Categoriearchief: Recensies

Trance Nation mixed by Markus Schulz

Trance NationDe Trance Nation serie draait al een poosje mee en het is een schokkende tekortkoming dat er nog niet eerder een bijdrage van Markus Schulz is gevraagd. Gelukkig is deze fout ingezien en is er nu eindelijk een mix van de in de VS wonende Duitser.

Het is een dubbelaar met in totaal 36 tracks en een mix van eigen werk, (eigen) remixes en tracks van al dan niet grote namen uit de trance-wereld.

Het eerste deel van de mix kabbelt een beetje voort. Het is wat eentonig, niet echt spannend, geen uitschieters en het is meer dan waarschijnlijk heiligschennis, want Giorgio Moroder en Sia zijn niet de minsten, maar de herhaling in ‘Deja vu’ gaat me enigszins op mijn zenuwen werken! Gelukkig is de tweede helft van deze eerste cd beter te pruimen. Het wordt levendiger, maar het blijft wat mij betreft bij ‘degelijk’. Het voldoet aan de eisen van een mix en is opbouwend van karakter. Maar toch pakt ie me niet. Een eerste luisterbeurt voor een recensie is altijd ontdekkend. Als een nummer me opvalt, check ik snel de tracklist. Dat gebeurt me tijdens deze cd me maar een paar keer. Onder andere tijdens ‘Bashert (We’ll Meet Again)’ rond 1:50 en het opvolgende ‘Don’t Let Go’ rond de minuut. Dit zal overigens volledig ingegeven zijn door het feit dat ik een liefhebster ben van vocalen. Ik kan het Schulz dus niet kwalijk nemen dat ik er niet opgewonden van raak.

Ik zie eigenlijk een beetje op tegen het luisteren van cd 2, omdat ik Markus muzikaal een held vind en na een interview dat ik ooit met hem mocht afnemen weet ik ook dat het gewoon een leuke vent is. Ik wil dus niet met een negatief verhaal komen. Na twee dagen durf ik het aan om mijn VLC player weer aan te zetten.

Deze tweede schijf begint, godzijdank!, meteen met een klapper. ‘Tomorrow Never Dies [Bombay] (Markus Schulz Coldharbour Intro Mix)’ is een bek vol, maar ook een hart vol. Mijn trancehartje begint namelijk flink te gloeien bij deze track. Euforisch en veelbelovend tegelijk! En als er dan ook nog eens een vocal inzit, wordt mijn verwachting aangewakkerd en is de teleurstellende eerste cd al bijna vergeten! ‘Supernova’ is ook al zo’n lekkere dansvloer-knaller en ik krijg zo midden op de week echt zin in een feestje! Tijdens deze tweede mix kun je je gemakkelijk een dansvloer voorstellen en zo niet: in je eentje op een woensdagmiddag met je ogen dicht dansen op je werkkamer kan ook heerlijk zijn! Tot en met ‘The Punisher’ rag ik door! Halverwege dat nummer betrap ik mezelf op de gedachte dat er wel een extra laagje bij mag! En dat laagje wordt aangebracht door Fisherman & Hawkins want het is hun remix van ‘Two Souls’ die een omslag betekent. Vocaal en vrolijk.

Tijdens ‘Anahera’ check ik na 40 seconden of het einde van het album nadert en ook na een minuut of drie verwacht ik dat het afbouwen wordt. Het klinkt als een intro op een instrumenteel slaapliedje , maar we gaan nog eventjes upbeat door. Al volgen de wat rustigere momenten elkaar wel sneller op. Maar dat hoort in een mix met een kop en kont! ‘Memories’ is een mooi dankwoord en ‘Avalon’ is inderdaad een treffende outro mix.

Conclusie
Na de eerste cd was ik bang dat ik een favoriet uit mijn lijstje moest verwijderen, maar die angst was niet gegrond. Een dubbelaar kun je niet vullen met alleen maar dezelfde stijl en dat heeft Markus Schulz prima begrepen. Deze uitgave brengt een heel scala aan muziek. Zowel voor de momenten dat je gewoon wilt luisteren en genieten, voor als je uit je dak wil gaan en ook voor als je wakker gehouden moet worden tijdens een nachtelijke autorit van een feestje naar huis.

Deze recensie verscheen op Partyflock.nl.

Oliver Englafjord – Myrki Heima

Afbeelding Myrki Heima kan niet worden weergegevenIjsland, het land van sneeuw en ijs vormde de inspiratie voor Oliver Englafjord, een alias van Marcus Schössow. Ik bezocht ooit het koude, noordelijke land midden in januari en de titel van het album is daarom meer dan treffend: donkere wereld. De zon komt er in de winter amper boven de horizon en er zijn weinig activiteiten te ontplooien naast datgene dat je binnen kunt ondernemen. Zoals experimenteren met muziek.

Oliver Englafjord is meer dan een alias van Schössow. Het is echt een project. Naast het album met muziek is er ook beeld geschoten. De beelden maken het project compleet. Het is welhaast kunstzinnig te noemen en het smeed de losse en soms ingewikkelde nummers tot één geheel*.

De titels van de nummers zeggen je op enkele na helemaal niets en zelfs Google Translate- vertalingen vanuit het Ijslands bieden niet altijd soelaas. Maar misschien moeten we dit album gewoon luisteren zoals Schössow het maakte: zonder regels en verwachtingen en als experiment.

De opening, ‘Torshavn’, geeft je meteen een indruk van wat je het komende, krappe uurtje kunt verwachten. Het brengt je treffend in de mindset die nodig is om ‘Myrki Heima’ tot je te nemen. Sommige nummers nemen je mee in een heerlijke, surrealistische flow waarin depressieve klanken zich afwisselen met meer hoopgevende en opbeurende momenten waarbij ‘Vetur Ljósin’ (Winter Lights) het lichtst en meest vrolijk is.

Helaas voelt soms de overgang tussen tracks onnatuurlijk. En daar bedoel ik dan vooral mee dat je uit die eerdergenoemde ‘flow’ wordt gehaald en je de muziek veel bewuster gaat horen. Dit is het meest opvallend tussen ‘Solsetur’ en ‘Vetur Ljósin’ en ook van ‘Molntus’ naar ‘Svefnlaus’ voelde ik een kleine irritatie.

Het is geen album dat je opzet om je op te warmen voor een goeie nacht stappen. Het is ook niet in te delen naar een specifiek genre. Het wordt in de webwinkels veel aangemerkt met techno, maar ik zou het niet bij de classificatie willen laten. Het is wel duidelijk een stijl die je moet kunnen waarderen. Ik moest er persoonlijk aan wennen, maar Schössow laat dit project in feite een leermoment voor zichzelf èn de luisteraar zijn.

All in all: net als het noorderlicht in de donkere wereld die Ijsland heet, blijft deze release fascineren. Je hoort steeds weer nieuwe lagen in de muziek en bij elke luisterbeurt is er een andere track die je aandacht opeist. Het album is bijzonder geschikt om voor het slapengaan te beluisteren om in een heerlijk ontspannen sfeer te komen of om tijdens een herfstachtige zondagmiddag te draaien terwijl het haardvuur knispert en je een goed boek leest.achtige zondagmiddag te draaien terwijl het haardvuur knispert en je een goed boek leest.

*De beelden vind je hier:

– A Timelapse Tale Of The City Chapter 1
– A Timelapse Tale Of The City Chapter 2
– A Timelapse Tale Of The City Chapter 3
– A Timelapse Tale Of The City Chapter 4

Deze recensie is gebaseerd op de fysieke versie van ‘Myrki Heima’. Het digitale album bevat de Bonus tracks ‘1922’, ‘Douch’, ‘Into Dawn’ en ‘Metaphorsis’ en daarnaast ook nog de ‘Continuous Mix’.

Deze recensie verscheen op Partyflock.nl

This is my Church – Rudgr

Afbeelding boek This is my Church  Rudgr kan niet worden weergegevenPartyflock bestaat inmiddels alweer bijna 14 jaar. Velen van jullie komen hier al sinds dag één regelmatig kijken in onze fotogalerij met foto’s van evenementen. Wat begon met stiekem binnensmokkelen van een digitale compactcamera is uitgegroeid tot één van de belangrijkste factoren voor de promotie en herbeleving van evenementen. Tezamen met de techniek van DSLR-camera’s ontwikkelde ook de partyfotografie zich. Met je Canon Ixus compactcam kun je niet meer aankomen, het is een professionele business geworden.

Eén van de bekendste figuren binnen de ontwikkeling van die partyfotografie is Rutger Geerling, beter bekend als Rudgr. Zijn, op zeer korte termijn te verschijnen, boek ‘This is my Church’ is een combinatie van een persoonlijk dagboek in grote oplage en een testament van twee decennia feest(fotografie). Ruim anderhalf jaar is gewerkt aan het document van ruim 300 bladzijden en bij het doorbladeren maak je een tijdreis van de jaren ’90 met donkere, soms onscherpe foto’s van gabbers op hardcore-feestjes naar het heden met ragscherpe, kleurrijke en vrolijke beelden op events als Ultra en Tomorrowland die het EDM-tijdperk kenmerken.

Veel van de artiestenfoto’s zijn voorzien van een bijschrift. Jammer genoeg is het maar af en toe een reactie op de specifieke foto op de pagina. Veelal wordt een indruk gegeven van wat we op de pagina zien staan. Immers: niet iedereen die het boek onder ogen krijgt, zal een kenner van de dance-wereld zijn en de bijschriften verschaffen informatie en duidelijkheid voor een breed publiek. Helaas staan er ook schaamteloze promotietekstjes voor de geportretteerden in. Maar dat mag de pret niet drukken, want er staan in het boek daadwerkelijk iconische afbeeldingen. Bijna iedereen is wel eens een ‘echte Rudgr’ tegengekomen in een blad als SLAM!, Strobe Magazine en op event-websites. Van superactueel tot volledig tijdloos. Zoals Carl Cox opmerkt: ‘Every time you go online, you’ll always see this particular shot. When I look back and see it was taken so long ago, it still stands for what it was at that time: a good DJ shot of me, in the mix, because that’s what I do. Pure vinyl, three decks.’

Het is een prima koffietafel boek en het is goed dat het wat dieper gaat dan eigenpijperij. Het is een mooie weergave van een tijdperk. Niet iets om in één ruk uit te lezen, maar lekker om af en toe eens ter hand te nemen en terug in de tijd te vluchten. De jongere ‘EDM-generatie’, die al zoveel hoorde over de gabbers, de Energiehal en zich niet voor kan stellen dat Tiësto ooit voor fl500 op kwam treden, krijgt met ‘This is my Church’ een beeld mee van de ontwikkeling van dance-feesten. Van de obscure donkere gymzaal-setting met welgeteld één stroboscoop waar dj’s in hun relax-kloffie vinyl op de draaitafels gooien tot de grootste stadions en concerthallen waarin dj’s draaiend met cd’s of laptops, verheven zijn tot internationale supersterren en omringd worden door beveiligers, stage-hands, emotionele fans en managers.

Ik geef geen eind- of totaalscore. Fotografie is een kunstvorm en er zijn net zoveel meningen als er stijlen van fotograferen zijn. Juist die subjectiviteit leidt tot diversiteit. Laat je door ‘This is my Church’ dus vooral inspireren, want Rudgr bewijst dat je het als partyfotograaf verdomd ver kunt schoppen!

Deze recensie verscheen op Partyflock.nl

Dansen op housefeesten: ‘art through entertainment’ of plat vermaak?

De dancescene bestaat uit meer dan alleen een DJ die plaatjes draait. Vaak wordt er vergeten dat er achter de DJ nog een hele wereld schuilgaat. Veel mensen die hun stinkende best doen om jouw feest het feest van het jaar te maken. Licht, geluid, techniek, MC’s, organisaties, security….en entertainers zoals dansers en danseressen! Is entertainment op feesten slechts schudden met je “appetijtelijke kont” in nietsverhullende outfitjes of gaat er toch iets meer schuil achter de “lekkere wijven” die op de danspodia in den lande verschijnen?

We zien op Partyflock allemaal de commentaren van leden onder foto’s van mooie vrouwen en (helaas nog steeds te weinig) mannen die het entertainment in de vorm van dans verzorgen op evenementen en in clubs/discotheken. Het loopt uiteen van ‘lekker ding’, ‘mooie tieten’ en ‘coole outfit’ tot soms ronduit denigrerende of beledigende opmerkingen. Tijd om eens te praten met iemand die er verstand van heeft. En die persoon die er verstand van heeft is niemand minder dan IndepenDance. Een door de wol geverfde danseres die ook nog eens de brains had een eigen boekingskantoor, IndepenDance, te beginnen voor deze vorm van entertainment. Partyflock sprak haar over het wel en wee van een danseres in de wereld die house heet.

Om met het interview te beginnen: Wie ben je eigenlijk?
Om het even zeer kort en krachtig te zeggen: een zeer druk persoontje! Ik ben zo iemand die altijd streeft naar beter! Ik dans nu zelf al een jaar of twaalf in clubs en op evenementen and still lovin’ it!

12 jaar is niet niks. Wat vind je zo leuk aan het dansen op evenementen en in clubs?
Het hele gevoel wat het losmaakt bij jezelf, de interactie met het publiek en de optredende artiest. Verder houd mijn passie voor dansen niet op bij mezelf; ik vind het ontzettend leuk om ‘achter de schermen’ te werken wanneer andere meiden voor mij staan. Het is heerlijk om andere kwaliteitdansers en danseressen bezig te zien! Dansen is een bepaalde passie. Ik kan ook nog steeds zenuwachtig zijn voor bepaalde optredens!

Wat zijn tot nu toe de mooiste momenten of de mooiste feesten geweest voor jou?
Ik had een aantal jaar geleden een optreden met een andere meid voor The The Masochist in Italië in de discotheek ‘Number One’. Het is toch speciaal om als danseres een paar dagen naar het buitenland te gaan voor een optreden. Het publiek ging ook compleet los daar. Het was echt super! De boekingen in Club X te Wuustwezel vergeet ik ook nooit meer, maar dat is voornamelijk omdat ik toen net begon met dansen en dan is het allemaal nog nieuw. Mijn eerste keren op Masters of Hardcore en Trance Energy vond ik ook prachtig. En de Pussylounge parties van b2s zijn ook altijd geweldig. Die brengen een flink stuk gezelligheid met zich mee en daar doe je het ook wel voor.

Eigenlijk heb je met IndepenDance nu dus van je hobby en passie je werk gemaakt?
Ik ben er inderdaad zo ingerold, omdat ik al in het wereldje meedraaide. In mei 2005 ben ik begonnen met mijn eigen boekingsbureau IndepenDance. Echt om van het dansen nog meer mijn werk te kunnen maken. Ik werd vaak zelf geboekt, maar steeds vaker werd ik op andere feesten en door allerlei organisaties gevraagd of ik danseressen kon leveren. Het ging mij meer en meer dagen dat ik op deze manier andere meiden ook blij zou kunnen maken met een leuke boeking.

Het was dus niet moeilijk om aan je eerste boekingen te komen en je bedrijf van de grond te krijgen?
In die 11 jaar dat ik al zelf dans, heb ik natuurlijk best veel contacten opgebouwd en leuke kennissen en vrienden eraan overgehouden. Ik was dus al bij veel organisaties bekend en dat maakt het er stiekem wel makkelijker op.

IndepenDance heeft inderdaad al een aardige lijst aan referenties opgebouwd in de korte tijd dat ze bestaat. Organisaties als b2s, ID&T, Art of Dance, Q-dance, Frontstar Events, Eastside Underground en Mania Events maakten reeds gebruik van hetgeen IndepenDance heeft te bieden.

Naarmate je groeit, zul je meer dansers en danseressen nodig hebben kan ik mij zo voorstellen. Hou je hiervoor audities?
Leuk dat je dat vraagt. Toevallig heb ik 3 weken geleden audities gehouden in club Outland te Rotterdam. Er is aardig wat respons gekomen op de oproep en het was leuk om eens te kijken wie en wat zich aanmeldde. Een hele verscheidenheid aan mensen komt voorbij.

Wordt er alleen gelet op uiterlijk? Is er alleen plaats voor mooie mensen op de danspodia?
Eerlijk is eerlijk, er word zeker gekeken naar hoe je jezelf presenteert. Zelf vind ik het niet het allerbelangrijkste om iemand te zien met een knap koppie. Het ‘mooie’ kan op verschillende manieren naar voren komen in een persoon. Iemand kan een knap koppie hebben, maar als diegene het niet in zich heeft, houdt het op bij mij en ik kan snel genoeg zien of iemand er gevoel voor heeft ja of nee. Zelf vind ik een goede uitstraling en contact met het publiek erg belangrijk, je staat er immers voor hen. En natuurlijk is een goed gevoel voor ritme wel een pré. Lenigheid is leuk, maar niet het allerbelangrijkste….alhoewel, ik persoonlijk vind het wel geweldig om te zien wat voor trucjes een danser of danseres in zich heeft.

Houd het op bij aangenomen worden na een auditie? Ben je dan binnen of vergt het nog training en oefenwerk?
Om goed voor de dag te komen is het best handig om te trainen, zo blijf je altijd met nieuwe ‘moves’ komen. Er is niets zo saai, voor jezelf en voor het publiek, als constant dezelfde bewegingen maken. Soms maken we zelfs een kleine choreografie met een live optreden, dit doen we bijvoorbeeld bij Human Resource of toentertijd bij Holy Noise. Geef toe: entertainment ziet er toch leuker en professioneler uit als je synchroon danst. Het is ook leuk als totaalpakketje, want we vormen dan echt een eenheid samen met de betreffende artiesten waar we op dat moment voor op de buhne staan.

Over samen een eenheid vormen: in hoeverre kunnen artiesten of organisaties die een dansact boeken hun voorkeuren doorgeven?
De ene keer komt er een DJ naar je toe die je graag bij zijn setje wil hebben en de andere keer is het een organisatie die wat aan entertainment op een evenement of in een discotheek wil. Het maakt niet uit wie de boeking doet, overleg vindt er in elk geval plaats. Men kan gewoon aangeven wat ze willen en dan zien we vanzelf wel of het mogelijk is ja of nee. Een overleg vind ik wel van belang voordat we aan een live optreden beginnen, dit om van te voren af te stemmen wat de artiesten zelf voor idee of beeld hebben. Het gaat dan bijvoorbeeld om het type dansers dat men wil. Je kunt natuurlijk voor stoer gaan of juist een sexy imago willen neerzetten. Uiteraard heeft dit ook gevolgen voor de outfits die de dansers tijdens het desbetreffende optreden dragen. Belangrijk is ook om te weten welke nummers er in het optreden voorkomen. Ik vraag altijd wel een demo van tevoren, om zo een beeld te krijgen van wat hoe het optreden vorm moet krijgen. Met organisaties wordt voornamelijk van te voren overlegd als het bijvoorbeeld een themafeest betreft.

Hoe selecteer je welke dansers naar een bepaalde boeking gaan?
Eerst kijk je voor welk feest, evenement of voor welke discotheek het is. Is het voor een Hardcore, Hardstyle, Club of R&B feest? Daarmee kun je al een bepaalde voorselectie maken. Ook als een organisatie of artiest een bepaalde voorkeur heeft aangegeven waar we het net over hadden, kun je sommige typen dansers al wegstrepen voor die bepaalde boeking. Uiteindelijk zie je dan wel wie er beschikbaar zijn. Elke danser en danseres heeft natuurlijk ook een voorkeur ergens voor en daar let ik wel op. Ik vind het namelijk wel belangrijk dat diegene zich thuis voelt in een muziekstroming. Dat komt de show natuurlijk ten goede en komt dat wat je wil laten zien ook beter over.

Wat is het ergste dat een danser/danseres kan overkomen?
Ik denk op de eerste plaats toch wel een blessure. Iemand die van dansen houdt, waarbij het in het bloed zit, die rust moet houden is geen happy persoon. Als tweede is het ook erg als je van je dansblok of podium afdondert, dat heb ikzelf gelukkig niet meegemaakt. Kan je je toch flink bezeren dacht ik zo.

Nu even naar een van de redenen waarom ik dit stuk wilde plaatsen en wat achtergronden over het entertainment wilde weten: het erotische tintje dat aan veel feesten wordt toegevoegd en de daarbij horende ‘blote tieten op het podium’. Wat vind jij daarvan uit een dansersperspectief?
Bij echte erotische feesten vind ik het wel een must eigenlijk. Het hoort erbij en het publiek verwacht het ook wel een beetje. Het mooiste is wel als er echt een show van word gemaakt. Alleen je boobies laten zien, vind ikzelf niet zo boeiend meer. Helaas lijkt het tegenwoordig wel of het bij elk feest gebeurt en dan is het leuke er wel af eigenlijk. Het moet wel een beetje spannend blijven en niet zo vanzelfsprekend. De danseressen die ik boek, zijn merendeels gogo danseressen. Het is nog niet voorgekomen dat ze bij mij om erotische danseressen vroegen. Maar dat kan altijd. Ik ken wel een paar meiden die voor me werken en ook erotische boekingen erbij pakken.

Laatste vraag die hier een beetje op inhaakt: wat vind je van de commentaren die onder de foto’s op Partyflock verschijnen?
Meestal is het commentaar leuk bedoeld. Er zit heus wel eens kritiek tussen en dat moet zeker kunnen. Maar zodra een betwetertje persoonlijk gaat worden onder een foto, zakt echt mijn broek af! Sommigen hebben een blijkbaar een bepaald beeld over dansers of danseressen die ze moeten uiten.

Zelf kijkt ze al uit naar augustus als de vermaarde Fast Forward Parade plaatsvindt. Elk jaar verzorgt IndepenDance tijdens deze parade het entertainment op de trucks van Outland en b2s en al maanden van te voren beginnen hiervoor de voorbereidingen. Eerder sleepten ze zelfs de publieksprijs als beste truck van de parade in de wacht. De uitdaging is om ook dit jaar weer de publieksfavoriet te worden. Partyflock wenst IndepenDance vast veel succes met de voorbereidingen en veel plezier tijdens de dag zelf!

 

Dit interview verscheen op Partyflock.