Alle berichten van admin

Uitweg

Ik heb afscheid genomen
Weet alleen nog niet waarvan
Ik verneem namelijk niets dan stilte
Vanuit een leegte in mijn borst
Een leemte vol verdrietige eenzaamheid
Omsloten door een muur van onbegrip
In het donker gehurkt tegen het bouwwerk rond mijn hart
Elke ingang voorzien van een loodzwaar slot
Aangeboden hulp overhandigt mij een sleutelbos
Die binnen het circuit de rol van loper vervult
Maar mijn gecompliceerde vergrendeling blijkt uniek
Van improductieve gesprekken naar het slikken van medicijnen
Links- noch rechtsom draaien verschaft mij vrije toegang
Het inzicht héél graag willen, blijkt gewoonweg niet genoeg
Reikhalzend verlang ik naar het plukken van de vruchten
Met de zoete smaak van rustgevende tevredenheid

In plaats van het voelen van belonende voldoening
Dendert mijn bestaan voort gelijk een trein
Mijn coupé stroomt vol met medereizigers
Zelfs in hun gezelschap voel ik bittere eenzaamheid
We naderen een halte en minderen duidelijk vaart
Hoe weet ik of dit een tussenstation is of het eindpunt al?
Niemand roept iets om, geen hand pakt begeleidend de mijne
Onzeker kijk ik om mij heen en zie medereizigers opstaan
Hun kleine rugzakje met alle gemak over de schouder gooiend
Mijn reusachtige plunjebaal gevuld met baksteen
Met een schok komt de trein weer in beweging
Vlot besef dat ik te laat ben om uit te stijgen en te blijven
Het enige geboden alternatief voor stilstaan in het heden
Is de terugkeer naar het toen of de onzekerheid van straks
Tranen vinden hun weg over mijn wangen
En slijten diepe groeven in de hoeken van mijn mond
Uit het raam van het razende voertuig zie ik slechts pikzwart
Het eindpunt van de reis mijn ziel
Mijlenver in donkere oneindigheid
Zie ik aan het einde van de tunnel nu een schijnsel?
Nee, zelfs dat licht dooft verder dag na dag

Ooit was het leven iets dat mij aansprak
En ik praatte terug door het te omarmen
Enthousiaste bewegingen van weleer
Veranderde in het louter optrekken van mijn schouders
Destijds met overtuiging gedane uitspraken over geluk
Weerklinken alleen nog als een echo in mijn lege ziel
Ervaren van mijlpalen reeds lang verworden tot slechts gewaarworden
Het leven toont dapper zijn kracht door mij nog altijd te laten bestaan
Ik realiseer me nu waarvan ik afscheid nam

Dromen en illusies

Ik wil zo graag een succes worden
Dat de angst te mislukken me verlamt
Vanaf de zijlijn kijk ik toe
Zie het ene na het andere jonge talent
Vol overtuiging het veld betreden
Ik heb me samen met hen mogen warmlopen
Maar mijn onzekerheid leidde tot hun versnelde entree
En mijn stille aftocht richting catacomben
Kortstondig leek ik deel uit te mogen maken van de selectie
Helaas moet ik nu lijdzaam toezien
Hoe anderen trefzeker een plaats in de basis veroveren
Mijn gewraakte concurrent bereikt waar ik over fantaseer
Zo dichtbij: ik kon eraan ruiken

Gedegradeerd naar de tribune
Op het veld treft zelfs een middenvelder het net
Een opportunistisch afstandsschot
Trapt al mijn wensen en illusies aan diggelen

Blessureleed vormt de laatste kans op mijn debuut
Als substituut doe ik amper vijftien minuten mee
Door reporters becommentarieerd als lichamelijk ongeschonden
Maar gehinderd door een mentale dwarslaesie
In de realiteit geen speler van wereldklasse
Maar in mijn fantasie is geen plaats voor angst
Dromend in donker en onder dons neem ik wèl risico’s
Als mijn onderbewustzijn een teamgenoot was
Zette hij mijn bewuste opzettelijk buitenspel
In mijn dagdroom ga ik alleen de diepte in
Niet gehinderd door enige vrees storm ik recht op de goal af
Ik hoef slechts éénmaal te scoren….

Emotionele achtbaan

Ik sluit mijn ogen
Raak me alsjeblieft nu aan
Mijn huid schreeuwt om jouw streling
Ik kan het bijna voelen
Je warme adem op mijn lijf
Kus me dan, ik smeek het je

Lang haar kriebelt in mijn nek
Plaag me likkend met je tong
Proevend onderweg naar innerlijk vuur
Je ruwe wang laten sporen achter op mijn vel
Morgen stille getuigen van wat er is gebeurd
Ik krom mijn rug en pak je handen
Omvat ermee mijn borsten, ja daar moet je zijn

Alleen de verlokking geeft al kriebels
De achtbaan mijn grote favoriet
In het pretpark van de lust
Stevig houd ik me aan je vast
Langzame start, een korte pauze bij de top
Ongekende spanning bouwt zich op

En dan………

Ik geef me over aan de rush
Eenmaal vertrokken zullen we voortdenderen
Tot ik er duizelig van wordt
Rupsen in mijn buik evolueren zich tot vlinders
Jammerend en kreunend ontpoppen hun cocons
Met gesloten ogen, het eindpunt naderbij
Deze paar minuten waren geheel en al van mij

Ineens zijn ze er: je lippen op mijn huid
Je kust alles weg, echter ook weer goed
De zilte smaak van tranen vermengd met zweet
Voor altijd geassocieerd met intense ontladingen
Ik klamp me aan jou vast
Met knikkende knieën verlaat ik de attractie
Vlij me tegen je aan, hopend op de eeuwigheid
Laat de schemering niet overgaan in pikkedonker

Angst voor de nacht heb ik nooit gehad
Maar nu wil ik niet gaan slapen
En ben ik bang dat wat nu is
Een droom zal zijn
Of als het wèl realiteit was
Zal behoren tot een vervlogen verleden

Vang me op na mijn lange, vrije val
Ik vloog naar een hoogte die ik niet kende

Onderbroken

Tergend langzaam verdwijnt het donker van de nacht
En gaat over in het confronterende licht van wederom een nieuwe dag
Morgen ziet de wereld er weer heel anders uit en ben je wel wat opgeknapt
Goed bedoelde woorden die geen verzachting vormen voor jouw open wond

Negatieve emoties stonden in je hart te bonken om de barrière te doorbreken
De woede, intense eenzaamheid en het snijdend verdriet zijn allesomvattend
Toen het duister van de nacht zich aandiende werden jouw gedachten ook pikzwart
En nu de dag haar licht op de wereld en ook op jou schijnt kleurt dit nog niet bij
Invloed op wat gebeurde had je niet want meer dan een tussenstation mocht je niet zijn
Stom dat je de waan had zijn eindbestemming te kunnen vormen

Hij was zomaar je leven ingestapt, spontaan
Zoals je op een zomerdag de trein pakt richting zee
Zonder twijfel en vol enthousiasme reisde je met hem mee: een avontuur
Hij leek de weg te kennen naar die plek die jij al zolang zocht
Als twee-eenheid onderweg naar de bestemming die ultiem geluk zou heten
Hij stevig en alwetend aan het stuur, jij ernaast als co-piloot
Vertrouwend op jouw inzicht als hij niet kon kiezen tussen oost en west
Jij waarschuwend voor verkeer van rechts verlatend op zijn vermogens
Altijd samen, nooit apart

Nog steeds begrijp je niet hoe iets ertussen kwam
Waarom jullie ruwweg gedwongen werden jullie levensreis te onderbreken
En de vraag is niet waarom jij het overleefde
Maar waarom je wederhelft nooit meer naast je mag staan
Niemand weet wat je voelt, ze kunnen het ook niet begrijpen
Hoe leg je uit wat dertig angstaanjagende minuten kunnen doen?
Toen je naar hem keek waren dertig milliseconden al genoeg
Je stortte van de hemel in de hel en slikte je tranen weg
Hij wilde je niet zien huilen, maar verdomme: je was vanwege hem
Het afscheid onverwacht, onvoorbereid en boven alles ongewild
Niemand kon de tijd voor je kopen die je zo graag had bezeten
Het lot bepaalde wat er zou gebeuren, maar het voelt nog steeds als jouw falen
Hoe kun je nu genieten van wat er over is gebleven: een leeg bestaan
Waar je schreeuw om zijn terugkeer als een echo steeds opnieuw wordt teruggekaatst

Onweer in de bergen

Naderend onheil kondigt zich altijd aan
Zelfs als is het strakblauw zonder wolkje aan de lucht
Of misschien wel juist dan, omdat je niets verwacht

Jouw pool explosief in de plus lijnrecht tegenover mij
Tussen ons een spanningsveld geladen met elektriciteit
Al vaker bestond het risico op kortsluiting
Ook nu doe ik verwoede pogingen fier overeind te blijven
Daardoor juist een prooi vormend voor jouw ontlading
Het ontstane Elmsvuur een overduidelijke indicatie
Van een naderend knallend einde gelijk een onweersbui

In het onmeetbaar diepe dal hangt de bui bewegingsloos
Mijn positie duidelijk niet aan de lijzijde van de berg
Voor ik het weet, bevind ik me in een onbedaarlijke stortbui
Laat me schuilen in het donker van een grot
Koud en vochtig, maar in elk geval rust voor mij alleen
Tevens vele malen beter dan het risicovolle open veld
Daar is niets dan hachelijke leegte om me heen
Je beledigende woorden rollen donderend door de lucht
Er is geen houden aan en je ontsteekt in blinde woede
Bliksem vind mijn schuilplaats, slaat langs de rotswand en raakt mijn ziel
Ik wil deze kwaadaardigheid ontvluchten
Waar vind ik een veilige plek met voldoende beschutting?

Op deze glibberige bergwand heerst overal gevaar
Noodgedwongen neem ik de uitdaging van een terugkeer aan
Enige luwte tijdens de barre tocht mijn vereiste
Houd me ver van kolkend water dat buiten oevers treedt
Zonder risico op modderstroom of aardverschuiving
Of ontneem de wolken hun zwaarte zodat ze kunnen stijgen
Laat ze leeg regenen en verdwijnen over toppen met eeuwige sneeuw

Kies ik schuilen of trotseren?
Het maakt niets uit: ik raak toch verkleumd tot op het bot
Zonder uitzondering volgt dat fijne moment dat onstabiliteit verdwijnt
Door hartelijke mensen die bestendigheid en zekerheid brengen
De door water verzadigde bodem wordt door hen opgewarmd
Zodat mijn zware gemoed niet constant meer dreigt weg te zakken
Ik droog mijn doorweekte lichaam in de zon

Aftellen

Aftellen
Voorzichtig gloort de lentezon aan de horizon
Haar hoopgevende rode gloed voor jou absent
Een kaarsrechte lijn vormend
Ononderbroken één der vaste waarden van het bestaan
Net zo permanent als jij het leven zelf achtte
In je herinnering brengt een nieuwe dag hetgeen je wenst
Mits oprecht handelend naar eer en geweten
Doch, hemellicht beschijnt jouw lijf niet meer
De schemering van je leven bezorgt je enkel een silhouet
Verdere invulling van de schaduw van de toekomst door jouw maker niet geschonken
Weglopen van je eigen historie bleek onmogelijk
Je verleden blijft je volgen, hoe dan ook
De voorbije jaren had je kansen behoren pakken
Opties en mogelijkheden moeten verzilveren
Je motto was nooit met weemoed terug te kijken
Nu weet je; je beleefde niets intens genoeg
Voor jou geen afscheid met nostalgisch sentiment
Louter spijt over je tekorten en het vele falen
Het optimisme van een nieuwe dag kan jouw gevoelens bijna niet verdragen
Je donkere gemoed had achter moeten blijven in de nacht
Afgeschud en achtergelaten in dromen die verwerken
In plaats daarvan drukken verdriet en angst onveranderd zwaar
Want dromen doe je, net als slapen, allang niet meer
Doffe kringen onder je ogen zijn getuigen van een solitair slot
Een eenzame apotheose, climax en ontknoping van jouw reden tot bestaan
Bewegingsloos liggend in een bed dat tijdens je leven is opgemaakt door jou
Vóór jou
In terminaal isolement geen ander geluid dan het onverstoorbaar tikken van een klok
Helaas ook het volhardende maar ongewenste kloppen van je hart

Alltime favorite quotes

Juni 2006
‘Who gossips to you will gossip of you’
‘Women like silent men. They think they’re listening’
‘De liefde is net een cryptogram, geef me de oplossing erbij en ik snap er nog niks van’
‘Het is niet belangrijk wat je hebt, maar met wie je het kan delen’
‘Door de bomen het bos zien getuigt van overzicht. In één boom een bos zien getuigt van visie’
‘Hope is the ability to hear the music of the future. Faith is having the courage to dance to it today’
‘To find out a girl’s faults, praise her to her girlfriends’
‘It is risky not to take risk. If you don’t take risk, risk will take you’

Augustus 2005
‘Geschreven beloften zeggen niets; woorden op papier zijn geduldig’
‘Sta elke dag op alsof je het expres doet’
‘You don’t becaome what you want, you become what you believe’

Juli 2005
‘Je hebt meer dan je denkt, maar krijgt minder dan je zou willen’
‘You may forget with whom you laughed, but you will never forget with whom you wept’
‘A promise is a debt’
‘Rather than trying to find the right person, try being the right person’
‘The only way to make a dream come true is to wake up and live it’
‘Happiness is like peeing in your pants. Everyone can see it, but no one feels the warmth as you do’
‘Conditions are never just right. People who delay action until all factors are favorable do nothing’
‘Some people grin and bear it. Others smile and change it’

Juni 2005
One night stand: een a-relaxte postorgastische landing op aarde

November 2004
‘Sooner or later, everyone gets replaced’

Augustus 2004
‘Please don’t rewrite hostory, because you’ll never know how much you didn’t mean to me’
‘The girl with a future avoids a man with a past’
‘Never run from your fears, because they will catch up with you when you’re too tired to fight’
‘There are two types of people that can tell you the truth about yourself:an enemy that has lost his temper or a friend that loves you dearly’
‘Everything that irritates us about others can lead us to an understanding of ourselves’
‘Piekeren neemt de zorgen voor morgen niet weg, maar wel de kracht van vandaag’
‘Wie een muur afbreekt, bouwt een uitzicht op’

Juli 2004
‘People avoid changes until the pain of remaining the same is greater than the pain of change’

Maart 2004
‘We realiseren ons pas hoe goed ons geheugen is, als we proberen iets te vergeten’
‘er is veel verstand voor nodig om sommige dingen onbegrijpelijk te vinden’

Mei 2003
‘Je weet niet wat je zocht, maar wel wat je bent kwijtgeraakt’ (Blof)
‘Confrontatie is nodig om te leren inzien of onder ogen komen’
‘Alleen door het krijgen van antwoorden kan iemand leren accepteren’

Oktober 2002
‘Met de stenen die je in de weg worden gelegd kun je iets moois bouwen’
‘Tegenslag vormt geen karakter, het toont het’
‘Als de angst oprukt, trekt de logica zich terug’
‘Beter fout geprobeerd dan nagelaten te doen’
‘Liefde maakt lijden lichter, lijden maakt liefde sterker’
‘Wie het nieuwe vreest moet beseffen dat al het oude ook ooit nieuw is geweest’
‘Je kunt eigen fouten slechts met ogen van anderen zien’
‘Besluiten om niets te doen is ook een vorm van besluiten’
‘Niet het gebrek aan liefde, maar het gebrek aan vriendschap maakt ongelukkige huwelijken’
‘What holds us together is far greater than what can tear you apart’
‘Een fout wordt pas een probleem als je het niet oplost’

Juni 2001
‘Raadgeven is als kussen: het kost niets en is prettig’
‘Om iets voor elkaar te krijgen, moet een commissie uit niet meer dan 3 mensen bestaan van wie er 2 afwezig zijn’ (Robert Copeland)
‘Uitstel is de natuurlijke moordenaar van mogelijkheden’ (Victor Kiam)

April 2001
‘Faith is believing in things when common sense tells you not to’
‘People forget what you said, people forget what you did, but people never forget how you made them feel’
‘De waarde van kritiek wordt bepaald door degene van wie je het krijgt’
‘One of the most important things in communication is to hear what is not being said’
‘Don’t attempt to run from the past, it’s always behind you’

Maart 2001
‘It’s when we forget ourselves that we do the things that are most likely to be remembered’
‘It’s hard to face the problem when the problem is your face’

Januari 2001
‘It’s not what you have or who you are or where you are or what you are doing that makes you happy, it’s what you think about’
‘It’s not always wasy to appologise, start over, take advice, be unselfish, keep trying, be considerate, think and then act, profit by mistakes, forgive and forget…..but it usually pays’
‘If suffering brings wisdom I would wish to be lees wise’
‘If things get any worse, I’ll have to ask you to stop helping me’
‘If someone is too tired to smile, leave one of your own because no one needs a smile as much as those who have none to give’
‘Education and intelligence are not the same’
‘Even if I’m not asleep that doesn’t mean I’m awake’
‘Events are less important than our response to them’
‘Examine what is being said, not who’s talking’

Augustus 2000
‘I always knew that looking back on my tears would someday make me laugh but I never knew that looking back on my laughter would someday make me cry’

Juli 2000
‘Forget yourself when with others and others will not forget you’
‘Friends are the chocolate chips in the cookie of life’
‘Happiness is a path, not a destination’
‘Don’t listen to what I say, listen to what I mean’
‘Don’t worry about people stealing your ideas, if your ideas are any good you’ll have to ram them down people’s throats’
‘Enjoy the little things for one day you may look back and realise they were the big things’
‘Dedication is not what others expect of you, it’s what you can give to others’
‘Don’t be irreplaceable. if you can’t be replaced you won’t get promoted’

Juni 2000
‘A relationship is like sand in your hand: if held loosely in the palm of your hand it stays there, but as soon as you close your hand tightly it slips through your fingers’
‘Beat me with the truth, don’t torture me with lies’

Januari 2000
‘Communication by empathy is a skill very few possess’
‘Anger opens the mouth and shuts the mind’
‘Anything you loose automatically doubles in value’
‘Ask yourself if what you are doing today is getting you closer to where you want to be tomorrow’
‘Advice is what we ask for when we already know the answer but wish we didn’t’
‘A friend is one who knows who you are, understands where you’ve been, accepts what you’ve become and still invites you to grow’
‘The only thing I like about the stones That come in my way is once I pass accross them they automatically become milestones’
‘History is a selective interpretation designed to justify those currently in power. Memory is the same thing on an individual level’
‘I don’t have an attitude problem, you have a perception problem’
‘Heroes aren’t born, they are made’
‘The definition of virtue: insufficient temptation’

December 1999
‘There’s never time to do it right, but there’s always time to do it over’
‘ Make the most of yourself for that is all there is of you’
‘Some people come into our lives quickly, others stay for a while and leave footprints on out hearts’
‘Love is a condition in which the happiness of the other person is essential to your own’
‘People come into our lives for a season, a reason or a lifetime’

Augustus 1999
‘Without the hurt, the heart is hollow’
‘Don’t cry because it’s over, smile because it was’
‘Share what you know, learn what you don’t’

Juni 1999
‘Untill one becomes extinct there are always two of a kind’
‘Life is like a hollow tube, always trying to fill it but never full’

April 1999
‘What do you do when the truth is more beautiful then all your dreams?’
‘A love that risks nothing is worth nothing’

Maart 1999
‘Wanneer 1 deur naar het geluk gesloten wordt, gaat er een andere open, maar vaak kijken we zolang naar die gesloten deur dat we de andere die voor ons geopend is niet zien’

Februari 1999
‘Het feit dat je een minderwaardigheidscomplex hebt wil nog niet zeggen dat je niet dom en lekijk bent’
‘Geluk is het enige dat zich verdubbeld als men het deelt’
‘Begrip is geen kwestie van gelijk oversteken’
‘Grond waaruit ik ontstond en hart het mijne vond zou ik erkennen als iets ons nog bond’

Januaryi1999
‘Glucklich ist wer vergisst was doch nicht zu andern ist’
‘Liefde is een gevoel dat je voelt als je een gevoel voelt dat je nog nooit eerder hebt gevoeld’
‘Het is beter gehaat te zijn om wie je bent, dan geliefd te zijn om iets dat je niet bent’
‘Altijd bij elkaar kunnen zijn zegt veel. Elkaar lang moeten kunnen missen nog veel meer’

Celebrate Life

Cover boek Celebrate LifeEr zijn twee uitgaven van het boek: een koffietafelboek met naast de tekst een grote hoeveelheid foto’s en een ‘gewone’ hardcover met daarin zowel Release (deel I) als Celebrate Life (deel II). Een enorm dikke pil van 700 bladzijden. Wel wat fotobladen, maar voornamelijk tekst. Deze review betreft de laatste beschreven uitgave. De eerste 246 bladzijden is het boek ‘Release’ dat uitkwam in 2004. We laten dat op dit moment voor wat het is. We willen immers de smeuïge details van de meest recente periode lezen.

Aan het hoofd van succesvolle bedrijven staan vaak wat excentrieke mensen. Eigenzinnige types waarmee het vaak lastig samenwerken is. Althans dat horen we vaak van ex-werknemers. Zo ook bij ID&T en Q-dance…
ID&T-topman Duncan Stutterheim is geen makkelijk type. Luisterde slecht naar anderen en deed vooral graag waar hij zelf zin in had, omdat hij gewoon vond dat hij gelijk had. Het beter wist. Of hij wilde iets gewoon heel graag. Hij is vooral een aanjager van nieuwe ideeën, krijgt mensen mee met zijn plannen. Hij geeft toe niet tegen kritiek en slecht tegen zijn verlies te kunnen. Niet echt karaktertrekken van een teamspeler. Lange tijd is het nieuwe op de kaart zetten natuurlijk ook het belangrijkste: het bedrijf moet groeien.
Q-dance in de beginjaren wordt beschreven als ware het een soort sekte. Wouter hield de gelederen strak, schreeuwde als iets niet in zijn straatje paste en eiste maximale inzet van iedereen die voor hem werkzaam was. Kwam je na een nacht lang posters plakken een keer om 9:30 in plaats van 9:00 op kantoor dan vroeg hij ‘zo, toch gekomen?’. Maar iedereen ging voor hem door het vuur en zonder hem was Q waarschijnlijk niet geworden wat het nu is. Zonder ID&T trouwens ook niet. Het was de wens op gelijke hoogte te komen en ze te overtreffen die het bedrijf voortstuwde. Tegelijkertijd hebben ze beide enorm van elkaar weten te profiteren.

Voor degenen die er halverwege de jaren 2000 bij waren en discussieerden over ‘Id€t’ is het tof om nu eens te lezen hoe het écht was. Dat er af en toe echt paniekvoetbal werd gespeeld, dat een concept als Innercity inderdaad ten onder ging aan de, wellicht egocentrische, wens te vernieuwen. De geschiedenis rond Trance Energy is niet iedereen bekend: het was niet, zoals velen dachten, direct een vrije keus de trance te laten vallen. Ook lees je over de kentering die Samsung veroorzaakte met een megagrote sponsordeal waardoor Sensation de wereld over ging naar zeventien landen.

Bij sommige hoofdstukken denk ik: het is meer geluk dan wijsheid. Van buiten leek het vaak een steak geoliede machine, zakenmensen op en top, wetend wat te doen en hoe te handelen. Enthousiasme, passie en mazzel deden veel probeersels in successen veranderen. Het is bijvoorbeeld opvallend hoe vaak men eigenlijk in een financiële valkuil liep. Toch kwam ID&T elke klap uiteindelijk, soms met hulp van derden, weer te boven. Nu bestempelen we het als goed zakendoen van Duncan. Maar af en toe had hij het geluk gewoonweg aan zijn kont hangen.

De meesten van ons zaten stiekem vooral te wachten op het verhaal over de verkoop aan SFX. De zakken met dollars. Veel vond in achterkamertjes en aan de andere kant van de grote plas plaats. Wij Nederlanders snapten het niet, misgunden het ze misschien? Het sprak in ieder geval tot onze verbeelding en dat fantasie een loopje met mensen kan nemen, tonen de vele speculaties en verhalen die op onder andere Partyflock de ronde deden. Kern van het verhaal is dat men wel ‘moest’: ID&Q had het nooit gered tegenover powerhouses als AEG, Live Nation en SFX. Doordat de ego’s van de Nederlanders en Pasquale Rotella te groot waren voor een samenwerking, moest haast wel gekozen worden voor geld in plaats van creativiteit. Al moet gezegd dat het niet niet letterlijk de keuze voor geld was. Stutterheim had, misschien ietwat naïef, de wens een wereldwijd opererend conglomeraat te vormen. Q wilde juist niet mee, werd losgetrokken van ID&T.

Uiteindelijk komt het er op neer: zijn ze gewoon keihard genaaid door Sillerman en het leek er lange tijd op dat ze er niet eens voor betaald zouden worden. Voor ons buitenstaanders was het hele SFX verhaal chaotisch en onduidelijk, het boek maakt duidelijk dat het voor de hoofdrolspelers niet per se anders was.

Conclusie
Het is een zeer omvangrijk werk geworden. Het is duidelijk dat Gert van Veen weet waarover hij schrijft, de spelers kent. Voor de nieuwe generatie een geschiedenisboek, een leerschool over hoe een muziekstijl als hardstyle is ontstaan, het hoe en waarom van de steeds heftigere decors en steeds hogere, dikkere stages. Voor de ouwe rotten is het een heerlijk tijdsbeeld. Zij waren erbij en hebben het meegemaakt, zien veranderen. Voor iedereen, generaties overstijgend, is het een superinteressant verhaal. Een kijkje in de keuken van de organisaties die we allemaal kennen, maar waar we eigenlijk weinig van weten…..

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Wonderful Days – Vincent de Vries

Cover boek Wonderful DaysEen jaar of vijftien geleden had ik een ‘ontmoeting’ met Mental Theo. Ergens Backstage, het feest staat me niet eens meer bij. We werden aan elkaar voorgesteld en toen ik zei dat ik van Partyflock was zei Theo: ‘Dat is toch die site met al die pillenslikkers en snuivers?’ Mijn respons was even snedig als gemeen: Mental Theo? Jij bent toch die gast die op TMF jonge meisjes foute dingen laat doen?’. Mijn opmerking raakte hem niet echt vermoed ik. Het heeft hem in ieder geval geen windeieren gelegd…

Dat is tegelijkertijd misschien het enige dat voor sommigen als nieuw of verbazingwekkend uit de biografie ‘Wonderful Days’ naar voren komt: Theo Nabuurs is een aardige zakenman. Hij is de man achter de Thunderdome-verzamelalbums, hij had een groot aandeel in het succes van TMF (bladzijde 128: ‘En dat zeg ik in alle bescheidenheid’), de door hem geproduceerde single Now you’re gone’ stond wekenlang in de hoogste regionen van de internationale hitlijsten. Ook leren we bijvoorbeeld dat Theo de stroming ‘freestyle’ heeft uitgevonden. Verder is het boek, ondanks de grootse aankondiging op bladzijde 16 (‘Maar je weet nog lang niet alles. En dat ga ik je nu voor het eerst echt allemaal vertellen. Alles.’), best tam. Echt hele wilde verhalen staan er niet in. Véél anekdotes staan er wel in…

Het is alsof Theo en schrijver Vincent de Vries een middag zijn gaan zitten en de eerstgenoemde zoveel mogelijk ervaringen heeft opgelepeld. Het blijft bij het opsommen van de gebeurtenissen waarbij het vooral oppervlakkig blijft. Nou ja, ergens probeert Theo nog wel een soort van (zelf)reflectie toe te passen waar het de ‘break-up’ van Charly Lownoise & Mental Theo betreft, maar het komt niet uit de verf. Hij probeert uit te leggen wat er volgens hem aan de hand was, geeft aan dat hij totaal niet gevoelig was voor de persoonlijkheid/het karakter van Ramon die meer rust nodig had om er vervolgens aan toe te voegen ‘niet dat ik mezelf ook maar iets verwijt. Absoluut niet’. Ook beschrijft hij hoe zijn relatie met model Armanda op de klippen loopt. Dit doet hem kennelijk echt wat, het voelt alleen niet zo als ik het lees. Iedere keer dat het verhaal enige diepgang dreigt te krijgen is het hup! naar de volgende anekdote. Net als we meegenomen worden in de ontluikende liefde tussen Theo en Maaike belanden we plotsklaps in het verhaal over Myrna met eierstokkanker. Al is dit gedeelte het enige dat wel iets losmaakt bij mij als lezer. Er lijkt minder in geknipt en er lijkt meer aandacht aan gegeven te zijn.

Hoe verder ik in het boek beland hoe teleurgestelder ik me voel. Het is een gemiste kans. Ik geloof namelijk echt dat er veel en veel meer uit gehaald had kunnen worden. Waar ik bijvoorbeeld de biografie van Dano niet opzij wilde leggen omdat ik echt het verhaal in gezogen werd en er gevoelens losgemaakt werden, merk ik dat ik er geen moeite mee heb de bio van Mental Theo opzij te leggen om naar een verjaardag te gaan. Het is dus niet voldoende om een kleurrijke persoon te zijn die een interessant leven heeft geleid. Als je het aan het papier toevertrouwt moet de schrijver je ook echt goed begrijpen en kunnen vangen. En wat mij betreft is dat Vincent de Vries in deze jammer genoeg niet goed gelukt.

Deze recensie verscheen eerder op Partyflock.nl

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Wat de fok, ouwe · Het bizarre leven van DJ Dano

Tegenwoordig zijn dj’s supersterren. Er gaan miljarden om in de dance-industrie en iedere platendraaier heeft een gevolg van meerdere mensen: managers, boekers, PR- en persbegeleiders, mental coaches…dat was natuurlijk niet altijd zo. In de begintijd van wat we nu de elektronische muziekscene noemen, stond een artiest er alleen voor.

 

Zo ook Dano, een van de pioniers van de scene. Superster is en was hij zeker ook, maar hij heeft het moeten rooien zonder professionele, zakelijke ondersteuning. Hij had een geheel eigen soort gevolg: chauffeurs, dealers, profiterende ‘vrienden’… het enige dat hij wellicht nog miste was een fluffer die hem kon helpen op het onfortuinlijke moment dat hij kleine Dano niet omhoog kreeg tijdens een door drank en drugs overladen nachtelijke escapade. Voorgaande schetst miniem het leven van de inmiddels opa geworden Daniel Leeflang. Een diepgewortelde passie voor muziek die uitmondde in chaos, gekte, al dan niet chemisch opgewekte hoogtepunten en door diezelfde pillen, poeders en drank aangezwengelde dieptepunten.

Vanuit het perspectief van Dano en zijn directe omgeving wordt uitgebreid beschreven hoe de housemuziek en -cultuur in Nederland tot ontwikkeling kwam en zich evolueerde. Niet alleen Dano zelf is aan het woord. Vooral zijn ex vrouw Sandra geeft interessant commentaar op de persoon achter dj Dano. Ze spreekt opvallend liefdevol en met genegenheid over haar uiterst gecompliceerde ex die haar de meest rottige dingen heeft geflikt. Ook Dano’s ouders, vrienden van vroeger en collega’s uit de scene doen een boekje open over de dj, de persoon erachter, de muziek en de (evolutie van) de scene. Het boek is dus noch een lofzang, noch een klaagzang vanuit louter het ego van Dano zelf. Uiteraard is hij veel aan het woord en lezen we dat hij zijn liefde voor de techno nooit vol heeft kunnen (mogen?!) uiten aan het publiek, we leren hoe en waarom The Dreamteam nu echt uit elkaar is gegaan en welke rol The Prophet hier nu echt in speelde. Het boek vertelt over Dano’s creatieve stilstand na de draconische belastingaanslag van ruim 3 ton gulden die hij kreeg, maar ook over het leven dat het publiek niet meekreeg. De sessies in zijn thuisstudio, zijn verplichtingen als vader en echtgenoot. Het verhaal is verre van objectief, maar dat is juist de verademing. Allerlei feiten kunnen we opzoeken in boeken als ‘Mary Go Wild: 25 jaar dance in Nederland’. Het gaat in ‘Wat de fok, ouwe’ om de mens achter de artiest, om gevoel.

Het boek leest als een trein, al slaat het verhaal hier en daar een stationnetje over. Soms wil je net even meer weten over een gebeurtenis, wil je iets meer uitgediept hebben. Maar schrijver Arne van Terphoven heeft keuzes moeten maken, want met de bijna 400 pagina’s dat het boek nu telt, is wel een maximumdikte bereikt.

Uiteindelijk was het boek voor mij toch vooral een kijkje in het leven, de ziel van een van de iconen uit de dance scene. Daniel Leeflang is een complex en kleurrijk persoon met een plus en een min, hemel en hel, fluffy liefde en keiharde boosheid. Dit alles vindt een weg naar buiten en dit gaat niet altijd zachtzinnig en zeker niet met goede timing. Het ene moment leef je mee, voel je de pijn, de emotie en ben je vol begrip voor de goedzak, held, lieverd, het slachtoffer, maar het volgende moment voel je onbegrip en zelfs kwaadheid jegens de antiheld, de klootzak, de vreemdganger en verslaafde.

‘Wat de fok, ouwe’ is een aanrader en ik spreek hierbij de hoop uit dat uitgever Mary Go Wild meer van dit soort werk gaat uitbrengen. Ik weet zeker dat ontelbaar veel mensen de boeken zullen verslinden.

Score: 90/100
Deze review verscheen op Partyflock.nl.