Tagarchief: Fotografie

Dutch DJ’s

Anthony Donner had een droom dit project op te zetten, maar eigenlijk kreeg hij niemand mee. Hij begon met het afnemen van de interviews, maakte foto’s en liet alles uitwerken door een team schrijvers, maar de financiering kwam maar niet rond. Uiteindelijk vond hij in Jeanette Cnossen iemand die wél vertrouwen had en zelf investeerde in het uit de hand gelopen hobbyproject.

De achtergrond
Nederland is een koffietafelboek rijker! En dat klinkt denigrerend, maar is allesbehalve zo bedoeld! Eerder vond ik Mary Go Wild dat in 2013 het levenslicht zag, ook een koffietafelboek. Beschreef dat meesterwerk vooral de evolutie van de Nederlandse dance scene over een periode van een kwart eeuw vanuit een meer cultureel perspectief, het op 29 juni in Club Bell’s gepresenteerde boek ‘Dutch DJ’s’ is (gevoelsmatig) wat commerciëler en beperkt zich vooral tot de ontwikkeling van dj’s. Het is geen chronologische beschrijving van gebeurtenissen, maar een (flinke!) verzameling van interviews met dj’s en professionals werkzaam in de dance-industrie. Het verschijnen van het boek heeft nog wel wat voeten in de aarde gehad. Anthony Donner had een droom dit project op te zetten, maar eigenlijk kreeg hij niemand mee. Hij begon met het afnemen van de interviews, maakte foto’s en liet alles uitwerken door een team schrijvers, maar de financiering kwam maar niet rond. Uiteindelijk vond hij in Jeanette Cnossen iemand die wél vertrouwen had en zelf investeerde in het uit de hand gelopen hobbyproject.Het boek
Wat direct als zeer positief in het oog springt: het is een hardcover uitgave. Voor bijna €60 zou je niets anders verwachten, maar vaak wordt er toch op drukkosten bespaard om de winst te maximaliseren.
Na de eerste indruk volgt een dilemma: hoe ga ik dit boek lezen? Van kaft tot kaft of pik ik eerst de artiesten eruit die ik het beste ken, het leukste vindt of juist de onbekende(re) namen? Ik kies ervoor om steeds een paar interviews te lezen en dan het boek weer weg te leggen. Dit is prima mogelijk, omdat het redelijk korte, beperkte interviews zijn geworden waarbij geen keuze is gemaakt voor een specifieke stroming. Van club, classics en house tot hardstyle, hardcore en frenchcore: je vindt van alle een vertegenwoordiger. Dit zorgt er bij mij voor dat ik ook lees over (sub)culturen die ik niet goed ken en waar ik geen passie voor voel. Sommige artiesten lieten zo’n positieve indruk achter dat ik toch even hun Spotify tracks erbij pakte! Maar, voor sommigen zal het er misschien voor zorgen dat ze het boek laten liggen, omdat er te weinig interessante helden in staan. De scene blijft toch nog steeds best een hokjeswereld, helaas.

Het boek bevat overigens niet louter tekst. Elke geïnterviewde is ook geportretteerd door Donner. De foto’s kennen een consistente stijl en zijn allemaal gemaakt in de (thuis)studio’s van de artiesten. Een voorwaarde van Donner bij het vastleggen. Persoonlijk zal ik tachtig procent van de draaikunstenaars op straat niet herkennen, maar het geeft de boel een prima persoonlijke tint.

Samenvattend
Het is een superleuk verzamelwerk, maar inhoudelijk gezien helaas wat weinig opzienbarend. Het was tof geweest als er soms iets kritischer, iets dieper zou zijn doorgevraagd. De navelstarige algemeenheden en platitudes kennen we inmiddels wel. Juist dit was een kans geweest meer te doen. Desalniettemin zijn er natuurlijk best leuke en interessante feitjes te vinden in al die lappen tekst: 2000 and One draait gratis (hij vraagt geld voor het wachten, reizen et cetera), de eerste plaat van Adaro die opgepikt werd door een grote naam was een trance-track, Angerfist draagt een masker omdat ie niet houd van aandacht en Brennan Heart verloor zijn ouders en is voogd van zijn veel jongere broertje.

Opvallend zijn overigens de interviews met Riel (bekend van Ape Magazine) en journalist Aron Friedman. Zij trekken als een van de weinigen een beetje van leer tegen de (over)waardering van dj’s. Ook Bong-Ra is kritisch en dan vooral op de grote jongens: ‘Grote dj’s draaien in enorme zalen, omdat anders hun ego er niet in past’. Verder lees je toch positiviteit, superlatieven en her en der is er zelfs sprake van zelfbevlekking.

Al met al…terug naar mijn classificatie als koffietafelboek. Handig om je (zakelijke) relaties kado te doen voor in een receptie/wachtkamer of je legt hem achteloos op je eigen salontafel. Geheid dat je bezoek er zeker doorheen zal bladeren en op zoek gaat naar zijn of haar favoriet en misschien even vergeet met jou als gastheer/vrouw te converseren.

Score: 80/100
Deze review verscheen op Partyflock.nl.

This is my Church – Rudgr

Afbeelding boek This is my Church  Rudgr kan niet worden weergegevenPartyflock bestaat inmiddels alweer bijna 14 jaar. Velen van jullie komen hier al sinds dag één regelmatig kijken in onze fotogalerij met foto’s van evenementen. Wat begon met stiekem binnensmokkelen van een digitale compactcamera is uitgegroeid tot één van de belangrijkste factoren voor de promotie en herbeleving van evenementen. Tezamen met de techniek van DSLR-camera’s ontwikkelde ook de partyfotografie zich. Met je Canon Ixus compactcam kun je niet meer aankomen, het is een professionele business geworden.

Eén van de bekendste figuren binnen de ontwikkeling van die partyfotografie is Rutger Geerling, beter bekend als Rudgr. Zijn, op zeer korte termijn te verschijnen, boek ‘This is my Church’ is een combinatie van een persoonlijk dagboek in grote oplage en een testament van twee decennia feest(fotografie). Ruim anderhalf jaar is gewerkt aan het document van ruim 300 bladzijden en bij het doorbladeren maak je een tijdreis van de jaren ’90 met donkere, soms onscherpe foto’s van gabbers op hardcore-feestjes naar het heden met ragscherpe, kleurrijke en vrolijke beelden op events als Ultra en Tomorrowland die het EDM-tijdperk kenmerken.

Veel van de artiestenfoto’s zijn voorzien van een bijschrift. Jammer genoeg is het maar af en toe een reactie op de specifieke foto op de pagina. Veelal wordt een indruk gegeven van wat we op de pagina zien staan. Immers: niet iedereen die het boek onder ogen krijgt, zal een kenner van de dance-wereld zijn en de bijschriften verschaffen informatie en duidelijkheid voor een breed publiek. Helaas staan er ook schaamteloze promotietekstjes voor de geportretteerden in. Maar dat mag de pret niet drukken, want er staan in het boek daadwerkelijk iconische afbeeldingen. Bijna iedereen is wel eens een ‘echte Rudgr’ tegengekomen in een blad als SLAM!, Strobe Magazine en op event-websites. Van superactueel tot volledig tijdloos. Zoals Carl Cox opmerkt: ‘Every time you go online, you’ll always see this particular shot. When I look back and see it was taken so long ago, it still stands for what it was at that time: a good DJ shot of me, in the mix, because that’s what I do. Pure vinyl, three decks.’

Het is een prima koffietafel boek en het is goed dat het wat dieper gaat dan eigenpijperij. Het is een mooie weergave van een tijdperk. Niet iets om in één ruk uit te lezen, maar lekker om af en toe eens ter hand te nemen en terug in de tijd te vluchten. De jongere ‘EDM-generatie’, die al zoveel hoorde over de gabbers, de Energiehal en zich niet voor kan stellen dat Tiësto ooit voor fl500 op kwam treden, krijgt met ‘This is my Church’ een beeld mee van de ontwikkeling van dance-feesten. Van de obscure donkere gymzaal-setting met welgeteld één stroboscoop waar dj’s in hun relax-kloffie vinyl op de draaitafels gooien tot de grootste stadions en concerthallen waarin dj’s draaiend met cd’s of laptops, verheven zijn tot internationale supersterren en omringd worden door beveiligers, stage-hands, emotionele fans en managers.

Ik geef geen eind- of totaalscore. Fotografie is een kunstvorm en er zijn net zoveel meningen als er stijlen van fotograferen zijn. Juist die subjectiviteit leidt tot diversiteit. Laat je door ‘This is my Church’ dus vooral inspireren, want Rudgr bewijst dat je het als partyfotograaf verdomd ver kunt schoppen!

Deze recensie verscheen op Partyflock.nl