Tagarchief: Liefde

Emotionele achtbaan

Ik sluit mijn ogen
Raak me alsjeblieft nu aan
Mijn huid schreeuwt om jouw streling
Ik kan het bijna voelen
Je warme adem op mijn lijf
Kus me dan, ik smeek het je

Lang haar kriebelt in mijn nek
Plaag me likkend met je tong
Proevend onderweg naar innerlijk vuur
Je ruwe wang laten sporen achter op mijn vel
Morgen stille getuigen van wat er is gebeurd
Ik krom mijn rug en pak je handen
Omvat ermee mijn borsten, ja daar moet je zijn

Alleen de verlokking geeft al kriebels
De achtbaan mijn grote favoriet
In het pretpark van de lust
Stevig houd ik me aan je vast
Langzame start, een korte pauze bij de top
Ongekende spanning bouwt zich op

En dan………

Ik geef me over aan de rush
Eenmaal vertrokken zullen we voortdenderen
Tot ik er duizelig van wordt
Rupsen in mijn buik evolueren zich tot vlinders
Jammerend en kreunend ontpoppen hun cocons
Met gesloten ogen, het eindpunt naderbij
Deze paar minuten waren geheel en al van mij

Ineens zijn ze er: je lippen op mijn huid
Je kust alles weg, echter ook weer goed
De zilte smaak van tranen vermengd met zweet
Voor altijd geassocieerd met intense ontladingen
Ik klamp me aan jou vast
Met knikkende knieën verlaat ik de attractie
Vlij me tegen je aan, hopend op de eeuwigheid
Laat de schemering niet overgaan in pikkedonker

Angst voor de nacht heb ik nooit gehad
Maar nu wil ik niet gaan slapen
En ben ik bang dat wat nu is
Een droom zal zijn
Of als het wèl realiteit was
Zal behoren tot een vervlogen verleden

Vang me op na mijn lange, vrije val
Ik vloog naar een hoogte die ik niet kende

Onderbroken

Tergend langzaam verdwijnt het donker van de nacht
En gaat over in het confronterende licht van wederom een nieuwe dag
Morgen ziet de wereld er weer heel anders uit en ben je wel wat opgeknapt
Goed bedoelde woorden die geen verzachting vormen voor jouw open wond

Negatieve emoties stonden in je hart te bonken om de barrière te doorbreken
De woede, intense eenzaamheid en het snijdend verdriet zijn allesomvattend
Toen het duister van de nacht zich aandiende werden jouw gedachten ook pikzwart
En nu de dag haar licht op de wereld en ook op jou schijnt kleurt dit nog niet bij
Invloed op wat gebeurde had je niet want meer dan een tussenstation mocht je niet zijn
Stom dat je de waan had zijn eindbestemming te kunnen vormen

Hij was zomaar je leven ingestapt, spontaan
Zoals je op een zomerdag de trein pakt richting zee
Zonder twijfel en vol enthousiasme reisde je met hem mee: een avontuur
Hij leek de weg te kennen naar die plek die jij al zolang zocht
Als twee-eenheid onderweg naar de bestemming die ultiem geluk zou heten
Hij stevig en alwetend aan het stuur, jij ernaast als co-piloot
Vertrouwend op jouw inzicht als hij niet kon kiezen tussen oost en west
Jij waarschuwend voor verkeer van rechts verlatend op zijn vermogens
Altijd samen, nooit apart

Nog steeds begrijp je niet hoe iets ertussen kwam
Waarom jullie ruwweg gedwongen werden jullie levensreis te onderbreken
En de vraag is niet waarom jij het overleefde
Maar waarom je wederhelft nooit meer naast je mag staan
Niemand weet wat je voelt, ze kunnen het ook niet begrijpen
Hoe leg je uit wat dertig angstaanjagende minuten kunnen doen?
Toen je naar hem keek waren dertig milliseconden al genoeg
Je stortte van de hemel in de hel en slikte je tranen weg
Hij wilde je niet zien huilen, maar verdomme: je was vanwege hem
Het afscheid onverwacht, onvoorbereid en boven alles ongewild
Niemand kon de tijd voor je kopen die je zo graag had bezeten
Het lot bepaalde wat er zou gebeuren, maar het voelt nog steeds als jouw falen
Hoe kun je nu genieten van wat er over is gebleven: een leeg bestaan
Waar je schreeuw om zijn terugkeer als een echo steeds opnieuw wordt teruggekaatst