Tagarchief: EDM

Celebrate Life

Cover boek Celebrate LifeEr zijn twee uitgaven van het boek: een koffietafelboek met naast de tekst een grote hoeveelheid foto’s en een ‘gewone’ hardcover met daarin zowel Release (deel I) als Celebrate Life (deel II). Een enorm dikke pil van 700 bladzijden. Wel wat fotobladen, maar voornamelijk tekst. Deze review betreft de laatste beschreven uitgave. De eerste 246 bladzijden is het boek ‘Release’ dat uitkwam in 2004. We laten dat op dit moment voor wat het is. We willen immers de smeuïge details van de meest recente periode lezen.

Aan het hoofd van succesvolle bedrijven staan vaak wat excentrieke mensen. Eigenzinnige types waarmee het vaak lastig samenwerken is. Althans dat horen we vaak van ex-werknemers. Zo ook bij ID&T en Q-dance…
ID&T-topman Duncan Stutterheim is geen makkelijk type. Luisterde slecht naar anderen en deed vooral graag waar hij zelf zin in had, omdat hij gewoon vond dat hij gelijk had. Het beter wist. Of hij wilde iets gewoon heel graag. Hij is vooral een aanjager van nieuwe ideeën, krijgt mensen mee met zijn plannen. Hij geeft toe niet tegen kritiek en slecht tegen zijn verlies te kunnen. Niet echt karaktertrekken van een teamspeler. Lange tijd is het nieuwe op de kaart zetten natuurlijk ook het belangrijkste: het bedrijf moet groeien.
Q-dance in de beginjaren wordt beschreven als ware het een soort sekte. Wouter hield de gelederen strak, schreeuwde als iets niet in zijn straatje paste en eiste maximale inzet van iedereen die voor hem werkzaam was. Kwam je na een nacht lang posters plakken een keer om 9:30 in plaats van 9:00 op kantoor dan vroeg hij ‘zo, toch gekomen?’. Maar iedereen ging voor hem door het vuur en zonder hem was Q waarschijnlijk niet geworden wat het nu is. Zonder ID&T trouwens ook niet. Het was de wens op gelijke hoogte te komen en ze te overtreffen die het bedrijf voortstuwde. Tegelijkertijd hebben ze beide enorm van elkaar weten te profiteren.

Voor degenen die er halverwege de jaren 2000 bij waren en discussieerden over ‘Id€t’ is het tof om nu eens te lezen hoe het écht was. Dat er af en toe echt paniekvoetbal werd gespeeld, dat een concept als Innercity inderdaad ten onder ging aan de, wellicht egocentrische, wens te vernieuwen. De geschiedenis rond Trance Energy is niet iedereen bekend: het was niet, zoals velen dachten, direct een vrije keus de trance te laten vallen. Ook lees je over de kentering die Samsung veroorzaakte met een megagrote sponsordeal waardoor Sensation de wereld over ging naar zeventien landen.

Bij sommige hoofdstukken denk ik: het is meer geluk dan wijsheid. Van buiten leek het vaak een steak geoliede machine, zakenmensen op en top, wetend wat te doen en hoe te handelen. Enthousiasme, passie en mazzel deden veel probeersels in successen veranderen. Het is bijvoorbeeld opvallend hoe vaak men eigenlijk in een financiële valkuil liep. Toch kwam ID&T elke klap uiteindelijk, soms met hulp van derden, weer te boven. Nu bestempelen we het als goed zakendoen van Duncan. Maar af en toe had hij het geluk gewoonweg aan zijn kont hangen.

De meesten van ons zaten stiekem vooral te wachten op het verhaal over de verkoop aan SFX. De zakken met dollars. Veel vond in achterkamertjes en aan de andere kant van de grote plas plaats. Wij Nederlanders snapten het niet, misgunden het ze misschien? Het sprak in ieder geval tot onze verbeelding en dat fantasie een loopje met mensen kan nemen, tonen de vele speculaties en verhalen die op onder andere Partyflock de ronde deden. Kern van het verhaal is dat men wel ‘moest’: ID&Q had het nooit gered tegenover powerhouses als AEG, Live Nation en SFX. Doordat de ego’s van de Nederlanders en Pasquale Rotella te groot waren voor een samenwerking, moest haast wel gekozen worden voor geld in plaats van creativiteit. Al moet gezegd dat het niet niet letterlijk de keuze voor geld was. Stutterheim had, misschien ietwat naïef, de wens een wereldwijd opererend conglomeraat te vormen. Q wilde juist niet mee, werd losgetrokken van ID&T.

Uiteindelijk komt het er op neer: zijn ze gewoon keihard genaaid door Sillerman en het leek er lange tijd op dat ze er niet eens voor betaald zouden worden. Voor ons buitenstaanders was het hele SFX verhaal chaotisch en onduidelijk, het boek maakt duidelijk dat het voor de hoofdrolspelers niet per se anders was.

Conclusie
Het is een zeer omvangrijk werk geworden. Het is duidelijk dat Gert van Veen weet waarover hij schrijft, de spelers kent. Voor de nieuwe generatie een geschiedenisboek, een leerschool over hoe een muziekstijl als hardstyle is ontstaan, het hoe en waarom van de steeds heftigere decors en steeds hogere, dikkere stages. Voor de ouwe rotten is het een heerlijk tijdsbeeld. Zij waren erbij en hebben het meegemaakt, zien veranderen. Voor iedereen, generaties overstijgend, is het een superinteressant verhaal. Een kijkje in de keuken van de organisaties die we allemaal kennen, maar waar we eigenlijk weinig van weten…..

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Wonderful Days – Vincent de Vries

Cover boek Wonderful DaysEen jaar of vijftien geleden had ik een ‘ontmoeting’ met Mental Theo. Ergens Backstage, het feest staat me niet eens meer bij. We werden aan elkaar voorgesteld en toen ik zei dat ik van Partyflock was zei Theo: ‘Dat is toch die site met al die pillenslikkers en snuivers?’ Mijn respons was even snedig als gemeen: Mental Theo? Jij bent toch die gast die op TMF jonge meisjes foute dingen laat doen?’. Mijn opmerking raakte hem niet echt vermoed ik. Het heeft hem in ieder geval geen windeieren gelegd…

Dat is tegelijkertijd misschien het enige dat voor sommigen als nieuw of verbazingwekkend uit de biografie ‘Wonderful Days’ naar voren komt: Theo Nabuurs is een aardige zakenman. Hij is de man achter de Thunderdome-verzamelalbums, hij had een groot aandeel in het succes van TMF (bladzijde 128: ‘En dat zeg ik in alle bescheidenheid’), de door hem geproduceerde single Now you’re gone’ stond wekenlang in de hoogste regionen van de internationale hitlijsten. Ook leren we bijvoorbeeld dat Theo de stroming ‘freestyle’ heeft uitgevonden. Verder is het boek, ondanks de grootse aankondiging op bladzijde 16 (‘Maar je weet nog lang niet alles. En dat ga ik je nu voor het eerst echt allemaal vertellen. Alles.’), best tam. Echt hele wilde verhalen staan er niet in. Véél anekdotes staan er wel in…

Het is alsof Theo en schrijver Vincent de Vries een middag zijn gaan zitten en de eerstgenoemde zoveel mogelijk ervaringen heeft opgelepeld. Het blijft bij het opsommen van de gebeurtenissen waarbij het vooral oppervlakkig blijft. Nou ja, ergens probeert Theo nog wel een soort van (zelf)reflectie toe te passen waar het de ‘break-up’ van Charly Lownoise & Mental Theo betreft, maar het komt niet uit de verf. Hij probeert uit te leggen wat er volgens hem aan de hand was, geeft aan dat hij totaal niet gevoelig was voor de persoonlijkheid/het karakter van Ramon die meer rust nodig had om er vervolgens aan toe te voegen ‘niet dat ik mezelf ook maar iets verwijt. Absoluut niet’. Ook beschrijft hij hoe zijn relatie met model Armanda op de klippen loopt. Dit doet hem kennelijk echt wat, het voelt alleen niet zo als ik het lees. Iedere keer dat het verhaal enige diepgang dreigt te krijgen is het hup! naar de volgende anekdote. Net als we meegenomen worden in de ontluikende liefde tussen Theo en Maaike belanden we plotsklaps in het verhaal over Myrna met eierstokkanker. Al is dit gedeelte het enige dat wel iets losmaakt bij mij als lezer. Er lijkt minder in geknipt en er lijkt meer aandacht aan gegeven te zijn.

Hoe verder ik in het boek beland hoe teleurgestelder ik me voel. Het is een gemiste kans. Ik geloof namelijk echt dat er veel en veel meer uit gehaald had kunnen worden. Waar ik bijvoorbeeld de biografie van Dano niet opzij wilde leggen omdat ik echt het verhaal in gezogen werd en er gevoelens losgemaakt werden, merk ik dat ik er geen moeite mee heb de bio van Mental Theo opzij te leggen om naar een verjaardag te gaan. Het is dus niet voldoende om een kleurrijke persoon te zijn die een interessant leven heeft geleid. Als je het aan het papier toevertrouwt moet de schrijver je ook echt goed begrijpen en kunnen vangen. En wat mij betreft is dat Vincent de Vries in deze jammer genoeg niet goed gelukt.

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Wat de fok, ouwe · Het bizarre leven van DJ Dano

Tegenwoordig zijn dj’s supersterren. Er gaan miljarden om in de dance-industrie en iedere platendraaier heeft een gevolg van meerdere mensen: managers, boekers, PR- en persbegeleiders, mental coaches…dat was natuurlijk niet altijd zo. In de begintijd van wat we nu de elektronische muziekscene noemen, stond een artiest er alleen voor.

 

Zo ook Dano, een van de pioniers van de scene. Superster is en was hij zeker ook, maar hij heeft het moeten rooien zonder professionele, zakelijke ondersteuning. Hij had een geheel eigen soort gevolg: chauffeurs, dealers, profiterende ‘vrienden’… het enige dat hij wellicht nog miste was een fluffer die hem kon helpen op het onfortuinlijke moment dat hij kleine Dano niet omhoog kreeg tijdens een door drank en drugs overladen nachtelijke escapade. Voorgaande schetst miniem het leven van de inmiddels opa geworden Daniel Leeflang. Een diepgewortelde passie voor muziek die uitmondde in chaos, gekte, al dan niet chemisch opgewekte hoogtepunten en door diezelfde pillen, poeders en drank aangezwengelde dieptepunten.

Vanuit het perspectief van Dano en zijn directe omgeving wordt uitgebreid beschreven hoe de housemuziek en -cultuur in Nederland tot ontwikkeling kwam en zich evolueerde. Niet alleen Dano zelf is aan het woord. Vooral zijn ex vrouw Sandra geeft interessant commentaar op de persoon achter dj Dano. Ze spreekt opvallend liefdevol en met genegenheid over haar uiterst gecompliceerde ex die haar de meest rottige dingen heeft geflikt. Ook Dano’s ouders, vrienden van vroeger en collega’s uit de scene doen een boekje open over de dj, de persoon erachter, de muziek en de (evolutie van) de scene. Het boek is dus noch een lofzang, noch een klaagzang vanuit louter het ego van Dano zelf. Uiteraard is hij veel aan het woord en lezen we dat hij zijn liefde voor de techno nooit vol heeft kunnen (mogen?!) uiten aan het publiek, we leren hoe en waarom The Dreamteam nu echt uit elkaar is gegaan en welke rol The Prophet hier nu echt in speelde. Het boek vertelt over Dano’s creatieve stilstand na de draconische belastingaanslag van ruim 3 ton gulden die hij kreeg, maar ook over het leven dat het publiek niet meekreeg. De sessies in zijn thuisstudio, zijn verplichtingen als vader en echtgenoot. Het verhaal is verre van objectief, maar dat is juist de verademing. Allerlei feiten kunnen we opzoeken in boeken als ‘Mary Go Wild: 25 jaar dance in Nederland’. Het gaat in ‘Wat de fok, ouwe’ om de mens achter de artiest, om gevoel.

Het boek leest als een trein, al slaat het verhaal hier en daar een stationnetje over. Soms wil je net even meer weten over een gebeurtenis, wil je iets meer uitgediept hebben. Maar schrijver Arne van Terphoven heeft keuzes moeten maken, want met de bijna 400 pagina’s dat het boek nu telt, is wel een maximumdikte bereikt.

Uiteindelijk was het boek voor mij toch vooral een kijkje in het leven, de ziel van een van de iconen uit de dance scene. Daniel Leeflang is een complex en kleurrijk persoon met een plus en een min, hemel en hel, fluffy liefde en keiharde boosheid. Dit alles vindt een weg naar buiten en dit gaat niet altijd zachtzinnig en zeker niet met goede timing. Het ene moment leef je mee, voel je de pijn, de emotie en ben je vol begrip voor de goedzak, held, lieverd, het slachtoffer, maar het volgende moment voel je onbegrip en zelfs kwaadheid jegens de antiheld, de klootzak, de vreemdganger en verslaafde.

‘Wat de fok, ouwe’ is een aanrader en ik spreek hierbij de hoop uit dat uitgever Mary Go Wild meer van dit soort werk gaat uitbrengen. Ik weet zeker dat ontelbaar veel mensen de boeken zullen verslinden.

Score: 90/100
Deze review verscheen op Partyflock.nl.

Dutch DJ’s

Anthony Donner had een droom dit project op te zetten, maar eigenlijk kreeg hij niemand mee. Hij begon met het afnemen van de interviews, maakte foto’s en liet alles uitwerken door een team schrijvers, maar de financiering kwam maar niet rond. Uiteindelijk vond hij in Jeanette Cnossen iemand die wél vertrouwen had en zelf investeerde in het uit de hand gelopen hobbyproject.

De achtergrond
Nederland is een koffietafelboek rijker! En dat klinkt denigrerend, maar is allesbehalve zo bedoeld! Eerder vond ik Mary Go Wild dat in 2013 het levenslicht zag, ook een koffietafelboek. Beschreef dat meesterwerk vooral de evolutie van de Nederlandse dance scene over een periode van een kwart eeuw vanuit een meer cultureel perspectief, het op 29 juni in Club Bell’s gepresenteerde boek ‘Dutch DJ’s’ is (gevoelsmatig) wat commerciëler en beperkt zich vooral tot de ontwikkeling van dj’s. Het is geen chronologische beschrijving van gebeurtenissen, maar een (flinke!) verzameling van interviews met dj’s en professionals werkzaam in de dance-industrie. Het verschijnen van het boek heeft nog wel wat voeten in de aarde gehad. Anthony Donner had een droom dit project op te zetten, maar eigenlijk kreeg hij niemand mee. Hij begon met het afnemen van de interviews, maakte foto’s en liet alles uitwerken door een team schrijvers, maar de financiering kwam maar niet rond. Uiteindelijk vond hij in Jeanette Cnossen iemand die wél vertrouwen had en zelf investeerde in het uit de hand gelopen hobbyproject.Het boek
Wat direct als zeer positief in het oog springt: het is een hardcover uitgave. Voor bijna €60 zou je niets anders verwachten, maar vaak wordt er toch op drukkosten bespaard om de winst te maximaliseren.
Na de eerste indruk volgt een dilemma: hoe ga ik dit boek lezen? Van kaft tot kaft of pik ik eerst de artiesten eruit die ik het beste ken, het leukste vindt of juist de onbekende(re) namen? Ik kies ervoor om steeds een paar interviews te lezen en dan het boek weer weg te leggen. Dit is prima mogelijk, omdat het redelijk korte, beperkte interviews zijn geworden waarbij geen keuze is gemaakt voor een specifieke stroming. Van club, classics en house tot hardstyle, hardcore en frenchcore: je vindt van alle een vertegenwoordiger. Dit zorgt er bij mij voor dat ik ook lees over (sub)culturen die ik niet goed ken en waar ik geen passie voor voel. Sommige artiesten lieten zo’n positieve indruk achter dat ik toch even hun Spotify tracks erbij pakte! Maar, voor sommigen zal het er misschien voor zorgen dat ze het boek laten liggen, omdat er te weinig interessante helden in staan. De scene blijft toch nog steeds best een hokjeswereld, helaas.

Het boek bevat overigens niet louter tekst. Elke geïnterviewde is ook geportretteerd door Donner. De foto’s kennen een consistente stijl en zijn allemaal gemaakt in de (thuis)studio’s van de artiesten. Een voorwaarde van Donner bij het vastleggen. Persoonlijk zal ik tachtig procent van de draaikunstenaars op straat niet herkennen, maar het geeft de boel een prima persoonlijke tint.

Samenvattend
Het is een superleuk verzamelwerk, maar inhoudelijk gezien helaas wat weinig opzienbarend. Het was tof geweest als er soms iets kritischer, iets dieper zou zijn doorgevraagd. De navelstarige algemeenheden en platitudes kennen we inmiddels wel. Juist dit was een kans geweest meer te doen. Desalniettemin zijn er natuurlijk best leuke en interessante feitjes te vinden in al die lappen tekst: 2000 and One draait gratis (hij vraagt geld voor het wachten, reizen et cetera), de eerste plaat van Adaro die opgepikt werd door een grote naam was een trance-track, Angerfist draagt een masker omdat ie niet houd van aandacht en Brennan Heart verloor zijn ouders en is voogd van zijn veel jongere broertje.

Opvallend zijn overigens de interviews met Riel (bekend van Ape Magazine) en journalist Aron Friedman. Zij trekken als een van de weinigen een beetje van leer tegen de (over)waardering van dj’s. Ook Bong-Ra is kritisch en dan vooral op de grote jongens: ‘Grote dj’s draaien in enorme zalen, omdat anders hun ego er niet in past’. Verder lees je toch positiviteit, superlatieven en her en der is er zelfs sprake van zelfbevlekking.

Al met al…terug naar mijn classificatie als koffietafelboek. Handig om je (zakelijke) relaties kado te doen voor in een receptie/wachtkamer of je legt hem achteloos op je eigen salontafel. Geheid dat je bezoek er zeker doorheen zal bladeren en op zoek gaat naar zijn of haar favoriet en misschien even vergeet met jou als gastheer/vrouw te converseren.

Score: 80/100
Deze review verscheen op Partyflock.nl.

The Flying Dutch

The Flying Dutch vond afgelopen weekend voor de tweede keer plaats op drie verschillende festivallocaties. Een week eerder werd al de compilatie-cd uitgebracht.

De meeste nummers die je op deze plaat voorgeschoteld krijgt, zijn reeds volledig grijsgedraaid. Op events alsmede op de reguliere radio. Hoe vet nummers als ‘Hey’ (Fais & Afrojack), ‘Heading up High’ (Armin van Buuren & Kensington), ‘Don’t Look Down’ (Martin Garrix & Usher) en ‘Another You’ (Armin van Buuren & Mr. Probz) ook waren toen we ze voor het eerst hoorden, ik kan me niet voorstellen dat mensen er nog geen versie van hebben op hun muziekspeler.

Hoge (kinderlijke) stemmetjes ken ik nog uit de tijd van de Happy Hardcore. Werd toen verguisd wegens infantiel, tegenwoordig wordt het weer breed omarmd zo lijkt het. Galantis heeft een hit met ‘No Money’ en ook W&W doet mee aan de trend met ‘How Many’. Was ‘vroegah’ dan toch alles beter? Ook Tiësto en Bobby Puma bedienen zich van een oude sample in hun ‘Making me Dizzy’. Als ‘dance-bejaarde’ hoor je me trouwens niet klagen hoor. Het brengt de EDM-jeugd wellicht wat dichter bij ons eerste generatie danceliefhebbers. Geen evolutie zonder historisch besef immers.

‘Harmony’ van Nicky Romero en Stadiumx is al een half jaar oud, maar daarom niet minder die heerlijke festivalknaller die het was toen ie net uitkwam! Zonnetje op je bol, drankje in je hand en gaan! Net zo lekker op een festival klinkt ‘Dat Disco Swindle’ van Firebeatz & Schella. Alleen wel op een heel ander feest of op zijn minst in een andere area. Ook het opvolgende ‘If It Ain’t Dutch’ is weer van een heel andere orde. Een chaotisch gevoel overheerst. ‘It’s all over the place’. De toevoeging van de samenwerking van Armin van Buuren met W&W met die titel kon op deze plaat natuurlijk niet ontbreken. Wat mij betreft had dit trouwens de afsluiter van de schijf mogen zijn. Het is een echte knaller die je in ieder geval een positief gevoel geeft aan het einde.

Conclusie
Verzamelalbums/compilaties, wat kun je ermee? Als liefhebber vrij weinig. Vaak worden ze al voor het evenement uitgebracht en is alleen de albumhoes hetgeen wat het evenement met de plaat verbindt. Deze cd is zelfs geen mix. Was het niet leuker geweest om drie cd’s (rood, wit en blauw) uit te brengen en te laten verzorgen door de hostingpartners van verschillende stages? Of drie headliners te pakken en een consistente mix in het eigen genre te laten produceren om zo in ieder geval gevoel vast te kunnen houden? In plaats van 13 euro te besteden aan een fysiek exemplaar, kun je beter gewoon op Spotify de losse nummers in een playlist gooien. Sterker nog, er is al een TFD afspeellijst. De toegevoegde waarde lijkt zo nog verder geminimaliseerd.

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Unity & De Drugsinfolijn: informeren op basis van tolerantie

Drugs(gebruik) is en blijft een veelbesproken onderwerp binnen de dance- en uitgaanswereld. Er zijn talloze plaatsen waar je informatie kunt vinden over het gebruik van drugs. Twee van die plaatsen zijn Unity en de Drugsinfolijn. Partyflock interviewde Floor en Nathalie en zij vertellen openhartig over hun ervaringen en hun meningen.
Floor is werkzaam bij Unity en Nathalie bij de Drugsinfolijn van het Trimbos Instituut.

Vertel eens iets over wat jouw organisatie doet en hoe verschilt dit zich met allerlei andere organisaties die je vindt als je vijf minuten Google?
­Nathalie: De Drugs Infolijn is een informatiepunt voor iedereen met vragen over drugs en drugsgebruik. Mensen kunnen ons bellen, e-mailen, chatten en op www.drugsinfo.nl allerlei informatie lezen. We proberen alle vragen zo feitelijk mogelijk te beantwoorden. Omdat we verbonden zijn aan een wetenschappelijk instituut (het Trimbos-instituut) en een goed netwerk van experts onderhouden, hebben we alles in huis om een goed onderbouwd en betrouwbaar antwoord te geven.
Verder hebben we mensen aan de lijn zitten die goed getraind zijn in het voeren van adviserende of ondersteunende gesprekken. We kunnen dus, als je dat wilt, met je meedenken over je eigen drugsgebruik of dat van iemand anders, zonder je te beoordelen of een mening op te dringen.

Floor: Unity is een vrijwilligersproject, voor en door jongeren uit de dance-scene. Wij geven voorlichting aan leefstijlgenoten op grote dance-evenementen en parties. Deze methode van voorlichten heet de peer-to-peer methode. Vertaald uit het engels betekent dit gelijke-naar-gelijke. Vandaar dat de vrijwilligers van Unity ook wel peers worden genoemd. Jongeren zijn eerder bereid informatie aan te nemen van mensen die hetzelfde zijn als zij.
Op dance-evenementen, parties en in clubs geven wij objectief en ‘open-minded’ voorlichting over veiliger gebruik van alcohol en andere drugs. Belangrijkste kernpunten van Unity zijn: Eigen verantwoordelijkheid en het verminderen van risico’s door verspreiding van kennis.
De groep bestaat uit zo’n 100 vrijwilligers vanuit het hele land en is zeer divers: liefhebbers van techno, hardhouse, hardcore, club of trance, je vindt ze allemaal bij Unity. Ondanks de verschillen is het toch een hechte groep, die goed met elkaar overweg kan. Na afloop van het voorlichten wordt er dan ook altijd gezellig met zijn allen genoten van de rest van het feest. De peers zijn niet veroordelend tegenover drugs- en alcoholgebruik. Een groot gedeelte van de groep gebruikt of gebruikte zelf drugs op een recreatieve manier. Het grote verschil met andere organisaties is dat Unity:

  1. out reachend werkt; Unity komt naar je toe!
  2. Unity combineert (wetenschappelijke) kennis met eigen ervaring
  3. Unity werkt met peers en daardoor heeft de eiddoelgroep invloed op de inhoud van de boodschap en de manier waarop deze gecommuniceerd wordt

Hebben jullie ook een bepaalde ‘mission statement’ of is jullie organisatie alleen voor informatie en voorlichting?
Floor: Het is niet onze bedoeling het gebruiken van drugs tegen te gaan, maar antwoord te bieden op vragen over veiliger gebruik, risico reductie, voorbereiding en herstel. Uiteraard hebben wij niet de wijsheid in pacht om alle vragen te beantwoorden. Maar wij beschikken wel over actuele kennis van de verschillende middelen, mogelijke risico’s die gebruik ervan met zich meebrengt en methoden om deze risico’s te minimaliseren. Iedereen, die drugs gebruikt, behoort te weten, dat het gebruik van welk middel dan ook, een bepaald gevaar voor de gezondheid oplevert.
De doelen van Unity zijn:

  • Verhogen van kennis “Just Say Know!”
    Wat is de werking van een bepaalde drug en welke gevolgen kan dit hebben voor de gebruiker?
  • Beïnvloeden normen & waarden “Less = More”
    Hoe vaak en hoeveel gebruik je, welke drugs gebruik je, en onder welke omstandigheden?
  • Bevorderen veiliger gebruik “Prepare & Repair”
    Welke concrete maatregelen verlagen risico’s die het gebruik van drugs met zich meebrengen?

Nathalie: Ja, voorlichting geven is onze belangrijkste taak. We willen informatie toegankelijk maken voor het algemene publiek en voor beroepskrachten, huisartsen, maatschappelijk werkers, docenten enzovoort, zodat zij zelf betere keuzes kunnen maken als het gaat om hun eigen gezondheid of die van anderen. We proberen het ons publiek zo makkelijk mogelijk te maken. Daarom kun je ons nu niet alleen via telefoon, maar ook via chat en e-mail bereiken. En daarom zitten we nu ook op Partyflock.

Waarom is de hulp en informatie over drugs op zoveel verschillende punten te vinden? Zien jullie niet meer in één centraal voorlichtings- en ondersteuningspunt?
Nathalie:ja, eigenlijk is de Drugs Infolijn 11 jaar geleden opgericht om één centraal punt te bieden waar iedereen terecht kan voor drugsinformatie. Maar inmiddels zijn er veel andere informatiepunten bij gekomen. Dat is niet altijd een probleem. In veel gevallen vullen we elkaar goed aan, zoals bij Unity: Unity geeft ‘peer-informatie’ en gaat naar feesten. Dat doen wij weer niet. Ook heeft het Trimbos-instituut zelf meerdere sites voor verschillende doelgroepen. www.uitgaanendrugs.nl is bijvoorbeeld een site die meer gericht is op mensen die tijdens het uitgaan wel eens wat gebruiken en minder op het algemene publiek. Ik denk dat het goed is dat bepaalde doelgroepen hun eigen sites hebben. Maar er zijn inmiddels wel erg veel organisaties en particulieren die een website met drugsinformatie hebben. Ik kan me voorstellen dat het voor veel mensen niet meer duidelijk is waar je nu betrouwbare informatie kunt halen. Gelukkig komt onze website meestal als eerste hit in beeld als je op de term ‘drugs’ googled. Bovendien gebruiken heel veel websites van andere organisaties de drugsinformatie van het Trimbos-instituut. Er is zelfs een systeem waarmee bij een wijziging in de Trimbostekst ook vanzelf de teksten op die websites mee veranderen.

Waarom is, volgens jou, drugs zo verbonden met de dancescene en heeft het zo’n vlucht genomen in de laatste jaren?
Floor: Alcohol- en druggebruik is historisch altijd al verbonden met muziek. Veel muziekstijlen hebben hun specifieke middel. Dance is wat dat betreft niet bijzonder. Bij dance viel de introductie van XTC samen met het populair worden van de house. Bovendien is het palet van middelen waar tegenwoordig uit gekozen kan worden veel groter dan in voorgaande decennia. Naast het aanbod is niet alleen de tijdgeest van invloed maar bepaalt ook de welvaart of men het kan aanschaffen.

Nathalie: Iedere scene heeft zijn eigen cultuur wat betreft middelengebruik. Ik denk dat de dancescene vanaf het begin af aan verbonden is geweest met (stimulerende)drugs. Ook omdat het hand in hand ging met de doorbraak van XTC. Die cultuur is altijd gebleven. Waarom? Misschien omdat de scene mensen aantrekt die in zijn voor experiment en niet bang zijn voor drugs? Misschien omdat er tot diep in de ochtend gedanst wordt en dat nuchter moeilijker is vol te houden? Misschien omdat het binnen de dancescene normaal wordt gevonden dat je iets gebruikt en je er makkelijk aan kunt komen? Misschien omdat het bij deze tijd past om niet te willen wachten tot het leuk wordt, maar dat iedereen het NU leuk wil hebben (wat de consequenties daarvan ook mogen zijn). Het zal allemaal een beetje meespelen.

Wat zijn (de) cijfers met betrekking tot drugsgebruik in de dancescene? Wordt hier überhaupt onderzoek naar gedaan?
Nathalie:Er zijn inderdaad cijfers over gebruik onder het uitgaanspubliek. Maar die zijn wel vaak heel plaatsgebonden. Zo worden er in Amsterdam en andere grote steden wel eens metingen gedaan. Volgens de Amsterdamse Antenne-monitor daalde bijvoorbeeld het aandeel XTC-gebruikers tijdens een uitgaansnacht van 27% naar 8%. Het aantal pillen daalde van 2,4 pillen per avond naar 1,9 in 2003.

Floor: Naar alcohol- en ander druggebruik wordt om de 4 jaar algemeen bevolkingsonderzoek gedaan en worden ook de scholieren op het bassis- en voortgezet onderwijs ondervraagd. In Amsterdam wordt er ook onderzoek gedaan in het uitgaanscircuit. In 1995, 1998 en 2003 hebben ieder jaar zo’n 500 bezoekers van clubs en parties vragenlijsten ingevuld. Alcohol, tabak en cannabis zijn de meest gebruikte drugs. Midden jaren 90 was XTC erg populair en aan het einde van dat decennium zit cocaïne in een stijgende lijn. In sommige scenetjes heeft speed altijd wel een plekje gehad. Begin van deze eeuw is er even een hype geweest rond GHB. Momenteel stabiliseert of daalt het druggebruik. Alleen alcohol blijft rijkelijk vloeien.

Waarom zijn er op dit moment geen testmogelijkheden meer op feesten en wat is jouw mening hierover?
Nathalie: Dit is een beslissing van de overheid. Zij vindt dat ze een verkeerd signaal afgeeft als ze enerzijds bezit van drugs verbiedt, en anderzijds laat zien dat ze accepteert dat er drugs op een feest aanwezig zijn, door er een testservice neer te zetten. Vóór 1996, toen er nog getest werd op feesten, waren overigens een aantal zaken rondom XTC heel anders:
– destijds werden veel vaker pillen ter plekke gekocht en kon het nuttig zijn om direct op een party te waarschuwen voor (gevaarlijke) pillen die verkocht werden op het feest. Tegenwoordig hebben de meeste mensen die iets gebruiken hun pillen al op voorhand aangeschaft.
– destijds was de markt heel anders. Een groot deel van de pillen die in omloop waren, bevatten geen MDMA. De prijs van een pil lag veel hoger, waardoor het meer voor kwam dat er in het uitgaanscircuit en op parties ‘neppers’ werden verkocht. De laatste jaren bevat zo’n 95% van de pillen MDMA.
Het doel van het testen op feesten -ter plekke ‘verkeerde’ pillen signaleren- is nauwelijks nog van toepassing. Het tweede doel van een testservice: voorlichting geven, blijft nog overeind, maar ze doen dit nu dus niet meer op de feesten zelf. Daarvoor heb je nu de mensen van Unity rondlopen. Het DIMS (de organisatie van testservices in Nederland) testen wel nog steeds pillen op testlocaties door het hele land heen (zie www.drugs-test.nl) en geven daarbij ook informatie.

Floor: Voordat het testen op feesten verboden werd door het kabinet Balkenende was de uitvoerende organisatie er allang mee gestopt. De reden hiervoor was dat met de sneltest veel te weinig pillen direct herkend konden worden en er dus geen uitslag aan de klant gegeven kon worden. Feestgangers die een geteste pil zouden willen gebruiken moeten het dus iets beter plannen. Zij moeten minimaal een week voordat ze uitgaan hun pil brengen naar één van de 23 testkantoren. Als de pil herkend wordt krijgen ze direct een uitslag; moet hij naar het lab opgestuurd worden dan kunnen ze een week later bellen voor het resultaat. Deze hele procedure gaat anoniem. Voor meer info: www.drugs-test.nl

In hoeverre houden jullie rekening met hedendaagse trends wat betreft de populariteit qua verschillende soorten drugs?
Floor: Het onderzoek naar de trends in alcohol- en ander druggebruik, waar we het eerder over hadden, wordt gedaan om de drugsmarkt te kennen, mediahypes te kunnen ontkrachten, voorspellingen te kunnen doen voor de toekomst maar vooral om de voorlichting en preventie aan te passen of te intensiveren. Als eind jaren 90 de cocaïne weer populair wordt dan wordt er bij Unity meer aandacht aan dit middel besteed. De kennis van de peers wordt dan bijgespijkerd maar ook worden bijvoorbeeld vragen over coke in de quiz opgenomen.

Nathalie: We proberen er zoveel mogelijk bovenop te zitten. Als er vragen binnenkomen over nieuwe middelen, noteren we dat en houden we het in de gaten, om te kijken of het hier om een trend gaat. We werken daarbij ook samen met het DIMS (coördinatiepunt van testservices). Zij geven nieuwe ontwikkelingen bij de testservices aan ons door. Maar in grote lijnen blijven de onderwerpen van de vragen die we binnenkrijgen toch wel hetzelfde: de meeste vragen gaan over hasj en wiet, daarna over cocaïne en XTC.

Wat zijn op dit moment de belangrijkste ‘trends’ op het gebied van drugsgebruik? Welke gevaren zijn hieraan verbonden?
Nathalie: Grote hoeveelheden alcohol naar binnen werken, is toch denk ik de belangrijkste trend, die steeds opnieuw bij verschillende scenes speelt. Nederlandse jongeren van rond de 14 blijken schrikbarend veel te drinken.
Verder denk ik dat het combineren van drugs met elkaar en met alcohol al een tijdje veel voorkomt. Verder heb je natuurlijk van die kleine trends zoals ketamine, DXM en varianten op Explosion. Maar die zijn vaak maar korte tijd populair en/of alleen onder een specifieke, niet al te grote groep. We merken daarin niet echt een grote landelijke trend en krijgen er niet veel vragen over. Behalve dan van journalisten.

Wat zijn de meest wijdverspreide misverstanden met betrekking tot drugs?
Nathalie: We krijgen bij de Drugs Infolijn nog steeds veel vragen over cannabis en verslaving. Veel mensen denken toch nog dat hasj en weed niet voor afhankelijkheid kunnen zorgen, terwijl heel veel dagelijkse gebruikers maar heel moeilijk kunnen stoppen. Aan de andere kant zijn er ook juist weer mensen die denken dat drugsgebruik altijd problematisch is.
Ook krijgen we veel vragen over aantoonbaarheid van middelen. Mensen denken vaak dat hasj en weed en LSD een eeuwigheid in je lichaam blijven zitten en dan ook nog invloed hebben. Maar zelfs als je dagelijks blowt is weed na 3 weken echt niet meer in je urine terug te vinden.

Tenslotte lijkt het erop dat nog steeds veel mensen slecht op de hoogte zijn van XTC en hersenschade. Veel bellers denken dat het wel meevalt, terwijl er toch duidelijke aanwijzingen zijn dat je echt problemen met je geheugen, stemming en concentratie kunt krijgen. Met name als je regelmatig slikt, meerdere pillen op een avond neemt en middelen combineert wordt het risico groter. Ook de temperatuur in je omgeving speelt een rol: bij een hogere temperatuur lijken mensen sneller hersenschade op te lopen.

Wat is de gekste vraag of opmerking die je hebt gekregen tijdens je werk?
Nathalie: Het leuke van ons werk is dat je steeds weer vragen krijgt die je nog niet eerder hebt gehad. Laatst vroeg iemand bijvoorbeeld wat de Bijbel over drugs zegt. Oh ja, een scholier vroeg ons voor een werkstuk hoe je drugsdealer wordt. Dit soort vragen zetten zelfs ervaren krachten van de Drugs Infolijn wel eens aan het denken…

Op het moment is er nogal wat te doen over het ‘zero tolerance’ beleid dat gevoerd wordt, wat is jullie mening over dit beleid?
Nathalie: Het Trimbos-instituut is een groot voorstander van het Nederlandse beleid waarbij de gezondheid voorop staat. Harm-reduction (niet verbieden, maar zorgen dat mensen die iets gebruiken dat zo veilig mogelijk doen) is het uitgangspunt. Vandaar ook dat het drugsbeleid voor een groot deel is ondergebracht bij het ministerie voor volksgezondheid.
Hoewel de politie aangeeft dat het hen bij een harde aanpak tijdens parties vooral gaat om het aanpakken van dealers en niet om het opjagen van de individuele gebruiker, zijn er signalen dat met name de individuele gebruiker de dupe is van de aanpak. Zoals eerder aangegeven bij de vraag over het testen op parties, kopen bezoekers hun drugs vrijwel altijd voordat ze naar een party gaan. Feesten zelf zijn dan ook niet de meest logische plekken om veel politie in te zetten om de dealers te pakken.
Verder zijn er signalen dat door de harde aanpak tijdens parties meer ernstige gezondheidsproblemen voorkomen. Mogelijk komt dit doordat mensen hun slikgedrag aanpassen en al pillen slikken voordat ze bij het feest aankomen. Zo zouden mensen die normaal twee pillen meenemen (de werkingsduur van een pil is korter dan veel feesten duren) en deze verdeeld over de nacht slikken deze nu in één keer innemen. Hierdoor is er meer kans op fout gaan en schade.
Wanneer de harde aanpak aan wordt gehouden, zou het dus kunnen dat er meer gezondheidsproblemen ontstaan. Terwijl het aantal problemen in Nederland juist heel laag is geworden het afgelopen decennium. De vraag is dus momenteel wat voor voordelen de zero-tolerance aanpak oplevert. Voorkomt het gezondheidsproblemen, of veroorzaak het juist meer gezondheidsproblemen?

Floor: Het begint er op te lijken dat Justitie en politie -in ieder geval in Amsterdam, Haarlemmermeer en Arnhem- een nieuwe doelstelling voor het uitgaanscircuit hebben geformuleerd en deze ook stevig willen gaan handhaven. Zero tolerance is het credo: geen bezit, handel en productie van hard- en of softdrugs. De afgelopen jaren mochten bijvoorbeeld bezoekers van grote outdoor festivals geen softdrugs mee naar binnen nemen. Dieptepunt was in Amsterdam de inzet van 20-25 undercover- en 25 geüniformeerde agenten op een dancefeest met 3500 bezoekers. De bezoekers werden zelfs staande gehouden als ze een consumptiemuntje aan een vriend gaven, hun sleutels of pakje sigaretten in hun broekzak staken of een kauwgompje in hun mond stopten.
Tegenstrijdig is dat gebruik wettelijk is toegestaan, maar bezit niet. Daarvoor is in dezelfde wet een richtlijn geformuleerd dat er geen gerichte opsporing plaatsvindt naar gebruikershoeveelheden. Deze richtlijn lijkt nu te worden losgelaten.
Vanuit gezondheidsoptiek zijn door Unity de volgende bezwaren geformuleerd:
1. Er is geen enkel -internationaal- bewijs dat repressie tegen consumenten leidt tot minder gebruik.
2. De condities waaronder gebruikt wordt veranderen wel waardoor:
A. de risico’s van gebruik groter worden
B. de consumenten minder goed bereikbaar worden voor gezondheidsvoorlichting of EHBO of deze op termijn misschien zelfs gaan mijden
C. de uitgaanders onderduiken in een circuit waar de voorzieningen en controle minder goed verzorgd zijn
Daarnaast heeft een strafrechtelijke aanpak ook onnodige criminalisering, stigmatisering en sociale marginalisering tot gevolg van een groep (jong)volwassenen.
Gebruik kun je niet uitroeien, wel beheersen. Het Nederlandse drugsbeleid heeft als insteek dat het gezondheidsbelang voorop staat. Primair doel van het beleid is dan ook: het voorkomen en beperken van de risico’s van gebruik.

Zien jullie door dit beleid juist meer vragen binnenkomen of worden mensen huiveriger om vragen te stellen of hulp in te schakelen? Verandert jullie werk er überhaupt door?
Nathalie: Een enkele keer krijgen we wel eens een verhaal te horen van iemand die gefouilleerd is, of die snel van tevoren al zijn drugs naar binnen heeft gewerkt. Verder merken we er bij de Drugs Infolijn niet veel van. Het is zeker niet zo dat mensen ons minder gaan bellen. Misschien komt dat omdat ze weten dat ze altijd anoniem blijven.

Floor: ‘Waar gehakt wordt vallen spaanders’ zegt men wel eens. De spaanders zijn echter wel jonge mensen die maatschappelijk geïntegreerd zijn en kiezen om genotmiddelen te gebruiken zonder dat ze daarbij anderen schade berokkenen. Door het hakken lopen ze grote kans gecriminaliseerd en gestigmatiseerd te worden.
Uit de reacties die Unity nu krijgt van bezoekers die zijn aangehouden en gestripsearcht , blijkt vooral een grote verontwaardiging. Ze voelen zich als crimineel behandeld en vinden de aanpak van de politie buitenproportioneel. Ook weten ze niet zo goed wat hun rechten en plichten als burger zijn en hoe ze zich moeten opstellen tegen de intimiderende acties van de politie.
Toch lijkt deze repressie nog niet echt tot de uitgaanders doorgedrongen. Een deel kan het niet echt geloven of denkt dat het wel weer overwaait. Pas als deze extreme repressie doorzet dan zouden weleens de ongewenste neveneffecten als het vermijden van Unity en EHBO zich voor kunnen gaan doen.

Hoe zien jullie die toekomst van het Nederlandse drugsbeleid?
Nathalie: We zijn heel benieuwd. Het Nederlandse drugsbeleid hangt natuurlijk heel erg af van het zittende kabinet en van internationale druk. Hoewel er regelmatig heel duidelijk om een toleranter of minder tolerant beleid wordt gevraagd, denk ik dat het coffeeshopbeleid voorlopig niet ingrijpend zal veranderen.
Met de paddo’s is het nog even spannend: zal er een leeftijdsgrens of andere maatregelen worden verbonden aan de verkoop? Hopelijk weten we daar snel meer over.
Drugs is een onderwerp waar iedereen een mening over heeft en waar de emoties hoog over kunnen oplopen. Niemand wil een coffeeshop naast de school van zijn kind. Maar in Nederland zijn er toch heel veel mensen die achter het tolerante drugsbeleid staan. Op dit moment ben ik trainingen aan het geven aan de Macedonische Drugs Infolijn. Als je hoort met wat voor drugsproblemen zij te kampen hebben, dan denk ik dat het Nederlandse drugsbeleid zo slecht nog niet is.

Wil je meer weten over drugs en het gebruik ervan of wil je in contact komen met Unity of de Drugsinfolijn, ga dan naar de profielen van de twee organisaties of bezoek hun websites: www.unitydrugs.nl // www.drugsinfo.nl

Dit interview verscheen eerder op Partyflock.nl

Lil’ Kleine – WOP

WOP albumcover

Ik ben van de generatie die bij de term WOP verlegen lachte. Wippen Ontbijten Pleite…tegenwoordig verklaart een jongen drank, drugs en geld te hebben en dat de seks ook geen probleem is. Een meisje valt dan, als ik Lil’ Kleine moet geloven, met haar benen wijd in katzwijm. Een rap-album reviewen is voor een taalnazi een hemel, want het draait immers om de tekst. Het bleek echter ook een beetje hel…

 

De teksten op WOP zijn erg volwassen voor een jonge knul. Op zijn eenentwintigste al met ‘stacks’ zwaaien in een stripclub, oesters in Parijs eten, ‘Ik heb drank en drugs en seks voor je, ik ben perfect voor je’…Lil’ Kleine en Ronnie Flex rappen over niets anders dan wat buitenlandse, jonge sterren doen, maar het Nederlands confronteert op de een of andere manier meer. In essentie is een vrouw een ‘bitch’ noemen van dezelfde orde als ‘kutwijf’, waarom klinkt het toch anders in je moerstaal?

Opvallende tracks? Die zijn er niet direct. Alleen nummer 9 (‘1,2,3’) springt er tijdens de eerste luisterbeurt uit. De tekst (‘Ik heb 1, 2, 3, 4 pillen gebruikt, mijn pupillen liggen eruit’) is natuurlijk een flinke schop tegen alle mensen die klaagden over de eerdere, omstreden single ‘Drank & Drugs’. Het nummer doet er qua muziek ook sterk aan denken. Het is net zo catchy. Helaas is de tekst vooral een herhaling van zetten. Het was leuk geweest als er een echte respons op alle ophef was geformuleerd in de woorden die passen bij Kleine en Flex.

Muzikaal klinkt het regelmatig toch een beetje overgeproduceerd. De raps van Lil’ Kleine zijn niet heel bijzonder. In zoverre: zet een willekeurige jonge knul met een leuk uiterlijk een beetje aanleg om snel tekst op te lispelen en je hebt een Lil’ Kleine. Wellicht maakt hij zich dus niet voor niets zorgen of hij het succes dat hij geniet vol kan houden. De muzikale omlijsting moet WOP sjeu geven. En dat gebeurt door een hoop vrolijke toevoegingen variërend van disco, panfluit tot bijna full on kermismuziek. Het is overigens niet per definitie slecht en het is regelmatig catchy, maar soms wekt de flipperkast frustratie.

Het bevreemd mij trouwens dat de plaat is uitgebracht als Lil’ Kleine album en niet Ronnie Flex en Lil’ Kleine. Bij zes van de elf nummers staat ‘featuring Ronnie Flex‘. En track 8 is niet echt een track, maar een geluidsfragment over ‘Drank & Drugs’ dat besproken werd in de Tweede Kamer. Er zijn welgeteld twee nummers (‘Zoveel’ en ‘Goud’) die Lil’ Kleine alleen draagt zonder Ronnie, Frenna of Jack $hirak. Had Ronnie nog wat vocals gegeven en het was een prima duo-prestatie. Iets dat de fans ongetwijfeld zouden toejuichen.

Conclusie
In iets meer dan een half uur zijn alle door Jack $hirak geproduceerde nummers de revue gepasseerd. Lil’ Kleine zal heel wat langer bezig zijn met het tellen van zijn stacks, want WOP brak op de dag dat het uitkwam alle records. Ik kan alleen maar concluderen dat ik geen doelgroep ben. Het is een album voor de jeugd. En dat is prima, elke generatie krijgt immers de idolen die zij verdient.

Score: 65/100
Deze review verscheen op Partyflock.nl.

10 Years Noisecontrollers documentaire in première

NC-Bios Voor een selecte groep mensen die in meer of mindere mate iets betekend hebben in de carrière van Noisecontrollers werd gisteren een bioscoopzaal afgehuurd en de door Editz gemaakte documentaire ’10 Years Noisecontrollers‘ in première.

De documentaire is een portret van Noisecontrollers en gaat in op verschillende hoogte- en dieptepunten van het afgelopen decennium. Voor de diehard NC fans zal het verhaal weinig geheimen prijsgeven, maar voor de liefhebber van NC tracks die niet direct alles heeft gevolgd, is het een leuke inkijk in het leven van Bas. Bas inderdaad, Arjan heeft niet actief meegewerkt aan de docu. Hij is niet geïnterviewd en zijn mening blijft dus, helaas, grotendeels achterwege. Dit is overigens volledig zijn eigen keuze geweest en zijn deelname wordt zeker niet verzwegen, je ziet hem zeker terug in beelden en verhalen die Noisecontrollers pre 2013 beschrijft.

Bas neemt je door middel van een één-op-één interview mee van de spannende beginjaren bij Fusion, naar de moeilijke en eenzame momenten tijdens ‘de scheiding’ naar de laatste jaren waarin genieten van het succes een steeds belangrijkere rol heeft gekregen.

Ook komen andere artiesten en belangrijke spelers in het leven van Noisecontrollers aan het woord. Zo komen de zus van Bas, Headhunterz, Wildstylez, Bass Modulators, Rogier Werver en Jonas Schmidt van Q-dance, The Prophet, Michel Pollen van Fusion Records en Roy Gerritsen van Platinum Agency aan het woord. Je hoort anekdotes over hoe in de studio is gewerkt aan tracks zoals ctrl.alt.delete In Qontrol anthem en Bass Modulators vertellen over hoe zij Bas het plezier in de studio weer lieten ontdekken na het onvermijdelijke, moeilijke jaar dat Arjan NC verliet.

Het is een leuk testament geworden dat niet alleen voor de superfans de moeite waard is. Tezamen met het album ’10 Years Noisecontrollers‘ dat eraan zit te komen is het een mooie kroon op een decennium werk. Je kunt de documentaire vanaf de eerste week van december zien via online kanalen, maar bij het album zal ook een blu-ray zitten. Gooi ‘m onder de boom dus!

Headhunterz: hardstylers vormen dankbaar publiek

HeadhunterzHet ADE is in volle gang en Headhunterz vult op zaterdagavond de Ziggo Dome. Vult ja, want ‘Q-dance presents Headhunterz’ verkocht volledig uit. Daarnaast kreeg Willem op vrijdagavond goed nieuws. Waar hardere stijlen voorheen niet echt vertegenwoordigd waren in de DJ Mag Top 100, zorgt Headhunterz voor de (definitieve?) ommekeer door vanaf de elfde positie stevig op de deur van de top 10 te kloppen. Vlak voor het event sprak Partyflock met de veelbesproken artiest…

20 Oktokber 2012 om 21:00 stapt een ietwat nerveuze Willem Rebergen, oftewel Headhunterz, de persruimte binnen. Hij neemt onze felicitaties breed lachend in ontvangst. Hier staat een blije jongen! Waarom is, van alle artiesten in de hardere scene, nu juist hij zo hoog geëindigd in de top 100? ‘Ik ging dit jaar echt lekker. Ik zat in een hele goede flow gewoon. Het publiek was enthousiast waardoor ik weer enthousiast werd en waaruit ik ook echt energie kon putten en door die prettige wisselwerking krijg je weer inspiratie. Alles zit dan gewoon mee en dat komt er dan uit als mensen mogen stemmen voor zo’n populariteitslijst.’

Daar vat Willem meteen de koe bij de horens. Want het grootste punt van kritiek op de lijst is ieder jaar weer hetzelfde: het is een populariteitslijst.’Het is ook niets anders dan een lijst van populaire artiesten op dat moment. Dat kan ook bijna niet anders. Hoe kun je mij bijvoorbeeld vergelijken met Armin van Buuren of Skrillex? Maar dat maakt hoog eindigen niet minder leuk. Uiteindelijk wil je als artiest je publiek, je fans, bereiken met je muzikale boodschap en is het fijn om te merken dat je ze op één of andere manier raakt. Het fanatisme van mijn achterban, de achterban van de hardstyle is absoluut de reden voor mijn hoge notering. Hardstyle-liefhebbers zijn zó ‘into’ de muziek. Zij willen de wereld laten zien dat hardstyle vet is. Daarmee is het ook een heel dankbaar publiek waar ik heel veel van terugkrijg’.

Op de vraag of hij door deze hoge notering extra druk op zijn schouders voelt, is Willem stellig: ‘Nee. Ik zal echt mijn eigen ding blijven doen. Vorig jaar besefte ik dat dit allemaal zo over kan zijn en dat besef ik me nog steeds. Ik ben een tijdje heel erg bezig geweest met het zoeken naar aansluiting bij de echte grote jongens en het grappige daarin is dat juist toen ik dat opgaf het gebeurde. Ik besefte me dat ik al veel meer had bereikt dan ik ooit had durven dromen en dat ik hier nu echt vol van moest gaan genieten. Ik bedoel: als gasten als Steve Aoki of Tiësto iets met mijn platen doen dan is dat zelfs voor mij nog echt helemaal te gek. Ik had me dat een paar jaar geleden echt nooit voor kunnen stellen’.

‘In bepaald opzicht schept deze elfde plek natuurlijk wel extra kansen. Alles wat nu op mijn pad komt is echt een cadeautje. Je wordt benaderd door artiesten uit andere genres en nieuwe dingen ontstaan vaak uit combineren. Zo heb ik gisteren met Hardwell afgesproken dat we samen een plaat gaan maken en ik ga waarschijnlijk met Porter Robinson iets doen en ik ben ook bezig met een aantal goede top-line writers. Tot nu toe leeft hardstyle vooral op samplen, want wij hebben niet echt goede vocalisten tot onze beschikking. Daar wil ik verandering in brengen en het verder uitbouwen.’

Het is een klein uurtje voor Isaac het startsein geeft voor een hele nacht ‘Hard with Style’ in de uitverkochte Ziggo Dome. Wat gaat er allemaal gebeuren? ‘Het wordt een fantastische avond. Heel anders weer dan mijn eigen X-Qlusive. Daar stond ik echt een hele avond achter de draaitafels als host. Vanavond is anders. Nu staan er ook artiesten die belangrijk zijn geweest voor de muziek en voor mij en mijn podcast. Zolang sta ik nog niet eens aan de top en het is vet om voor die jongens nu als het ware een deur te openen. Ik weet nog heel goed hoe het voelt om te knokken voor een echte doorbraak.’

‘Het hoogtepunt ligt echt tussen twaalf en twee. Dan gaan alle registers open wat betreft nieuwe producties, licht en show. En dat is waar Q-dance tevoorschijn komt. Want wat is Headhunterz zonder Q-dance? Niks. Nou ja, goede muziek natuurlijk, maar mijn tracks zijn zó cinematografisch. Ze komen het beste tot hun recht met een vette show die de ervaring compleet maakt. En Q-dance kan natuurlijk als geen ander zo’n show neerzetten en produceren.’

We hebben net gehoord wat de toekomst op muziekgebied gaat brengen, maar wat heeft Willem verder nog aan plannen? ‘Waar ik me ook op ga richten is dance4life. Eerder doneerde ik al de opbrengsten van ‘Sacrifice’, maar nu ga ik een stap verder en word ik ambassadeur. Ik heb het zelf zo goed, ik verdien leuk en nu wil ik iets terugdoen. Ik zou graag projecten bezoeken en zo mijn steentje bijdragen aan een goed doel. De komende tijd zal ik met dance4life gaan kijken naar de invulling van mijn rol.’

Maar eerst natuurlijk nog ‘even’ de Ziggo Dome in vervoering brengen. Als we hem succes en vooral heel veel plezier wensen, wil hij nog iets meegeven: ‘Toen ik begon was ook ik lid van Partyflock en ik wil daarom iedereen van jullie die mij al die jaren gesteund heeft bedanken!’

Met een laatste brede lach verdwijnt hij naar zijn kleedkamer om zich voor te bereiden op een nacht genieten. En dat kunnen wij ons goed voorstellen, want hoe super is het om jouw naam zo op de Ziggo Dome te zien prijken?

Dit interview verscheen op Partyflock.nl.

Dream Team: nieuwe samenstelling, zelfde dromen en ambities

In 1992 startte een groep vrienden het The Dreamteam. We kennen ze los als Buzz Fuzz, Gizmo, Dano en The Prophet. Ruim dertien jaar zijn ze actief in de hardcore scene, draaien ze over de hele wereld en produceren ze ontelbaar veel platen. In 2005 komt er aan het ‘team’ een einde na een evenement in de Heineken Music Hall.
Acht jaar later zien we op Partyflock ineens evenementen aangemeld worden met The Dreamteam in de line-up en er is een nieuw artiestenprofiel aangemaakt zonder The Prophet, maar met Da Mouth of Madness…dat roept vragen op! Na wat mailcontact met Dano is het snel besloten dat we maar eens gaan afspreken om het verhaal op te tekenen.
De interviewafspraak moest enkele keren verzet worden, omdat de mannen als een bezetene in de studio bezig zijn geweest om de deadline voor hun album te halen. Hierdoor was het helaas voor Da Mouth of Madness niet mogelijk aanwezig te zijn.

Meteen de koe maar de horens vatten: waarom een Dreamteam zonder The Prophet?
Buzz Fuzz trapt af: ‘In 2005 was er ‘History of Hardcore’ en toen bleek al wel een beetje dat The Prophet toch wel echt meer met zijn hardstyle en Scantraxx bezig was en het klikte muzikaal dus niet meer. En ook persoonlijk liep het niet lekker, maar dat kwam eigenlijk wel een beetje door hem..’ Dano knikt en geeft toe ‘Ja, klopt. Er zijn natuurlijk meerdere factoren en zoals al gezegd was Dov (The Prophet, red.) bezig met hardstyle, maar in de Heineken Music Hall op die bewuste avond zijn er gewoon wat dingen gebeurd. Ik wil er niet tot in de details op ingaan, want dat is persoonlijk en onderling, maar er waren gewoon een aantal dingen die naar mijn mening niet oké waren en toen ben ik een beetje uit m’n dak gegaan en dat was voor Dov de druppel. Die had er gewoon geen zin meer in.’ Gizmo valt bij: ‘muzikaal en sociaal ontplofte het gewoon op dat moment.’

‘We waren vrienden die een groep vormden, maar dertien jaar met tours over de hele wereld en alles samen doen, vergt natuurlijk ook een heleboel van iedereen. Dat is met elke band. In het begin wordt je steeds closer, omdat je met elkaar op tour bent en alles is nieuw en een eerste ervaring. Op een gegeven moment krijgt iedereen toch meer een eigen soort route die je uitstippelt. Kwalitatief waren we allemaal goede producers dus je krijgt toch een eigen kijk op de muziek. In 2005 was het dus eigenlijk een druppel die de emmer deed overlopen, maar het was voor ons allemaal als solo artiest ook wel weer goed. We konden ons als dj echt volledig op onszelf storten.’

En toch kwamen we na 2005 nog wel eens ‘The Dreamteam‘ tegen in line-ups, maar dan 75% of 50%…waarom in godsnaam?
‘Ja, dat denken wij inmiddels ook! We vonden dat allemaal niet echt leuk en het voelde ook echt niet goed, maar we hebben het vijf jaar lang volgehouden. Dov wilde niet, maar als je The Dreamteam neerzet, dan verwachten ze hem wel. Dus dat kon gewoon niet. Maar omdat we eigenlijk nooit echt naar buiten hadden gebracht dat Dov wilde stoppen… Mensen die ons kenden, wisten wel hoe het zat, maar het publiek heeft een tijd wel moeten gissen wat betreft het hoe en wat van de procenten.’

‘Zo’n anderhalf jaar geleden hebben we met z’n vieren in Utrecht gesproken. We hebben een heel relaxte avond met elkaar gehad in een restaurantje en eigenlijk is toen pas echt alles uitgesproken en was het moment dat Dov zei dat ie ook echt wilde stoppen en toen hebben we heel open gesproken en gezegd dat Dov vooral lekker verder moet gaan met zijn Scantraxx-imperium en dan doen wij dat ook, als The The Dreamteam. Het hoge woord was eruit en toen hebben we het toch nog heel even laten hangen als het ware. Maar 15 december vorig jaar hebben we tijdens de laatste Thunderdome echt afscheid van hem genomen en in januari zijn we met zijn drieën verder gegaan en hebben we MC Da Mouth of Madness erbij gevraagd als vaste MC.’

Was een MC in plaats van een dj erbij een bewuste keuze?
Gizmo begint te lachen: ‘Nou, ik was steeds de lul, want ik moest steeds MC-en!’ ‘Maar’, gaan de heren verder, ‘The Prophet is wat dat betreft ook gewoon niet vervangbaar. Hij is ermee begonnen en dan kiezen we geen andere dj als vervanger. Dat doe je gewoon niet. We houden met z’n drieën het The Dreamteam in ere. Wij kunnen nu als producers/djs onze taak doen en Sietse (Da Mouth of Madness, red.) kan het goed aanvullen op tracks, de shout-outs doen enzovoort. De afgelopen maanden hebben we een paar testfeestjes gehad om te kijken hoe het voelt en of de klik er tijdens optredens is en we zijn eigenlijk wel erg positief! We zijn nu effectief drie, vier maanden bezig en hebben nu steeds meer het gevoel dat we er zijn. We weten wat we willen muzikaal en ook raken we weer ingespeeld op elkaar en ook weten we steeds meer wat Sietse brengt en toevoegt aan het geheel. Het gaat nu haast al als vanzelf en het kan alleen maar beter worden.’

Waarom hebben jullie gekozen om onder dezelfde naam door te gaan?
‘Waarom niet? Anders gooi je twintig jaar ervaring en muziek weg als het ware. Je begint dan helemaal opnieuw. We hebben de kritiek wel gelezen op Partyflock en we snappen het aan de ene kant ook wel, maar aan de andere kant is het in andere muziekgenres heel normaal. De Rolling Stones hebben ook ex-leden die inmiddels wat anders zijn gaan doen. En wij willen gewoon graag verder en wij zijn ook the The Dreamteam. Daarnaast zijn we één van de weinige hardcore dj teams die nog bestaan. Nu Dov besloten heeft het The Dreamteam los te laten en wij besloten hebben verder te gaan en we met een MC een nieuwe dimensie hebben toegevoegd, is er ook weer een nieuwe impuls.’

Alle drie veren ze op en het enthousiasme neemt toe…’Op 18 mei gaan we een stempel zetten ‘Dit zijn wij’. Op die dag komt onze nieuwe cd uit. Dat straalt uit wie we nu zijn. Het wordt voornamelijk nieuw, maar met een vleugje oud. We dragen hem ook mede op aan alle collega’s die we in de afgelopen twintig jaar verloren zijn zoals 3 Steps Ahead en Liza ‘N’ Eliaz‘. Dano roept, nog in een post-deadline-high, enthousiast: ‘het zijn zulke fucking goeie tracks! Het is echt een hele mooie mix geworden en we denken zelfs dat het de beste cd is die we ooit gemaakt hebben.’

‘We willen ook echt wel weer terrein veroveren in de huidige hardcore. Normaal staan we natuurlijk alleen maar bij de early en dat zijn we af en toe wel een beetje zat. We willen live gaan optreden met nieuw materiaal. Er is momenteel heel veel Italiaans talent dat allemaal in Nederland woont en die jongens hebben de markt wel veroverd dus in die zin ligt de lat wel erg hoog. Maar we willen ook niet echt een stempel drukken op onze stijl. Niet een specifiek hokje kiezen en daar dan binnen blijven. We willen niet alleen maar mee met de stroming en dus is de nieuwe cd geen mainstream plaat, het is The Dreamteam, zonder commerciële bedoelingen.’

Er is op dit moment überhaupt een aardige discussie bezig over hardcore en voornamelijk mainstream hardcore. In hoeverre krijgen jullie dat mee?
‘We krijgen dat wel mee natuurlijk. Tot op zekere hoogte snappen we de kritiek wel. Als je kijkt naar de grote evenementen, dan is het wel zo dat er vaak dezelfde namen worden geboekt die vaak dezelfde muziek draaien. Ze draaien allemaal platen van elkaar en remixen elkaar. Dat is overigens in de hardstyle ook wel hoor! Bij het meer kritische publiek en de echte liefhebbers gaat dan de verveling wel toeslaan. Wij hebben ons er in principe nooit aan gehouden. We hebben in het verleden gemaakt waar we zin in hadden en dat zullen we ook blijven doen. Ik (Gizmo, red.) houd er bijvoorbeeld van om mensen te choqueren en ik gooi er een hiphop plaat in om de boel wat op te schudden. Maar er zitten in de huidige scene ook echt wel goede artiesten met goede tracks hoor!’

Zijn jullie sowieso in de loop der jaren anders gaan kijken naar alles wat zich afspeelt in ‘het wereldje’?
‘Ja, zeker! Ik ben in elk geval veel rustiger geworden. Het zal me aan m’n reet roesten wat ik maak. In welk straatje het past. Als ik het lekker vind en mensen gaan uit hun dak als ik het op een feest draai dan is het goed lijkt mij’, aldus Buzz Fuzz.
Dano voegt toe: ‘waar ik naarmate ik ouder wordt juist steeds meer van baalde was dat ik steeds alleen maar voor het oude werk geboekt werd. Dat kan ik achterstevoren, geblinddoekt met mijn handen afgehakt wel voor elkaar krijgen. Ik vind het leuk om nu eens een nieuw gezicht te laten zien.’

‘We werken er ook wel keihard aan. De tijden zijn wat dat betreft wel veranderd. Je kunt niet meer je telefoon bij de speaker houden en vragen ‘vind je m’n track goed’. Zo werkt het niet meer. Vroeger had je een contract bij ID&T en dan werd het voor je gedaan. We doen nu echt alles in eigen beheer. Dat doen we ook echt bewust overigens, want in het verleden hebben heel veel mensen heel veel geld aan ons verdiend. We hebben toen getekend voor 2 of 3% op alle merchandise en al onze tracks hebben we weggetekend. Kunnen we zelf niets meer mee. Ditmaal willen we het echt goed aanpakken. We hebben natuurlijk in twintig jaar enorm veel geleerd en het is ook leuk en goed om het zelf eens een keer aan te pakken. Niet afwachten, maar aanpakken. We zien elkaar wekelijks, natuurlijk met draaien, maar we moeten nu ook gewoon echt met elkaar vergaderen en overleggen. Deadlines op tafel leggen en taken verdelen. Vroeger was het meer lang leve de lol.’

‘Dat we er nu anders mee bezig zijn, kwam ook tot uiting bij het maken van de cd. We hadden maar vier maanden de tijd om alles kant en klaar af te leveren, maar we hebben echt zorgvuldig gewerkt. Vroeger wilden we misschien in haast wel eens wat afraffelen, maar nu hebben we daar wel voor gewaakt en het proces bewaakt. Dan belde Buzz Fuzz mij (Gizmo, red.) uit bed met de mededeling dat ik beloofd had iets aan te leveren en die verplichting voelde ik ook echt, gelukkig. Ik heb drie jaar niets geproduceerd, maar nu heb ik er weer zin in. Ik heb mijn studio opgeruimd.’ De andere mannen lachen hard. Dano: ‘Ja, dat was echt een rotzooi! Hij stuurde me foto’s, tjezus! Maar ook ik herken de push die erachter zit. Ik zou samen met Andreas Kraemer een track aanleveren voor de cd, maar ik kreeg maar niks doorgestuurd van hem. Dus vorige week moest ik naar Praag het weekend en belt Mark (Buzz Fuzz, red.) mij met de mededeling ‘Niks mee te maken dat jij zit te wachten ergens op, voordat je naar Praag gaat, heb je mij een track aangeleverd!’ Ik moest dus aan de bak en ik ben serieus de hele nacht bezig geweest. Kon ik die slavendrijver mooi terugpakken door de hele nacht berichten te sturen met m’n vorderingen, haha!’

Is het produceren tegenwoordig een must?
‘Ja, je verdient er grof gezegd geen klote mee, maar je moet tegenwoordig produceren om überhaupt boekingen te krijgen. Nu is het in de hardcore wel anders dan in bijvoorbeeld de house. Met hardcore haal je niet zo snel een top tien hit in de Top40 en met house is dat tegenwoordig niet ondenkbaar natuurlijk. Met downloads kun je nog wel wat verdienen, maar een vetpot is het niet meer zoals vroeger met vinyl. Of je moet echt mazzel hebben met een hit of een remix die het commercieel echt goed doet. Je moet het ook niet puur en alleen voor het geld doen. Je muziek is een visitekaartje en je moet er je uitdaging in blijven vinden. Wij zijn heel breed en kunnen ons ei kwijt in meerdere muziekstijlen en die ook combineren met elkaar.’

Word het event op 18 mei alleen maar The Dreamteam?
‘Nee, er zijn drie area’s. Er is ook ruimte voor talenten. Daar willen we in de toekomst ook zeker meer mee doen. Onder de vleugels nemen en wat begeleiden vanuit onze ervaring en kennis. Op deze plaat hebben we ook samengewerkt met D-Xtreme en Skuffa. Jonge talenten die wij een zetje in de rug geven door ze te begeleiden. Met Skuffa heb ik (Dano, red.) twee tracks gemaakt en met D-Xtreme ook één. En Mark heeft op zijn beurt een track van D-Xtreme afgemixt. Hij leverde een goeie track aan, maar het geluid was niet helemaal lekker. Zo vormt zich een ondersteuning in hun talent. Wij krijgen vervolgens hun, jongere, visie op muziek ervoor terug. Hopelijk kunnen we in de toekomst zo meer opkomende talenten om ons heen verzamelen.’

‘Er is ook een Cenobite area. En de main area is natuurlijk onze eigen The Dreamteam area. Alle namen in de Line-up zijn uitgekozen door onszelf of met goedkeuring van ons. En er komt nog een speciale dame optreden. We houden het nog even geheim, maar iedereen kent haar wel…’

En wat volgt na 18 mei?
‘We gaan festivals doen in Nederland zoals Defqon en daarnaast zijn zojuist de Verenigde Staten, Canada en Mexico bevestigd! We hebben getekend voor een tour. Ons contact in Amerika gaat zich helemaal de pleuris werken om ons naast de tour verder op de kaart te zetten en wij gaan gewoon lekker draaien en proberen ze te veroveren voor de hardcore. EDM is natuurlijk booming daar, alle grote artiesten uit onder andere de hiphop pakken het op en wij vinden en menen dat hardcore ook echt de kans moet krijgen daar. Een echte hardcore revival!’

Maar first things first: we hopen vooral dat de cd goed ontvangen wordt en we hopen veel oude en veel nieuwe gezichten te gaan zien tijdens onze optredens de komende tijd! We hebben er echt enorm veel zin in.’