Aftellen

Aftellen
Voorzichtig gloort de lentezon aan de horizon
Haar hoopgevende rode gloed voor jou absent
Een kaarsrechte lijn vormend
Ononderbroken één der vaste waarden van het bestaan
Net zo permanent als jij het leven zelf achtte
In je herinnering brengt een nieuwe dag hetgeen je wenst
Mits oprecht handelend naar eer en geweten
Doch, hemellicht beschijnt jouw lijf niet meer
De schemering van je leven bezorgt je enkel een silhouet
Verdere invulling van de schaduw van de toekomst door jouw maker niet geschonken
Weglopen van je eigen historie bleek onmogelijk
Je verleden blijft je volgen, hoe dan ook
De voorbije jaren had je kansen behoren pakken
Opties en mogelijkheden moeten verzilveren
Je motto was nooit met weemoed terug te kijken
Nu weet je; je beleefde niets intens genoeg
Voor jou geen afscheid met nostalgisch sentiment
Louter spijt over je tekorten en het vele falen
Het optimisme van een nieuwe dag kan jouw gevoelens bijna niet verdragen
Je donkere gemoed had achter moeten blijven in de nacht
Afgeschud en achtergelaten in dromen die verwerken
In plaats daarvan drukken verdriet en angst onveranderd zwaar
Want dromen doe je, net als slapen, allang niet meer
Doffe kringen onder je ogen zijn getuigen van een solitair slot
Een eenzame apotheose, climax en ontknoping van jouw reden tot bestaan
Bewegingsloos liggend in een bed dat tijdens je leven is opgemaakt door jou
Vóór jou
In terminaal isolement geen ander geluid dan het onverstoorbaar tikken van een klok
Helaas ook het volhardende maar ongewenste kloppen van je hart

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail