Categoriearchief: Gedichten

Uitweg

Ik heb afscheid genomen
Weet alleen nog niet waarvan
Ik verneem namelijk niets dan stilte
Vanuit een leegte in mijn borst
Een leemte vol verdrietige eenzaamheid
Omsloten door een muur van onbegrip
In het donker gehurkt tegen het bouwwerk rond mijn hart
Elke ingang voorzien van een loodzwaar slot
Aangeboden hulp overhandigt mij een sleutelbos
Die binnen het circuit de rol van loper vervult
Maar mijn gecompliceerde vergrendeling blijkt uniek
Van improductieve gesprekken naar het slikken van medicijnen
Links- noch rechtsom draaien verschaft mij vrije toegang
Het inzicht héél graag willen, blijkt gewoonweg niet genoeg
Reikhalzend verlang ik naar het plukken van de vruchten
Met de zoete smaak van rustgevende tevredenheid

In plaats van het voelen van belonende voldoening
Dendert mijn bestaan voort gelijk een trein
Mijn coupé stroomt vol met medereizigers
Zelfs in hun gezelschap voel ik bittere eenzaamheid
We naderen een halte en minderen duidelijk vaart
Hoe weet ik of dit een tussenstation is of het eindpunt al?
Niemand roept iets om, geen hand pakt begeleidend de mijne
Onzeker kijk ik om mij heen en zie medereizigers opstaan
Hun kleine rugzakje met alle gemak over de schouder gooiend
Mijn reusachtige plunjebaal gevuld met baksteen
Met een schok komt de trein weer in beweging
Vlot besef dat ik te laat ben om uit te stijgen en te blijven
Het enige geboden alternatief voor stilstaan in het heden
Is de terugkeer naar het toen of de onzekerheid van straks
Tranen vinden hun weg over mijn wangen
En slijten diepe groeven in de hoeken van mijn mond
Uit het raam van het razende voertuig zie ik slechts pikzwart
Het eindpunt van de reis mijn ziel
Mijlenver in donkere oneindigheid
Zie ik aan het einde van de tunnel nu een schijnsel?
Nee, zelfs dat licht dooft verder dag na dag

Ooit was het leven iets dat mij aansprak
En ik praatte terug door het te omarmen
Enthousiaste bewegingen van weleer
Veranderde in het louter optrekken van mijn schouders
Destijds met overtuiging gedane uitspraken over geluk
Weerklinken alleen nog als een echo in mijn lege ziel
Ervaren van mijlpalen reeds lang verworden tot slechts gewaarworden
Het leven toont dapper zijn kracht door mij nog altijd te laten bestaan
Ik realiseer me nu waarvan ik afscheid nam

Dromen en illusies

Ik wil zo graag een succes worden
Dat de angst te mislukken me verlamt
Vanaf de zijlijn kijk ik toe
Zie het ene na het andere jonge talent
Vol overtuiging het veld betreden
Ik heb me samen met hen mogen warmlopen
Maar mijn onzekerheid leidde tot hun versnelde entree
En mijn stille aftocht richting catacomben
Kortstondig leek ik deel uit te mogen maken van de selectie
Helaas moet ik nu lijdzaam toezien
Hoe anderen trefzeker een plaats in de basis veroveren
Mijn gewraakte concurrent bereikt waar ik over fantaseer
Zo dichtbij: ik kon eraan ruiken

Gedegradeerd naar de tribune
Op het veld treft zelfs een middenvelder het net
Een opportunistisch afstandsschot
Trapt al mijn wensen en illusies aan diggelen

Blessureleed vormt de laatste kans op mijn debuut
Als substituut doe ik amper vijftien minuten mee
Door reporters becommentarieerd als lichamelijk ongeschonden
Maar gehinderd door een mentale dwarslaesie
In de realiteit geen speler van wereldklasse
Maar in mijn fantasie is geen plaats voor angst
Dromend in donker en onder dons neem ik wèl risico’s
Als mijn onderbewustzijn een teamgenoot was
Zette hij mijn bewuste opzettelijk buitenspel
In mijn dagdroom ga ik alleen de diepte in
Niet gehinderd door enige vrees storm ik recht op de goal af
Ik hoef slechts éénmaal te scoren….

Emotionele achtbaan

Ik sluit mijn ogen
Raak me alsjeblieft nu aan
Mijn huid schreeuwt om jouw streling
Ik kan het bijna voelen
Je warme adem op mijn lijf
Kus me dan, ik smeek het je

Lang haar kriebelt in mijn nek
Plaag me likkend met je tong
Proevend onderweg naar innerlijk vuur
Je ruwe wang laten sporen achter op mijn vel
Morgen stille getuigen van wat er is gebeurd
Ik krom mijn rug en pak je handen
Omvat ermee mijn borsten, ja daar moet je zijn

Alleen de verlokking geeft al kriebels
De achtbaan mijn grote favoriet
In het pretpark van de lust
Stevig houd ik me aan je vast
Langzame start, een korte pauze bij de top
Ongekende spanning bouwt zich op

En dan………

Ik geef me over aan de rush
Eenmaal vertrokken zullen we voortdenderen
Tot ik er duizelig van wordt
Rupsen in mijn buik evolueren zich tot vlinders
Jammerend en kreunend ontpoppen hun cocons
Met gesloten ogen, het eindpunt naderbij
Deze paar minuten waren geheel en al van mij

Ineens zijn ze er: je lippen op mijn huid
Je kust alles weg, echter ook weer goed
De zilte smaak van tranen vermengd met zweet
Voor altijd geassocieerd met intense ontladingen
Ik klamp me aan jou vast
Met knikkende knieën verlaat ik de attractie
Vlij me tegen je aan, hopend op de eeuwigheid
Laat de schemering niet overgaan in pikkedonker

Angst voor de nacht heb ik nooit gehad
Maar nu wil ik niet gaan slapen
En ben ik bang dat wat nu is
Een droom zal zijn
Of als het wèl realiteit was
Zal behoren tot een vervlogen verleden

Vang me op na mijn lange, vrije val
Ik vloog naar een hoogte die ik niet kende

Onderbroken

Tergend langzaam verdwijnt het donker van de nacht
En gaat over in het confronterende licht van wederom een nieuwe dag
Morgen ziet de wereld er weer heel anders uit en ben je wel wat opgeknapt
Goed bedoelde woorden die geen verzachting vormen voor jouw open wond

Negatieve emoties stonden in je hart te bonken om de barrière te doorbreken
De woede, intense eenzaamheid en het snijdend verdriet zijn allesomvattend
Toen het duister van de nacht zich aandiende werden jouw gedachten ook pikzwart
En nu de dag haar licht op de wereld en ook op jou schijnt kleurt dit nog niet bij
Invloed op wat gebeurde had je niet want meer dan een tussenstation mocht je niet zijn
Stom dat je de waan had zijn eindbestemming te kunnen vormen

Hij was zomaar je leven ingestapt, spontaan
Zoals je op een zomerdag de trein pakt richting zee
Zonder twijfel en vol enthousiasme reisde je met hem mee: een avontuur
Hij leek de weg te kennen naar die plek die jij al zolang zocht
Als twee-eenheid onderweg naar de bestemming die ultiem geluk zou heten
Hij stevig en alwetend aan het stuur, jij ernaast als co-piloot
Vertrouwend op jouw inzicht als hij niet kon kiezen tussen oost en west
Jij waarschuwend voor verkeer van rechts verlatend op zijn vermogens
Altijd samen, nooit apart

Nog steeds begrijp je niet hoe iets ertussen kwam
Waarom jullie ruwweg gedwongen werden jullie levensreis te onderbreken
En de vraag is niet waarom jij het overleefde
Maar waarom je wederhelft nooit meer naast je mag staan
Niemand weet wat je voelt, ze kunnen het ook niet begrijpen
Hoe leg je uit wat dertig angstaanjagende minuten kunnen doen?
Toen je naar hem keek waren dertig milliseconden al genoeg
Je stortte van de hemel in de hel en slikte je tranen weg
Hij wilde je niet zien huilen, maar verdomme: je was vanwege hem
Het afscheid onverwacht, onvoorbereid en boven alles ongewild
Niemand kon de tijd voor je kopen die je zo graag had bezeten
Het lot bepaalde wat er zou gebeuren, maar het voelt nog steeds als jouw falen
Hoe kun je nu genieten van wat er over is gebleven: een leeg bestaan
Waar je schreeuw om zijn terugkeer als een echo steeds opnieuw wordt teruggekaatst

Onweer in de bergen

Naderend onheil kondigt zich altijd aan
Zelfs als is het strakblauw zonder wolkje aan de lucht
Of misschien wel juist dan, omdat je niets verwacht

Jouw pool explosief in de plus lijnrecht tegenover mij
Tussen ons een spanningsveld geladen met elektriciteit
Al vaker bestond het risico op kortsluiting
Ook nu doe ik verwoede pogingen fier overeind te blijven
Daardoor juist een prooi vormend voor jouw ontlading
Het ontstane Elmsvuur een overduidelijke indicatie
Van een naderend knallend einde gelijk een onweersbui

In het onmeetbaar diepe dal hangt de bui bewegingsloos
Mijn positie duidelijk niet aan de lijzijde van de berg
Voor ik het weet, bevind ik me in een onbedaarlijke stortbui
Laat me schuilen in het donker van een grot
Koud en vochtig, maar in elk geval rust voor mij alleen
Tevens vele malen beter dan het risicovolle open veld
Daar is niets dan hachelijke leegte om me heen
Je beledigende woorden rollen donderend door de lucht
Er is geen houden aan en je ontsteekt in blinde woede
Bliksem vind mijn schuilplaats, slaat langs de rotswand en raakt mijn ziel
Ik wil deze kwaadaardigheid ontvluchten
Waar vind ik een veilige plek met voldoende beschutting?

Op deze glibberige bergwand heerst overal gevaar
Noodgedwongen neem ik de uitdaging van een terugkeer aan
Enige luwte tijdens de barre tocht mijn vereiste
Houd me ver van kolkend water dat buiten oevers treedt
Zonder risico op modderstroom of aardverschuiving
Of ontneem de wolken hun zwaarte zodat ze kunnen stijgen
Laat ze leeg regenen en verdwijnen over toppen met eeuwige sneeuw

Kies ik schuilen of trotseren?
Het maakt niets uit: ik raak toch verkleumd tot op het bot
Zonder uitzondering volgt dat fijne moment dat onstabiliteit verdwijnt
Door hartelijke mensen die bestendigheid en zekerheid brengen
De door water verzadigde bodem wordt door hen opgewarmd
Zodat mijn zware gemoed niet constant meer dreigt weg te zakken
Ik droog mijn doorweekte lichaam in de zon

Aftellen

Aftellen
Voorzichtig gloort de lentezon aan de horizon
Haar hoopgevende rode gloed voor jou absent
Een kaarsrechte lijn vormend
Ononderbroken één der vaste waarden van het bestaan
Net zo permanent als jij het leven zelf achtte
In je herinnering brengt een nieuwe dag hetgeen je wenst
Mits oprecht handelend naar eer en geweten
Doch, hemellicht beschijnt jouw lijf niet meer
De schemering van je leven bezorgt je enkel een silhouet
Verdere invulling van de schaduw van de toekomst door jouw maker niet geschonken
Weglopen van je eigen historie bleek onmogelijk
Je verleden blijft je volgen, hoe dan ook
De voorbije jaren had je kansen behoren pakken
Opties en mogelijkheden moeten verzilveren
Je motto was nooit met weemoed terug te kijken
Nu weet je; je beleefde niets intens genoeg
Voor jou geen afscheid met nostalgisch sentiment
Louter spijt over je tekorten en het vele falen
Het optimisme van een nieuwe dag kan jouw gevoelens bijna niet verdragen
Je donkere gemoed had achter moeten blijven in de nacht
Afgeschud en achtergelaten in dromen die verwerken
In plaats daarvan drukken verdriet en angst onveranderd zwaar
Want dromen doe je, net als slapen, allang niet meer
Doffe kringen onder je ogen zijn getuigen van een solitair slot
Een eenzame apotheose, climax en ontknoping van jouw reden tot bestaan
Bewegingsloos liggend in een bed dat tijdens je leven is opgemaakt door jou
Vóór jou
In terminaal isolement geen ander geluid dan het onverstoorbaar tikken van een klok
Helaas ook het volhardende maar ongewenste kloppen van je hart

Picture Perfect

You’ve been gone for so long, why do you still control my life?
What gives you the right to still mess with my head
You’ve made me who I am and I can’t say that I’m proud of that
It takes a lot of effort, to not become like you
You were not the father figure, the example
That every child so desperately needs
You denied me a life of my own, it all had to be done your way
Why do I get so worked up about my past?
And can’t I see a future, with somebody else
I need to go a different way
I can’t possibly still love you?

Jordy

Ik ken jou niet
En jij niet mij
Toch betekent jouw te vroeg geeindigd bestaan voor mij een heleboel
Ik vond de jongen waaraan ik mijn hart kon geven
Hij vond ook het meisje
waaraan hij zijn hart kon geven, maar niet totaal
Want een groot stuk van dat hart is nog altijd ingedeeld voor jou
Het is voor hem soms moeilijk
en huilt ie tranen van verdriet
Voor mij dubbel moeilijk
omdat ik geen idee heb hoe te reageren
Ik wou dat ik je had gekend, zodat ik een deel van zijn verdriet begreep
nee, ik wou dat ik je nu kende
want wat is in hemelsnaam de reden dat zoveel jonge mensen
zo vroeg hebben moeten leren
hoe wreed de dood, maar vooral het leven kan zijn?

Conversation between best friends

She:
Filled with anger
About who I am, about my mistakes
Filled with anger
About them, the one’s that don’t understand me
Who aren’’t taking me for who I am

My answer:
Filled with joy
About who you are
Happy, because you learned from your mistakes
Filled with indifference
About them
The ones that don’t understand you
Why should you care, if they aren’t taking you for who you are?
Maybe someday they will understand
Because then they’ve become them. The same way you’’ve become you

Addicted

While your eyes used to speak of fun
They now speak of fear
Fear, because you’re all alone
You’re walking the wrong way
You’ve chosen the wrong path
I just hope you’ll get back
On the right track
But you must seek help
Help that you can’t give yourself