Tagarchief: Biografie

DJ Jean – Gekkenhuis!

Boekcover DJ Jean - GekkenhuisDe biografie ‘Gekkenhuis!’ over Jean werd maanden geleden al aangekondigd en de afgelopen week vond de release party plaats in het Amsterdamse. Je hebt er ongetwijfeld al over gelezen. Enkele opzienbarende anekdotes werden reeds gepubliceerd. Dat de dj met veel vrouwen het bed deelde, weten we inmiddels dus wel. Is het boek naast de geruchtmakende feiten het lezen waard?

De afgelopen paar jaar zijn boeken over dance populair. Waar de tot nu toe verschenen boeken vooral een weergave zijn van de geschiedenis van grote evenementen, lees je in deze biografie een leuke samenvatting van de club scene en de daarin actieve spelers. Hoe de iT de toonaangevende club in Nederland en misschien zelfs de wereld was. Toko’s als de Lexion, Marcanti, The Power Zone kan de wat oudere generatie zich nog wel herinneren. Jean werd er groot en bleef een graag geziene gast. Onder invloed van de festivals, de vercommercialisering van de dance en de evolutie van het Internet werd het clubleven (helaas?) een stuk minder legendarisch. We lezen in vogelvlucht over deze evolutie en de invloed die deze had op de clubdj’s en met name natuurlijk de hoofdpersoon van deze biografie.

‘Respect the skills’
Er kan geen bio van Jean verschijnen die niet ingaat op hét filmpje uit 2004. We lezen inderdaad wat Jan er nu zelf van vond (onhandig, want dronken). Net als over het RTL Live debacle. Hij maakt hierbij trouwens een goed punt: door het Internet en social media moet iedereen en met name een bekende dj uitkijken wat je doet. We smullen allemaal van de verhalen over ‘vroegah’ omdat het zo heftig en gek en tof was. Maar dat was natuurlijk ook de tijd. Het kón. Je kon in redelijke anonimiteit je eens laten gaan. En als je al eens iets doms deed dan ging het van mond-tot-mond en je reputatie was betrekkelijk veilig. Het is dus eigenlijk jammer dat Jean zo ongenadig is afgemaakt om dat ene filmpje, want zoals Tiësto ook opmerkt: Jean is gewoon koning van de draaitafels, dáár doet een flesje wodka niets aan af. Jean is (in ieder geval wat betreft muziek) alleskunner, maar nu eenmaal geen allemansvriend. Dat komt deels door de Nederlandse cultuur waarin middelmatigheid de norm is en je kop niet boven het maaiveld uit mag steken. Maar deels is Jean er ook zelf debet aan. Meermaals komt hij in dit boek over zoals hij je hem kent uit de media: zelfverzekerd op het arrogante af. Hij vindt zichzelf overigens in het geheel niet arrogant of verheven. In een volgend hoofdstuk is hij weer down to earth als hij het heeft over hoe hij het laatste decennium zijn carrière heeft laten versloffen. Of in ieder geval er geen nieuwe impuls aan heeft gegeven. Hij staat voor wie hij is en you either love him or hate him. Met een carrière zoals Jean heeft (gehad), kan iedereen het er wel over eens zijn dat je een topartiest bent!

Conclusie
Het boek loopt lekker. Victor Mastboom neemt je mee op een reis van verleden tot heden en ook de belangrijke personen in het leven en de carrière van Jean komen aan het woord om het wat achtergrond en extra sjeu te geven. Er staan leuke anekdotes in over seks & vrouwen (hij werd inderdaad met enige regelmaat gepijpt in de dj booth), over toeren in het buitenland (stap niet dronken in een taxi als je om de hoek van je hotel in een bar zit), ontmoetingen met allerlei figuren tijdens de nachtelijke uren, je leest hoe ‘de pet’ voor Jean equivalent is aan de bh van een vrouw. Ook blikt Jean terug op zijn successen en samenwerkingen op creatief vlak (‘ The Launch’ leverde hem maar anderhalve ton op).

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Multigroove – Arne van Terphoven

Boekcover Multigroove - Arne van TerphovenIedereen die deelneemt aan de dance-scene weet dat Multigroove anders is dan de meeste organisaties. Anders dan de absolute top terwijl het langer bestaat dan 99% van de op dit moment in de scene actieve mensen en organisaties. Ontstaan in de tijd dat er geen concurrentie was, alleen vriendschap, respect en een onderlinge band gesmeed door de liefde voor de rave en de muziek. Alternatievelingen, creatieven en vrijdenkers creëren uit niets een belevenis. Er was nog geen sprake van beteugeling of betutteling. De verhalen in dit boek geven een gevoel van romantiek. Wat moet die begintijd tof zijn geweest! Maar de status quo behouden is weinig dingen gegeven. Ook Multigroove niet. De grootste invloed hierop was Ilja, de grote man van Multi, zelf. Maar ook Nederland regeltjesland had invloed.

Operatie Staartjes: de meesten hebben er van gehoord. Misschien alleen door krantenartikelen of zelfs alleen door het Multigroove event op 26 november 2016. In dit boek lees je ‘the inside story’. De uiteindelijke uitkomst was opmerkelijk: de operatie bleek een sof, maar zadelde Ilja wel op met een zwaard van Damocles boven zijn hoofd: een belastingschuld van een slordige drie miljoen. De tijdelijke afwezigheid van het event speelt ook de concurrenten in de kaart. Door de steeds groter wordende dance-scene, de daarbij komende rivaliteit en het feit dat hij (mede door heftig drugsgebruik) kansen laat liggen, is het levend houden van Multi voor Ilja een strijd geworden. Op bladzijde 279 staat een belangrijke zinsnede: ‘krijgt de organisatie niet gestroomlijnd’. Dit toont aan wat het probleem was met Multigroove: een professioneel onprofessionele organisatie. Liefhebbers met passie zonder zakeninstinct, teveel onderdeel van het feest met alle chemische versnaperingen en afleidingen van dien. Voor het laten slagen van een onderneming is echter een leider nodig die de boel naar een hoger plan tilt. Ilja had deze rol moeten vervullen, maar stond zelf teveel onder leiding van zijn eigen Demonen en trekt door zijn verslaving de onderneming lange tijd een donker hol in…

Conclusie
Arne van Terphoven geeft andermaal op smakelijke wijze geschiedenisles. Op aangeven van zij die erbij waren rijgt hij feiten aan elkaar door het verhaal spannend en boeiend te houden. De tijd van de illegale raves, (nog) legale pillen, de start van wat we nu ‘de dance-industrie’ noemen, weet hij feilloos te documenteren. Zij die erbij waren kunnen vol weemoed en melancholie de pagina’s omslaan, anderen zullen (hopelijk) met een glimlach tot hen nemen hoe gasten als Multigroove de bakermat legden voor de waanzinnige ervaringen die wij nu bijna dagelijks ergens in een club of op een festivalweide kunnen opdoen. De meesten die nu actief zijn in de scene zullen hem waarschijnlijk niet kennen, hooguit van verhalen van wat ouwe rotten. Maar: we zijn allemaal schatplichtig aan hem. En dit boek is dan ook een mooi eerbetoon aan Ilja Reiman.

 

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Wonderful Days – Vincent de Vries

Cover boek Wonderful DaysEen jaar of vijftien geleden had ik een ‘ontmoeting’ met Mental Theo. Ergens Backstage, het feest staat me niet eens meer bij. We werden aan elkaar voorgesteld en toen ik zei dat ik van Partyflock was zei Theo: ‘Dat is toch die site met al die pillenslikkers en snuivers?’ Mijn respons was even snedig als gemeen: Mental Theo? Jij bent toch die gast die op TMF jonge meisjes foute dingen laat doen?’. Mijn opmerking raakte hem niet echt vermoed ik. Het heeft hem in ieder geval geen windeieren gelegd…

Dat is tegelijkertijd misschien het enige dat voor sommigen als nieuw of verbazingwekkend uit de biografie ‘Wonderful Days’ naar voren komt: Theo Nabuurs is een aardige zakenman. Hij is de man achter de Thunderdome-verzamelalbums, hij had een groot aandeel in het succes van TMF (bladzijde 128: ‘En dat zeg ik in alle bescheidenheid’), de door hem geproduceerde single Now you’re gone’ stond wekenlang in de hoogste regionen van de internationale hitlijsten. Ook leren we bijvoorbeeld dat Theo de stroming ‘freestyle’ heeft uitgevonden. Verder is het boek, ondanks de grootse aankondiging op bladzijde 16 (‘Maar je weet nog lang niet alles. En dat ga ik je nu voor het eerst echt allemaal vertellen. Alles.’), best tam. Echt hele wilde verhalen staan er niet in. Véél anekdotes staan er wel in…

Het is alsof Theo en schrijver Vincent de Vries een middag zijn gaan zitten en de eerstgenoemde zoveel mogelijk ervaringen heeft opgelepeld. Het blijft bij het opsommen van de gebeurtenissen waarbij het vooral oppervlakkig blijft. Nou ja, ergens probeert Theo nog wel een soort van (zelf)reflectie toe te passen waar het de ‘break-up’ van Charly Lownoise & Mental Theo betreft, maar het komt niet uit de verf. Hij probeert uit te leggen wat er volgens hem aan de hand was, geeft aan dat hij totaal niet gevoelig was voor de persoonlijkheid/het karakter van Ramon die meer rust nodig had om er vervolgens aan toe te voegen ‘niet dat ik mezelf ook maar iets verwijt. Absoluut niet’. Ook beschrijft hij hoe zijn relatie met model Armanda op de klippen loopt. Dit doet hem kennelijk echt wat, het voelt alleen niet zo als ik het lees. Iedere keer dat het verhaal enige diepgang dreigt te krijgen is het hup! naar de volgende anekdote. Net als we meegenomen worden in de ontluikende liefde tussen Theo en Maaike belanden we plotsklaps in het verhaal over Myrna met eierstokkanker. Al is dit gedeelte het enige dat wel iets losmaakt bij mij als lezer. Er lijkt minder in geknipt en er lijkt meer aandacht aan gegeven te zijn.

Hoe verder ik in het boek beland hoe teleurgestelder ik me voel. Het is een gemiste kans. Ik geloof namelijk echt dat er veel en veel meer uit gehaald had kunnen worden. Waar ik bijvoorbeeld de biografie van Dano niet opzij wilde leggen omdat ik echt het verhaal in gezogen werd en er gevoelens losgemaakt werden, merk ik dat ik er geen moeite mee heb de bio van Mental Theo opzij te leggen om naar een verjaardag te gaan. Het is dus niet voldoende om een kleurrijke persoon te zijn die een interessant leven heeft geleid. Als je het aan het papier toevertrouwt moet de schrijver je ook echt goed begrijpen en kunnen vangen. En wat mij betreft is dat Vincent de Vries in deze jammer genoeg niet goed gelukt.

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Wat de fok, ouwe · Het bizarre leven van DJ Dano

Tegenwoordig zijn dj’s supersterren. Er gaan miljarden om in de dance-industrie en iedere platendraaier heeft een gevolg van meerdere mensen: managers, boekers, PR- en persbegeleiders, mental coaches…dat was natuurlijk niet altijd zo. In de begintijd van wat we nu de elektronische muziekscene noemen, stond een artiest er alleen voor.

 

Zo ook Dano, een van de pioniers van de scene. Superster is en was hij zeker ook, maar hij heeft het moeten rooien zonder professionele, zakelijke ondersteuning. Hij had een geheel eigen soort gevolg: chauffeurs, dealers, profiterende ‘vrienden’… het enige dat hij wellicht nog miste was een fluffer die hem kon helpen op het onfortuinlijke moment dat hij kleine Dano niet omhoog kreeg tijdens een door drank en drugs overladen nachtelijke escapade. Voorgaande schetst miniem het leven van de inmiddels opa geworden Daniel Leeflang. Een diepgewortelde passie voor muziek die uitmondde in chaos, gekte, al dan niet chemisch opgewekte hoogtepunten en door diezelfde pillen, poeders en drank aangezwengelde dieptepunten.

Vanuit het perspectief van Dano en zijn directe omgeving wordt uitgebreid beschreven hoe de housemuziek en -cultuur in Nederland tot ontwikkeling kwam en zich evolueerde. Niet alleen Dano zelf is aan het woord. Vooral zijn ex vrouw Sandra geeft interessant commentaar op de persoon achter dj Dano. Ze spreekt opvallend liefdevol en met genegenheid over haar uiterst gecompliceerde ex die haar de meest rottige dingen heeft geflikt. Ook Dano’s ouders, vrienden van vroeger en collega’s uit de scene doen een boekje open over de dj, de persoon erachter, de muziek en de (evolutie van) de scene. Het boek is dus noch een lofzang, noch een klaagzang vanuit louter het ego van Dano zelf. Uiteraard is hij veel aan het woord en lezen we dat hij zijn liefde voor de techno nooit vol heeft kunnen (mogen?!) uiten aan het publiek, we leren hoe en waarom The Dreamteam nu echt uit elkaar is gegaan en welke rol The Prophet hier nu echt in speelde. Het boek vertelt over Dano’s creatieve stilstand na de draconische belastingaanslag van ruim 3 ton gulden die hij kreeg, maar ook over het leven dat het publiek niet meekreeg. De sessies in zijn thuisstudio, zijn verplichtingen als vader en echtgenoot. Het verhaal is verre van objectief, maar dat is juist de verademing. Allerlei feiten kunnen we opzoeken in boeken als ‘Mary Go Wild: 25 jaar dance in Nederland’. Het gaat in ‘Wat de fok, ouwe’ om de mens achter de artiest, om gevoel.

Het boek leest als een trein, al slaat het verhaal hier en daar een stationnetje over. Soms wil je net even meer weten over een gebeurtenis, wil je iets meer uitgediept hebben. Maar schrijver Arne van Terphoven heeft keuzes moeten maken, want met de bijna 400 pagina’s dat het boek nu telt, is wel een maximumdikte bereikt.

Uiteindelijk was het boek voor mij toch vooral een kijkje in het leven, de ziel van een van de iconen uit de dance scene. Daniel Leeflang is een complex en kleurrijk persoon met een plus en een min, hemel en hel, fluffy liefde en keiharde boosheid. Dit alles vindt een weg naar buiten en dit gaat niet altijd zachtzinnig en zeker niet met goede timing. Het ene moment leef je mee, voel je de pijn, de emotie en ben je vol begrip voor de goedzak, held, lieverd, het slachtoffer, maar het volgende moment voel je onbegrip en zelfs kwaadheid jegens de antiheld, de klootzak, de vreemdganger en verslaafde.

‘Wat de fok, ouwe’ is een aanrader en ik spreek hierbij de hoop uit dat uitgever Mary Go Wild meer van dit soort werk gaat uitbrengen. Ik weet zeker dat ontelbaar veel mensen de boeken zullen verslinden.

Score: 90/100
Deze review verscheen op Partyflock.nl.