Emotionele achtbaan
Ik sluit mijn ogen
Raak me alsjeblieft nu aan
Mijn huid schreeuwt om jouw streling
Ik kan het bijna voelen
Je warme adem op mijn lijf
Kus me dan, ik smeek het je

Lang haar kriebelt in mijn nek
Plaag me likkend met je tong
Proevend onderweg naar innerlijk vuur
Je ruwe wang laten sporen achter op mijn vel
Morgen stille getuigen van wat er is gebeurd
Ik krom mijn rug en pak je handen
Omvat ermee mijn borsten, ja daar moet je zijn

Alleen de verlokking geeft al kriebels
De achtbaan mijn grote favoriet
In het pretpark van de lust
Stevig houd ik me aan je vast
Langzame start, een korte pauze bij de top
Ongekende spanning bouwt zich op

En dan.........

Ik geef me over aan de rush
Eenmaal vertrokken zullen we voortdenderen
Tot ik er duizelig van wordt
Rupsen in mijn buik evolueren zich tot vlinders
Jammerend en kreunend ontpoppen hun cocons
Met gesloten ogen, het eindpunt naderbij
Deze paar minuten waren geheel en al van mij

Ineens zijn ze er: je lippen op mijn huid
Je kust alles weg, echter ook weer goed
De zilte smaak van tranen vermengd met zweet
Voor altijd geassocieerd met intense ontladingen
Ik klamp me aan jou vast
Met knikkende knieën verlaat ik de attractie
Vlij me tegen je aan, hopend op de eeuwigheid
Laat de schemering niet overgaan in pikkedonker

Angst voor de nacht heb ik nooit gehad
Maar nu wil ik niet gaan slapen
En ben ik bang dat wat nu is
Een droom zal zijn
Of als het wèl realiteit was
Zal behoren tot een vervlogen verleden

Vang me op na mijn lange, vrije val
Ik vloog naar een hoogte die ik niet kende


Ga terug naar het gedichtenoverzicht