Tagarchief: Muziek

Wat de fok, ouwe · Het bizarre leven van DJ Dano

Tegenwoordig zijn dj’s supersterren. Er gaan miljarden om in de dance-industrie en iedere platendraaier heeft een gevolg van meerdere mensen: managers, boekers, PR- en persbegeleiders, mental coaches…dat was natuurlijk niet altijd zo. In de begintijd van wat we nu de elektronische muziekscene noemen, stond een artiest er alleen voor.

 

Zo ook Dano, een van de pioniers van de scene. Superster is en was hij zeker ook, maar hij heeft het moeten rooien zonder professionele, zakelijke ondersteuning. Hij had een geheel eigen soort gevolg: chauffeurs, dealers, profiterende ‘vrienden’… het enige dat hij wellicht nog miste was een fluffer die hem kon helpen op het onfortuinlijke moment dat hij kleine Dano niet omhoog kreeg tijdens een door drank en drugs overladen nachtelijke escapade. Voorgaande schetst miniem het leven van de inmiddels opa geworden Daniel Leeflang. Een diepgewortelde passie voor muziek die uitmondde in chaos, gekte, al dan niet chemisch opgewekte hoogtepunten en door diezelfde pillen, poeders en drank aangezwengelde dieptepunten.

Vanuit het perspectief van Dano en zijn directe omgeving wordt uitgebreid beschreven hoe de housemuziek en -cultuur in Nederland tot ontwikkeling kwam en zich evolueerde. Niet alleen Dano zelf is aan het woord. Vooral zijn ex vrouw Sandra geeft interessant commentaar op de persoon achter dj Dano. Ze spreekt opvallend liefdevol en met genegenheid over haar uiterst gecompliceerde ex die haar de meest rottige dingen heeft geflikt. Ook Dano’s ouders, vrienden van vroeger en collega’s uit de scene doen een boekje open over de dj, de persoon erachter, de muziek en de (evolutie van) de scene. Het boek is dus noch een lofzang, noch een klaagzang vanuit louter het ego van Dano zelf. Uiteraard is hij veel aan het woord en lezen we dat hij zijn liefde voor de techno nooit vol heeft kunnen (mogen?!) uiten aan het publiek, we leren hoe en waarom The Dreamteam nu echt uit elkaar is gegaan en welke rol The Prophet hier nu echt in speelde. Het boek vertelt over Dano’s creatieve stilstand na de draconische belastingaanslag van ruim 3 ton gulden die hij kreeg, maar ook over het leven dat het publiek niet meekreeg. De sessies in zijn thuisstudio, zijn verplichtingen als vader en echtgenoot. Het verhaal is verre van objectief, maar dat is juist de verademing. Allerlei feiten kunnen we opzoeken in boeken als ‘Mary Go Wild: 25 jaar dance in Nederland’. Het gaat in ‘Wat de fok, ouwe’ om de mens achter de artiest, om gevoel.

Het boek leest als een trein, al slaat het verhaal hier en daar een stationnetje over. Soms wil je net even meer weten over een gebeurtenis, wil je iets meer uitgediept hebben. Maar schrijver Arne van Terphoven heeft keuzes moeten maken, want met de bijna 400 pagina’s dat het boek nu telt, is wel een maximumdikte bereikt.

Uiteindelijk was het boek voor mij toch vooral een kijkje in het leven, de ziel van een van de iconen uit de dance scene. Daniel Leeflang is een complex en kleurrijk persoon met een plus en een min, hemel en hel, fluffy liefde en keiharde boosheid. Dit alles vindt een weg naar buiten en dit gaat niet altijd zachtzinnig en zeker niet met goede timing. Het ene moment leef je mee, voel je de pijn, de emotie en ben je vol begrip voor de goedzak, held, lieverd, het slachtoffer, maar het volgende moment voel je onbegrip en zelfs kwaadheid jegens de antiheld, de klootzak, de vreemdganger en verslaafde.

‘Wat de fok, ouwe’ is een aanrader en ik spreek hierbij de hoop uit dat uitgever Mary Go Wild meer van dit soort werk gaat uitbrengen. Ik weet zeker dat ontelbaar veel mensen de boeken zullen verslinden.

Score: 90/100
Deze review verscheen op Partyflock.nl.

A State Of Trance Yearmix 2015

A State Of Trance Yearmix 2015 album coverArmin van Buuren mixte ruim twee uur aan tranceplaten aan elkaar die allemaal te horen werden in, minstens één van, zijn A State of Trance radioshows. Het is alweer de twaalfde editie van deze samenvatting van twaalf maanden trance. Fans en liefhebbers konden weer hun favoriete platen doorgeven. De selectie van tracks is dus niet louter op basis van de keuzes van Armin tot stand gekomen.

Oordeel
De intro met geklets over EDM en of het wel of niet een valide muziekstijl doet me werkelijk niets. Ik snap de toevoeging ervan niet. Heeft de mix echt deze rare redneck-intro nodig? Of blijkt hier dat ik de humor van een van mijn favoriete artiesten gewoon niet begrijp? Hoe het ook zij, snel skippen en lekker muziek luisteren! Waar ik mij onbekende muziekstijlen analytisch wil benaderen en graag gerichter luister naar de opbouw van een plaat en teksten tot mij neem, ervaar ik trance als mijn grote liefde en ik beoordeel in dit genre, misschien oneerlijk, meer op gevoel.

Vervelend aan een (year)mix met veel korte snippets is dat je de echt lekkere tracks slechts heel even snel voorbij hoort komen en niet in zijn geheel kunt luisteren. Net als je denkt ‘Oeh ja, lekker!’ wordt je alweer bruut onderbroken voor de volgende track. Een voordeel is natuurlijk het tegenovergestelde: een minder prettig nummer is ook weer snel voorbij. De eerste ruim twintig nummers vliegen in sneltreinvaart voorbij en pas bij de 22e track ben ik blij dat het een mix betreft: Denis Kenzo & Cari kunnen mij niet bekoren met hun ‘Be a dreamer’, haar stem beukt in op mijn irritatie, maar na krap twee minuten kunnen mijn nekharen gelukkig weer gaan liggen als Gemma Hayes het overneemt van Cari en tegen het einde van de 1:28 van Markus Schulz‘ ‘Destiny’ heeft de stem van Delacey me weer in ontspannen toestand doen wederkeren. Misschien blijkt uit bovenstaande al wel dat ik een enorm liefhebber ben van vocale trance en ik ben blij dat ‘Step Into The Light’ de selectie heeft gehaald. Christina Novelli mag mij elke dag in slaap komen zingen, prachtig! Gelukkig komt ze op deze eerste cd nog tweemaal langs tijdens ‘Paradise’ van Alexander Popov en LTN en iets later tijdens Marlo’s ‘Hold it together’.

Uiteraard heeft Armin ook genoeg eigen werk verwekt in de jaarmix. ‘Panta Rhei’ met Mark Sixma en ‘Hands To Heaven’ die hij met Rock Mafia maakte, zijn te vinden. Van zijn nieuwste plaat moet Armin uiteraard ook het een en ander vertegenwoordigen. De zeer succesvolle samenwerking ‘Another You’ met Mr. Probz is een logische keuze. Ik ben helaas nog niet gewend aan ‘Embrace’ en dit valt me weer op als ik Cimo Fränkel hoor zingen over ‘Strong ones’. Hij heeft een prima stem, de muziek klinkt ook goed, maar ik voel het niet. De prima remix van Deem ten spijt. De tracklist van de eerste schijf spreekt verder voor zich en voor mij zijn er geen buitengewoon opvallende momenten te bespeuren.

CD2
Er zijn twee schijfjes, maar dit is alleen vanwege ruimte. De twee vormen samen de totale yearmix en er is geen apart thema bijvoorbeeld. Al vind ik het tweede deel van de yearmix wel degelijk een andere sfeer hebben dan de eerste. Het is allemaal wat opgewekter. Ik krijg tijdens het luisteren wat vaker een glimlach op mijn gezicht. Nummers als ‘Never forget'(A & Z vs KeyPlayer), ‘In principio’ (Gaia), ‘101010 (The Perfect Ten)’ (Jorn van Deynhoven), ‘United’ (Fisherman & Hawkins & Gal Abutbul) en vooral ‘It’s killing me’ (Heatbeat) doen het natuurlijk prima wat dat betreft. Happy en uplifiting. Tegen het einde wordt het langzaam weer wat harder zonder frivole toevoegingen. ‘Droid’ en ‘Apex’ zijn niet bepaald afbouwende platen. De outro (‘Apparently’) is weer door mijn favoriete rednecks dus voor mij persoonlijk helaas geen fijne afsluiting van twee uur luisteren.

Slotsom
Armin van Buurens mix-skills hoeven we natuurlijk niet te bespreken. Die zijn flawless en ik kan geen punt van kritiek geven op het technische aspect. Wat betreft platenkeuze kun je altijd soebatten natuurlijk. Hoewel Armin momenteel toch wat stapjes van de trance af zet met zijn nieuwe album en samenwerkingen, is deze Yearmix natuurlijk (gelukkig!) op en top een vertegenwoordiging van het jaar 2015 in dit genre. Het is een weerspiegeling van het werk van oude bekenden alsmede jonge, frisse, nieuwe talenten. Uiteraard hebben de fans ook een vinger in de pap gehad doordat Armin voorzien werd van een lijst met nummers die een ieder heeft gewaardeerd. De keuze is hierbij overigens niet gevallen op zweverig, het is een minder luister- en meer dans-album. Een solide partystarter!

Score: 80/100

Deze recensie verscheen op Partyflock.nl.

Yellow Claw – Blood for Mercy

Blood for MercyEind november zag het album ‘Blood for Mercy’ het levenslicht en binnen enkele weken is de release zelfs op de eerste plaats in de USA terechtgekomen. De jongens hebben absolute toppers bereid gevonden mee te werken: onder meer Ty Dolla $ign, Tyga, DJ Mustard, Tiësto, Pusha T, Flux Pavilion, Becky G, Beenie Man en Barrington Levy verlenen hun diensten. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik geen superkenner ben van het genre trap. Ik was vooral nieuwsgierig naar wat de Nederlandse groep neer weet te zetten en heb ter voorbereiding vooral veel Yellow Claw geluisterd.

Waar de mixtapes van de groep soms wat ‘rommelig’ en onrustig zijn, is ‘Blood for Mercy’ consistent en vloeiend. Er is duidelijk zorg besteed aan de samenstelling. Het album is zeker een uithangbord van verschillende stijlen, maar het blijft te allen tijde herkenbaar Yellow Claw. De tracks ‘Lifetime’ met Tiësto en Kyler England en ‘Feel it’ met Naaz vallen wat dat betreft op. De nummers zijn rustiger, meer zanggericht en wat minder ‘rammen’, maar er wordt knap gecombineerd met het karakteristieke Yellow Claw geluid. Wat is karakteristiek Yellow Claw? Een goed feest! Geen moeilijk sentiment of melancholiek, maar knallen. En al vanaf track 1 zit je in een opperbeste stemming. Het maakt je vrolijk en stilzitten is lastig. ‘Drowning in Champagne’ is qua geluid daarom wat minder aan mij besteed. Het is trager en dempt mijn ‘stuiterstemming’ wat. Maar de tekst is natuurlijk wel ‘des Yellow Claws’. Gasten die on stage altijd een goed feestje bouwen en getuige de in september uitgekomen limited edition Jägermeister bottle, zijn ze ook niet vies van een alcoholische versnapering. Het is dat het nog geen borreltijd is terwijl ik het album luister, anders had ik die limited edition Jägermeister wel gemixt tot een lekkere cocktail terwijl ik met de ogen dicht fantaseer op de Turks- en Caicoseilanden in de zon te liggen. ‘Wild Mustang’ met Cesqeaux Ft. Becky G is namelijk een heerlijke tropische verrassing.

‘Ride Or Die’, een samenwerking met Dirtcaps Ft. Kalibwoy is lastig in genres uit te drukken. Het is hiphop met duidelijk een hardstyle-invloed. Ook ‘Nightmare’ heeft zo’n lekker intermezzo tijdens welke je je hardstyle-hart kunt ophalen. Sowieso zijn alle nummers enorm geschikt voor de dansvloer. De opbouw van de plaats is ook prima hiervoor. Rustig(er) starten met meer vocals en tegen het einde nog even lekker stampen op het hardere werk.

Conclusie
Ik heb echt genoten van ‘Blood for Mercy’! Uptempo, vrolijk en extreem dansbaar! Ik kan niet anders dan concluderen dat het echt een zeer verzorgd en muzikaal album is en dat ik me zeker wat meer ga verdiepen in trap!

Score: 85/100

Deze recensie verscheen op Partyflock.nl.

Ray Slijngaard – My Unlimited Life

VoorMy Unlimited lifedat ik de biografie ter hand nam, had ik al wat reacties gelezen. Het boek heeft namelijk aardig wat stof op doen waaien. Anita Doth sprak zich al snel negatief uit over de inhoud en ook de moeder en stiefvader van Ray zijn niet te spreken over het opgetekende verhaal. Ik was dus zeker extra geprikkeld en nieuwsgierig wat ik wijzer zou worden van de 264 pagina’s.

Bij het voorwoord ben ik verrast. De literaire hoogdravende volzinnen kan ik niet rijmen met het beeld dat ik heb van Ray Slijngaard. Ray van 2 Unlimited eigenlijk. Want die stempel raakt hij natuurlijk nooit meer kwijt. Hoe hard hij ook probeert iets anders op te bouwen en hoe hard hij ook volhoudt dat hij meer wil en verder wil, het zit aan hem vastgekleefd. En het heeft hem geen windeieren gelegd natuurlijk. En dat is meteen het thema van het boek: hoe hij als onderdeel van 2 Unlimited de wereld veroverde, feestte, zoop en awardshows deed met de wereldtop in de muziekbusiness en hoe hij fortuin vergaarde als entertainer. En ook hoe hij het fortuin weer kwijtraakte en jaren ‘aan de grond zat’.

Na het lezen over de ongekende successen van 2 Unlimited, zijn flirt met een volgens Ray welhaast stalkende Katja Schuurman, zijn ontmoetingen met wereldsterren, de beschrijving van de relaties met verscheidene vrouwen, vrienden en zelfs de penoze van Amsterdam heb ik eigenlijk weinig sympathie opgebouwd voor hoofdpersoon Ray. Of het door het vertelde komt of door de schrijver, weet ik eigenlijk niet. De laatste veertig bladzijden moet ik zelfs bijna met tegenzin doorworstelen. Het is meer van hetzelfde, maar dan in losse flarden. De hoofdstukken volgen als apart deel ‘overpeinzingen’, maar het voegt wat mij betreft niets toe aan het verhaal. De indeling van het boek is hierdoor onnatuurlijk. Er worden in de overpeinzingen namelijk zelfs karakters geïntroduceerd die in het levensverhaal niet voorkwamen.

Als ik het boek weer terugzet in de kast zie ik Ray als de goedgelovige, naïeve, feestvierende dodo in een wereld die hem tegenzat en mensen die hem misbruikten. Er staat tientallen keren ‘ik maakte ook fouten’, maar toch beklijft bij mij het gevoel dat we Slijngaard als slachtoffer moeten beschouwen. Dat alles hem overkomen is en hij er zelf niet echt bij was. Zeker ook door een gebrek aan begeleiding tijdens de jaren dat ze van nul tot ongekende hoogte stegen, maar als je ouder wordt, wordt je ook wijzer toch? Uit de keuzes die Ray maakte toen hij in zijn dal zat, vraag ik me af wanneer nou echt het besef komt dat hij misschien niet van doorslaggevende waarde was voor 2 Unlimited. Dat het een kwestie was van juiste personen, juiste plaats, juiste tijd…Zijn acties lijken ook vooral een herhaling van zetten en dezelfde valkuilen kan ie vaak ternauwernood of zelfs niet ontwijken. Zijn boodschap is ook nog eens hartstikke tegenstrijdig: hij heeft het over harmonie van thuis en de rust die hij zegt gevonden te hebben. Dat alle roem en rijkdom hem niet veel geluk hebben gebracht. Amper een alinea later begint hij echter over Anita die niet het grootse en meeslepende wil en dat hij zonder haar verder wil. Een plaat maken, feest brengen…

Conclusie
Misschien moet ik er wat minder analytisch en psychologisch naar kijken: het is een een vermakelijk boek waarin we een kijkje krijgen in het leven van Ray Slijngaard zoals het zich in zijn hoofd heeft afgespeeld en zoals hij het heeft beleefd en gevoeld.

Score: 65/100

Deze recensie verscheen op Partyflock.nl.

Trance Nation mixed by Markus Schulz

Trance NationDe Trance Nation serie draait al een poosje mee en het is een schokkende tekortkoming dat er nog niet eerder een bijdrage van Markus Schulz is gevraagd. Gelukkig is deze fout ingezien en is er nu eindelijk een mix van de in de VS wonende Duitser.

Het is een dubbelaar met in totaal 36 tracks en een mix van eigen werk, (eigen) remixes en tracks van al dan niet grote namen uit de trance-wereld.

Het eerste deel van de mix kabbelt een beetje voort. Het is wat eentonig, niet echt spannend, geen uitschieters en het is meer dan waarschijnlijk heiligschennis, want Giorgio Moroder en Sia zijn niet de minsten, maar de herhaling in ‘Deja vu’ gaat me enigszins op mijn zenuwen werken! Gelukkig is de tweede helft van deze eerste cd beter te pruimen. Het wordt levendiger, maar het blijft wat mij betreft bij ‘degelijk’. Het voldoet aan de eisen van een mix en is opbouwend van karakter. Maar toch pakt ie me niet. Een eerste luisterbeurt voor een recensie is altijd ontdekkend. Als een nummer me opvalt, check ik snel de tracklist. Dat gebeurt me tijdens deze cd me maar een paar keer. Onder andere tijdens ‘Bashert (We’ll Meet Again)’ rond 1:50 en het opvolgende ‘Don’t Let Go’ rond de minuut. Dit zal overigens volledig ingegeven zijn door het feit dat ik een liefhebster ben van vocalen. Ik kan het Schulz dus niet kwalijk nemen dat ik er niet opgewonden van raak.

Ik zie eigenlijk een beetje op tegen het luisteren van cd 2, omdat ik Markus muzikaal een held vind en na een interview dat ik ooit met hem mocht afnemen weet ik ook dat het gewoon een leuke vent is. Ik wil dus niet met een negatief verhaal komen. Na twee dagen durf ik het aan om mijn VLC player weer aan te zetten.

Deze tweede schijf begint, godzijdank!, meteen met een klapper. ‘Tomorrow Never Dies [Bombay] (Markus Schulz Coldharbour Intro Mix)’ is een bek vol, maar ook een hart vol. Mijn trancehartje begint namelijk flink te gloeien bij deze track. Euforisch en veelbelovend tegelijk! En als er dan ook nog eens een vocal inzit, wordt mijn verwachting aangewakkerd en is de teleurstellende eerste cd al bijna vergeten! ‘Supernova’ is ook al zo’n lekkere dansvloer-knaller en ik krijg zo midden op de week echt zin in een feestje! Tijdens deze tweede mix kun je je gemakkelijk een dansvloer voorstellen en zo niet: in je eentje op een woensdagmiddag met je ogen dicht dansen op je werkkamer kan ook heerlijk zijn! Tot en met ‘The Punisher’ rag ik door! Halverwege dat nummer betrap ik mezelf op de gedachte dat er wel een extra laagje bij mag! En dat laagje wordt aangebracht door Fisherman & Hawkins want het is hun remix van ‘Two Souls’ die een omslag betekent. Vocaal en vrolijk.

Tijdens ‘Anahera’ check ik na 40 seconden of het einde van het album nadert en ook na een minuut of drie verwacht ik dat het afbouwen wordt. Het klinkt als een intro op een instrumenteel slaapliedje , maar we gaan nog eventjes upbeat door. Al volgen de wat rustigere momenten elkaar wel sneller op. Maar dat hoort in een mix met een kop en kont! ‘Memories’ is een mooi dankwoord en ‘Avalon’ is inderdaad een treffende outro mix.

Conclusie
Na de eerste cd was ik bang dat ik een favoriet uit mijn lijstje moest verwijderen, maar die angst was niet gegrond. Een dubbelaar kun je niet vullen met alleen maar dezelfde stijl en dat heeft Markus Schulz prima begrepen. Deze uitgave brengt een heel scala aan muziek. Zowel voor de momenten dat je gewoon wilt luisteren en genieten, voor als je uit je dak wil gaan en ook voor als je wakker gehouden moet worden tijdens een nachtelijke autorit van een feestje naar huis.

Deze recensie verscheen op Partyflock.nl.

Oliver Englafjord – Myrki Heima

Afbeelding Myrki Heima kan niet worden weergegevenIjsland, het land van sneeuw en ijs vormde de inspiratie voor Oliver Englafjord, een alias van Marcus Schössow. Ik bezocht ooit het koude, noordelijke land midden in januari en de titel van het album is daarom meer dan treffend: donkere wereld. De zon komt er in de winter amper boven de horizon en er zijn weinig activiteiten te ontplooien naast datgene dat je binnen kunt ondernemen. Zoals experimenteren met muziek.

Oliver Englafjord is meer dan een alias van Schössow. Het is echt een project. Naast het album met muziek is er ook beeld geschoten. De beelden maken het project compleet. Het is welhaast kunstzinnig te noemen en het smeed de losse en soms ingewikkelde nummers tot één geheel*.

De titels van de nummers zeggen je op enkele na helemaal niets en zelfs Google Translate- vertalingen vanuit het Ijslands bieden niet altijd soelaas. Maar misschien moeten we dit album gewoon luisteren zoals Schössow het maakte: zonder regels en verwachtingen en als experiment.

De opening, ‘Torshavn’, geeft je meteen een indruk van wat je het komende, krappe uurtje kunt verwachten. Het brengt je treffend in de mindset die nodig is om ‘Myrki Heima’ tot je te nemen. Sommige nummers nemen je mee in een heerlijke, surrealistische flow waarin depressieve klanken zich afwisselen met meer hoopgevende en opbeurende momenten waarbij ‘Vetur Ljósin’ (Winter Lights) het lichtst en meest vrolijk is.

Helaas voelt soms de overgang tussen tracks onnatuurlijk. En daar bedoel ik dan vooral mee dat je uit die eerdergenoemde ‘flow’ wordt gehaald en je de muziek veel bewuster gaat horen. Dit is het meest opvallend tussen ‘Solsetur’ en ‘Vetur Ljósin’ en ook van ‘Molntus’ naar ‘Svefnlaus’ voelde ik een kleine irritatie.

Het is geen album dat je opzet om je op te warmen voor een goeie nacht stappen. Het is ook niet in te delen naar een specifiek genre. Het wordt in de webwinkels veel aangemerkt met techno, maar ik zou het niet bij de classificatie willen laten. Het is wel duidelijk een stijl die je moet kunnen waarderen. Ik moest er persoonlijk aan wennen, maar Schössow laat dit project in feite een leermoment voor zichzelf èn de luisteraar zijn.

All in all: net als het noorderlicht in de donkere wereld die Ijsland heet, blijft deze release fascineren. Je hoort steeds weer nieuwe lagen in de muziek en bij elke luisterbeurt is er een andere track die je aandacht opeist. Het album is bijzonder geschikt om voor het slapengaan te beluisteren om in een heerlijk ontspannen sfeer te komen of om tijdens een herfstachtige zondagmiddag te draaien terwijl het haardvuur knispert en je een goed boek leest.achtige zondagmiddag te draaien terwijl het haardvuur knispert en je een goed boek leest.

*De beelden vind je hier:

– A Timelapse Tale Of The City Chapter 1
– A Timelapse Tale Of The City Chapter 2
– A Timelapse Tale Of The City Chapter 3
– A Timelapse Tale Of The City Chapter 4

Deze recensie is gebaseerd op de fysieke versie van ‘Myrki Heima’. Het digitale album bevat de Bonus tracks ‘1922’, ‘Douch’, ‘Into Dawn’ en ‘Metaphorsis’ en daarnaast ook nog de ‘Continuous Mix’.

Deze recensie verscheen op Partyflock.nl