjoying what you do and being happy with where you are and who you are. I see it as having a mission and for me that is telling people I’m happy and thankful and that I still love music and doing gigs.

Is it hard to keep motivating yourself?
Both artists and visitors have a story to tell about tracks they play and tracks they hear. New tracks are coming out and new stories want and need to be told. That goes for me too. I want to play music that touches myself and most of all the public.

Now this will be your third ‘Carl Cox in concert’ in this form. Will it still be something special or is it just another gig for you?
It’s way too much work to be just another gig. Over ten months of preparation goes into this show and it’s a creative process.

Ten Months! Thats quite a long time! What can we expect then on the 8th of April in Ahoy?
This year we go even further with technology, light production and visuals. Because it is the third Carl Cox in concert it needs to evolve from what we’ve done before. I have always had an interest in electrical works which I combine in this concert with lights, sounds and music (red: Carl started a university degree in electrical engineering, but quit after six months to become a professional DJ. So we take the technological production even further this year. I want it to be fresh! The emphasis however is of course also on the music. “It’s all about the music!”

Talking about technical aspects: what do you use for spinning your records? Are you an ‘old fashioned decks man’ or is cd or mp3 (like Ableton) your thing?
Well, I actually haven’t spun a vinyl in two years to be honest. My performance hasn’t changed though. In my opinion you can do much much more with mp3. The most important advantage of using cd decks is that I can bring much more music with me. What also happens is that stuff gets stolen during traveling. With mp3 I don’t have that problem and there’s never a chance of not being able to do a set simply because your records got stolen. And, if we talk about technique I have to say I find working with cd-decks much more challenging. The biggest advantage however is that with cd’s you have no feedback, so you know you’re always able to play the song.

You just said you wanted Carl Cox & Friends to be ‘fresh’. How do you achieve to make something that has been done before as fresh and different?
At the moment I am in Australia. I have a visa based on the fact that I bought a house in Melbourne and for three months this is where I feel at home and can be creative. Over here it is summer so I spent time at the beach and most important: the people have happy faces!! In Europe everyone is miserable when the weather is miserable. Weird, isnt it? I have my own recording studio here and because I take time to relax and because Melbourne is such a vibrant place to be, I create a fresh outlook on things.

So, there’s a good reason for people to go to Carl Cox & Friends this year and it’s not going to be ‘been there done that’ and let’s go to Awakenings which is in the same weekend?
Haha …no definitely not. I want people to just stand and stare at the visual aspect. I’m treating it as if it was my first in a sense of the reason why, you know? Show them what we can do as a collective. We can still show people what can be done as in creating an event that people want to go to and justify the money they’ve spent and also show them we’re still there and we’re not going anywhere.

The theme of this Carl Cox & Friends is “My house is your house and your house is mine”, a line out of an all time classic house track. What’s your thing with this theme?
The house is an embodiment of the music. People are welcome in my house and the intimate experience that music can be. I want people to feel as though they are part of something creative that is taking place. That’s why I did not want a secondary room but just one area. That way it feels as though everyone is part of the same thing and that it’s not massively big.

What does Holland mean for you in your career? Is there a special bond between you and Holland?
Oh yeah, there’s been a bond since my time at the Roxy. However, in Holland I have always done events and not the club scene like Chemistry and the Melkweg as such. Holland has a great crowd though and you guys celebrate dance in a great fashion with events like Dance Valley with which you show the world how Holland can party. I like to pay those people back by being at events like Dance Valley 2006.

You may have heard about the problems UDC has been facing with Dance Valley this year. They had some trouble getting permission for it and because of that had to change the date to the weekend in which 5DaysOff, Extrema Outdoor and the Love Parade take place as well. What will be the consequences of this do you think? Will people abandon Dance Valley?
Oh I’m sure there’s going to be a decrease in number of visitors. But Dance Valley has a great reputation. I mean last year it was absolutely pouring down with rain and I ended up in the concept tent still playing for thousands of people. It’s just something that you get on with. The festival has been lucky with getting sunny weather for years. And also it’s about the quality of the people that are there and not the quantity. More people does not mean better.

Something completely different: There is a video of you on the internet dancing your ass off somewhere in Eastern-Europe on the ‘Cultura Rave’ in April 2005 See the movie here). Some DJ’s, like John Digweed for example, just stand there and do nothing except mixing during their gigs. What do you have to say to those inert / not moving DJ’s?
Well, you wouldn’t say but I used to be a dancer. So it comes natural to me. If I see ten thousand people go all out to the records I put on I just can’t stand still. Also I want to feel what the crowd is feeling. I want to move them with music that moves me. So dancing to it brings me closer to their experience.

What is your opinion about the whole ‘minimal hype’ lately in the techno scene?
It’s cool. It’s not for everyone. It’s a genre and there’s a special set of people that enjoy minimal. It’s sort of like the music has gone back on itself but people see it as new. It’s an evolution like drum and bass. It’s there, doesn’t get played for a while and then artists start playing those records again and people think it’s a brand new thing. But like you said it’s a hype and those things go up and down.

Last question to get you in the mood for your upcoming visit: what’s the weirdest thing about Holland?
Ah that’s in terms of food and that’s chips with mayonnaise. I can dig the wellknown part in Pulp Fiction where Samuel L. Jackson is talking about mayonnaise. I mean you take food that is bad in itself, health wise, and what do you do? You put mayonnaise, which is just fat, on top of them!!!

Thanks for your time and enjoy Carl Cox & Friends and of course Dance Valley. Give us a call when you’re in Holland and we’ll take you to the Febo for a nice bag of fat.

Dit interview verscheen eerder op Partyflock.nl